Άλλος για Αλόννησο;

 

΄

Η κράτηση για Αλόννησο έγινε με μισή καρδιά, καθώς η ψυχή ζητούσε Αμοργό, οι αποστάσεις ωστόσο μου φάνηκαν απαγορευτικές. 

Γνωρίζετε ότι ανέκαθεν μου αρέσει να κλείνω προορισμό, εισιτήρια και διαμονή έγκαιρα για να αποφύγω δυσάρεστες εκπλήξεις. Έτσι και φέτος, μόλις αποφασίσαμε την τοποθεσία και βρήκαμε και το όμορφο δωμάτιο στην Marianna Studios Κλείσαμε τα ακτοπλοϊκά από τον Βόλο, καθώς τα ακτοπλοϊκά από Θεσσαλονίκη για Β. Σποράδες, θα έβγαιναν Ιούνιο, κάτι που θα με γέμιζε με άγχος καθώς 27 Ιουνίου έπρεπε να είμαστε στο νησί. Προγραμματίσαμε επιστροφή στις 4 Ιουλίου

Αρχές Ιουνίου ανακοινώθηκαν τα δρομολόγια από Θεσσαλονίκη. Ήταν 100 ευρώ ακριβότερα, αλλά γλυτώναμε την ταλαιπωρία του πήγαινε έλα στον Βόλο. Έπρεπε ωστόσο να αποφασίσουμε διαφορετική ημέρα επιστροφής, καθώς δεν υπήρχε δρομολόγιο επιστροφής το Σάββατο. Στο δίλημμα Παρασκευή ή Κυριακή, με δεδομένες τις συμβουλές φίλων , ότι το νησί είναι μικρό και δε χρειάζεστε πάνω από ένα τριήμερο, επικράτησε η Παρασκευή, κάτι που στο τέλος του ταξιδιού θα μετανιώναμε :) 

Σάββατο 7 το πρωί αναχωρούσαμε και στις 12 προσεγγίζαμε το λιμάνι της Αλοννήσου. Πρώτη Στάση στο δωμάτιο για να τακτοποιηθούμε και αφού απολαύσαμε την υπέροχη θέα της Παραλίας του Αγίου Πέτρου από το Δωμάτιο, κάναμε μια γρήγορη βουτιά, και πήγαμε για Ροφό Λεμονάτο , στο Φανάρι πού μας πρότεινε ο Μάριος, ο γαμπρός της Μαριάννας , που ήταν στη διπλανή Στενή Βάλα. Νόστιμος χωρίς να είναι αξιομνημόνευτος, όπως και τα περισσότερα πιάτα στο νησί 

Το βραδάκι πήγαμε την πρώτη βόλτα στη Χώρα, όπου και καταλήξαμε να απολαμβάνουμε παγωτό, γαλατόπιτα και mohito, στο Χαγιάτι  με την υπέροχη θέα.

Το πρωί της Κυριακής λόγω αέρα, επιλέξαμε να πάμε στον μικρό Μουρτιά, μια από τις παραδοσιακές γυμνιστικές παραλίες του νησιού. Δεν μας ενθουσίασε καθώς η πρόσβαση στο νερό ήταν δύσκολη εξαιτίας βράχων, ενώ και όποτε περνούσε πλοίο της γραμμής είχαμε κύματα.
Μόνο θετικό ότι δε χρειαστήκαμε το πολύχρωμο κομμάτι υφάσματος που μισώ :). Για Μεσημεριανό πήγαμε στο Μελτέμι στην διπλανή παραλία του Μεγάλου Μουρτιά, το οποίο δεν μας ενθουσίασε ενώ υπήρξε και μια μεγάλη αστοχία σε ένα πιάτο με κολοκύθια. 

Η ολοήμερη παρουσία μας στην παραλία, παρότι υπό σκιά μου χάρισε lobster red χρωματάκι, και μια ελαφρά ηλίαση, οπότε κόντρα στο σχέδιο που έλεγε βόλτα στο Πατητήρι, την πέσαμε για ύπνο από τις 9μμ. 

Δευτέρα πρωί ξεκινήσαμε για το 

Το Ενημερωτικό Κέντρο & Ευαισθητοποίησης Κοινού για τους Επισκέψιμους Ενάλιους Αρχαιολογικούς Χώρους  πού είναι ανοιχτό κάθε μέρα πρωί  και απόγευμα. Ε...εκείνη τη Δευτέρα το πρωί αποφάσισε να μην είναι ανοιχτό :) . Περιέργως ήταν , το πρώτο και μοναδικό πρωινό, που μας τσίτωσε τα νεύρα ο Άλεξ...  Ψιλοθυμωμένος και σχεδόν στα τυφλά, μας οδήγησα σε μια κρυφή παραλία που στάμπαρα στα ανατολικά του νησιού και κοντά στον  Τζώρτζη γιαλό που έμελλε να μας αλλάξει όλο το ταξίδι.


Στη μέση του πουθενά στρίψαμε σε έναν κατσικόδρομο και 200 μέτρα μετά παρκάραμε σε μια ανοιχτωσιά..

Πήραμε το ψυγειάκι μας , τη σκιά μας , τις μάσκες και τις πετσέτες μας και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε το απότομο μονοπάτι που 10 λεπτά μετά μας οδήγησε σε έναν μαγικό κόλπο , με φυσική σκιά από Πέυκα και μικρές καβάτζες , ικανές να φιλοξενήσουν μια παρέα έκαστη.. Όταν φτάσαμε ήταν άλλοι δύο άνθρωποι, και ποτέ δεν συνυπήρξαμε πάνω από 10 άνθρωποι. Πού και που στη διάρκεια της ημέρας, έσκαγε στα 30 μέτρα κανένας σκαφάτος, έκαναν το μπάνιο τους για καμιά ώρα και έφευγαν. Θέλαμε να μείνουμε όλη τη μέρα αλλά κάποια στιγμή κατά το απόγευμα μας έπιασε η πείνα. Τα μαζέψαμε και πήγαμε για early dinner στην διάσημη Τασία. Ούτε και εδώ ενθουσίασε το φαγητό, αν και ήταν πιό νόστιμο από το προηγούμενο. Ντουζάκι, φρεσκάρισμα και η αναβληθείσα από την προηγούμενη, βόλτα στο Πατητήρι. Περπάτημα στο Λιμάνι όπου και κλείσαμε κρουαζιέρα στο θαλάσσιο Πάρκο και στο Μοναστήρι της Κυρα Παναγιάς, και στάση για κοκτέιλ στο φοβερό Drunk Seal, όπου ο εξαιρετικός σερβιτόρος μας βοήθησε να επιλέξουμε κοκτέιλς. ΜΑΓΑΖΑΡΑ.

Την Τρίτη, μάθαμε ότι κόβει ο αέρας, οπότε ήταν ευκαιρία να πάμε στην "ΚΑΛΗ" παραλία του νησιού. Τον Άγιο Δημήτριο. Όμορφη παραλία με μια μύτη όπου από τη μια μεριά είχε κύμα και αέρα και από την άλλη ήταν Λάδι. λίγα μικρά πετραδάκια και μετά άμμος. Στήσαμε τη σκιά μας και ρίξαμε ένα κολύμπι, ενώ τα παιδιά ήπιαν τη γρανίτα που ζητούσαν από το διπλανό beach bar. Δυστυχώς κάποιος συμπολίτης μας είχε προσφάτως χέσει στους θάμνους από πίσω μας και η οσμή φρέσκων κοπράνων δεν γινόταν να αγνοηθεί για πολλή ώρα... Έτσι μόλις τελείωσε η Γρανίτα....μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και επιστρέψαμε στον παράδεισο της προηγούμενης ημέρας. Αχχχ Απόλαυση, και ηρεμία... Το Σούρουπο τα μαζέψαμε και πήγαμε για δείπνο στον Ελαιώνα. Ίσως το καλύτερο μας δείπνο στο νησί  σε ένα φανταστικό κολπάκι στον Λεφτό

Γιαλό, ένα πανέμορφο Μπιτσόμπαρο - Εστιατόριο μέσα σε έναν Ελαιώνα. Αν δεν κάνω λάθος έχει και δωμάτια, οπότε αν είσαι φουλ τεμπέλης και με γεμάτη τσέπη, άνετα θα μπορούσες να μην κουνηθείς όλες σου τις ημέρες και να πηγαίνεις από το δωμάτιο στο μπιτς μπαρ, από εκεί στο εστιατόριο και από εκεί πίσω στο δωμάτιο. Μόνο αρνητικό στο τραπέζι οι άγριες μύγες που μας κατέφαγαν και οι σφήκες που κατέφαγαν το φαγητό μας.

Τετάρτη ήταν η μέρα της Κρουαζιέρας που Κάνει ο Καπετάν Πάκης με τη Γοργόνα   Είχα μάθει από φίλους πριν 7-8 χρόνια ότι η κρουαζιέρα ήταν 40 ευρώ με φαγητό, οπότε υπολόγιζα ότι θα μας βγει κανένα 55άρι με φαγητό το άτομο.... Κουφάλα ανατίμηση 70 ευρώ έκαστος και 50% ο μικρός, με φρούτα....Και πάλι άξιζε.

Ο Πάκης στα 80 πλέον, αλλά με ενέργεια μικρού παιδιού, Χαβαλές και διαβασμένος, έκανε την εκδρομή μας πολύ ευχάριστη.  Δεν υπερφόρτωσε τη βάρκα για να κονομήσει, 24 άτομα σε βάρκα που άλλος θα έβαζε 35. Εμάς μας έκανε τη ξενάγηση πριβέ στα Ελληνικά, και μετά τα έλεγε και στα Αγγλικά στους Υπόλοιπους. Κάναμε αρκετές στάσεις για Βουτιές στο πήγαινε και στο έλα, ενώ άξιζε και η στάση στο Μοναστήρι που φιλοξενεί Μόνο 2 μοναχούς , οι οποίοι έρχονται "σαιζόν" από το Μοναστήρι Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος. Στο μοναστήρι οι συνταξιδιώτες είχαν την Τύχη την Χαρά και την Τιμή να έχουν εμένα ως  Μεταφραστή-Ξεναγό, όσων έλεγε. Ο Μοναχός που μας κέρασε Ρακή και Λουκουμάκι στην Άφιξη. Υπενθύμιση αν πάτε την εκδρομή να έχετε κανένα φράγκο γιατί στο μοναστήρι πουλάνε και δικό τους κρασί (που μετάνιωσα που δεν είχα πάρει λεφτά) ελαιόλαδο, μέλι , εικονίτσες κομποσκοίνια κλπ. Γενικά είναι μια Φουλ μέρα που αξίζει να κάνετε αν πάτε για αρκετές μέρες στο νησί. Όταν επιστρέψαμε στο Λιμάνι χτυπήσαμε έναν χειροποίητο γύρο από τον Γιώργο, που τον τρέχουν οι Λαρισαίοι Γιώργος και Βασίλης . Ανοίγουν 18.30 και μέχρι τις 21.00 έχει τελειώσει ο γύρος.

Πέμπτη πρωί είπαμε να μην φτιάξουμε πρωινό στο σπίτι και πήραμε Πίτα Αλοννήσου

(ίδια με της Σκοπέλου) και πολύ καλό καπουτσίνο από το Ikion  στη Στενή Βάλα, και ξεκινήσαμε σχετικά νωρίς για Τρίτη φορά (κάτι πρωτόγνωρο για την οικογένειά μας) και περάσαμε όλη τη μέρα στην μαγική μας Παραλία. Εκείνη τη μέρα συνέβη και η διαπίστωση που σας ανέφερα στην αρχή του οδοιπορικού, Μετανιώσαμε που τελικά δεν επιλέξαμε την επιστροφή της Κυριακής αντί για την Παρασκευή. Θα είχαμε τουλάχιστον άλλες δύο μέρες σε αυτή την Παραλία. Εδώ να σημειώσω ότι ο Παράδεισός μας μπορεί να είναι η κόλαση για κάποιους από εσάς, καθώς δεν υπάρχουν ξαπλώστρες , ποτάκια, αμμουδιά, μουσικές (με εξαίρεση την τελευταία μέρα που έσκασε γιοτ, και κάποια στιγμή άρχισε να βαράει μουσική σε υψηλά ντεσιμπέλ).

Το βραδάκι επιλέξαμε για τελευταίο δείπνο, τον Ελαιώνα που μας είχε αρέσει περισσότερο από όλα. Κάναμε βέβαια το λάθος να επιλέξουμε το πιάτο ημέρας χωρίς να ρωτήσουμε τιμή και μας δάγκωσε ελαφρώς. Μικρό το κακό. Κλείσαμε την τελευταία μας βραδιά με κοκτέιλ στο αγαπημένο Drunk Seal. με διαφορετικά αυτή τη φορά κοκτέιλς

                                                                                                                                      Τελευταίο Ξύπνημα στο νησί και ενώ η αρχική παρόρμηση ήταν να πάμε και πάλι στην Παραλία μέχρι να πάρουμε το καράβι, επικράτησε η Λογική. Πήγαμε επιτέλους στο Κέντρο Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης κοινού  , οπού μεταξύ άλλων έχουν και virtual reality το ναυάγιο στο θαλάσσιο Πάρκο της Αλοννήσου, όπου ¨κατεβαίνεις¨ στο βυθό ως δύτης και εξερευνάς το ναυάγιο.  Περιττό να αναφέρω ότι ζαλίστηκα σχεδόν αμέσως και έβγαλα τη μάσκα, οπότε απόλαυσα τους υπόλοιπους να στραβοπατάνε . Αποχαιρετίσαμε τη Χώρα με ένα τελευταίο γλυκάκι στο Χαγιάτι και κατευθυνθήκαμε στο Λιμάνι, όπου φαγάμε προληπτικά (για να μην πεινασουμε στο δρόμο) στο Στέκι . Δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Δυστυχώς υπήρξε μια ώρα καθυστέρηση στην άφιξη του πλοίου. Ευτυχώς είχαμε το aircondition στο αυτοκίνητο.

Συμπερασματικά. Αν και είναι σχετικά μικρό, και θα μας ήταν πανεύκολο να το ξεψαχνίσουμε, πρώτη φορά έχουμε φύγει από νησί χωρίς να το γυρίσουμε όλο . Πρώτη φορά τις μισές μέρες της διαμόνής μας σε ένα νησί επισκεπτόμαστε το ίδιο μέρος, και μάλιστα με σύμφωνη τη γνώμη όλων. 

Αν πας στην Αλόννησο:

Αν βαριέσαι...μείνε στο Mariana Studios, κολύμπα στο κολπάκι του αγίου Πέτρου και τρώγε στη Στενή Βάλα στις 3-4 αξιοπρεπείς ταβέρνες

Αν βαριέσαι και είσαι φραγκάτος μείνε στον Ελαιώνα και μην κουνιέσαι

Να πας οπωσδήποτε και να περπατήσεις στα στενά της Χώρας 

Να φας γλυκό στο Χαγιάτι, όταν πέφτει ο ήλιος

Να πιεις κοκτειλάρες στο Drunk seal

Να πας στο κέντρο Ενημέρωσης 

Να πας στο Μουσείο Μαυρίκη (εμείς δεν καταφέραμε)

Να πας για κεφέ στο Ikion

Να πας στη Φαβέλα (εμεις δεν τα καταφέραμε, το έχουν μάλλον αυτοί που έχουν το drunk seal)

Να πας στη Βόλτα με τον Πάκη για όσο ακόμα αντέχει

Να πάρεις μάσκα και αναπνευστηρα, έχει πολύ όμορφο βυθό 

Το νησί είναι naturist friendly οπότε όπου βρεις λίγο ή καθόλου κόσμο, πέτα τα :) . Έχει τουλάχιστον 4-5 γυμνιστικές παραλίες που δεν πήγαμε καθώς κολλήσαμε στη μαγική μας. 

Και Όχι 3 μέρες δεν είναι αρκετές Φίλε Γιώργο 😏

                                                            

Διήμερο στο Μελένικο (Melnik) Ιανουάριος 2026

 

Είχα ακούσει για αυτό το μικρό παραδοσιακό χωριό, πολύ κοντά στα σύνορα, και για την ιστορία του ώς βουλγαρική πρωτεύουσα του κρασιού από τα Βυζαντινά ακόμα χρόνια. Είχαμε ανάγκη να φύγουμε με την Αθηνά για ένα διημεράκι (λέμε να φεύγουμε μια φορά το δίμηνο, άσχετα αν το καταφέρνουμε τελικά,μόνο 1-2 φορές τον χρόνο)  

Με αρκετό ψάξιμο, καθώς όλα τα ξενοδοχεία έμοιαζαν πανέμορφα από έξω, αλλά τα δωμάτια δεν ήταν πολύ περιποιημένα, καταλήξαμε στα δωμάτια της Margarita Manoleva  ένα πεντακάθαρο ξενοδοχείο με όμορφα δωμάτια και θέα όλο το χωριό πιάτο, σε ένα από τα ψηλότερα σημεία του χωριού. Η επικοινωνία μαζί της ήταν εύκολη, καθώς ήταν διαθέσιμη και με email και στο viber whatsapp

Ξεκινήσαμε χαλαρά το πρωί της Παρασκευής  φτάσαμε στα σύνορα του προμαχώνα και περάσαμε στη Βουλγαρία. Ευτυχώς με την άκρη του ματιού μου είδα το μηχάνημα έκδοσης διοδίων. 5 ευρώ και κάτι ψιλά, για ΠΣΚ χρήση των αυτοκινητοδρόμων (ένα δάκρυ κύλησε όταν σκέφτηκα πόση χρήση της Εγνατίας θα έκανα με 5 ευρώ διόδια στην Ελλάδα). 

Σκεφτήκαμε μια που φτάσαμε αρκετά νωρίτερα από την ώρα του check-inn να κάνουμε και μια βόλτα στο Πετρίτσι. πλησιάζοντας βέβαια διαπιστώσαμε ότι δεν έχουμε σήμα και ίντερνετ (είχαμε απενεργοποιήσει το roaming το καλοκαίρι, για να μην συνδεόμαστε με Τουρκία από τη Σάμο). Ψάχνοντας για Wifi ώστε να επικοινωνήσουμε με Ελλάδα για ενεργοποίηση της περιαγωγής περάσαμε μπροστά από το Jordan Gym . Η κυρία ευγενέστατη μας έδωσε το wifi . Ζητήσαμε από την vodafone να κάνει την ενεργοποίηση και μας ενημέρωσε σε 5 λεπτά να κάνουμε επανεκκίνηση. 40 επανεκκινήσεις αργότερα και χωρίς εξέλιξη επικοινώνησα πάλι και με παίδεμα 20+ λεπτών με την ευγενική κυρία στην εξυπηρέτηση πελατών καταφέραμε να λύσουμε το πρόβλημα χειροκίνητα.

Το στρες μας άνοιξε την πείνα και ψάξαμε στους χάρτες, για κάτι κοντά μας. Μας υπέδειξε στα 200 μέτρα ένα κρεοπωλείο που είχε και διάφορα καλούδια ή κακούδια ψημένα, τα οποία έβαζαν σε ένα
τεράστιο λευκό ψωμάκι, χωρίς τίποτα άλλο (μουστάρδες κέτσαπ κλπ). Προτείνεται για σκληρούς μύστες μόνο Месарница ТЕОВЯРА

Αφού έφαγα εγώ όλο το φαϊ μου, η Αθηνά όλο το ψωμί της και τα σκυλάκια όλη τη γέμιση της Αθηνάς, κινήσαμε για Μελένικο, όπου και φτάσαμε χωρίς έξτρα περιπέτειες. 

Ξαπλώσαμε μια ωρίτσα για ξεκούραση και βγήκαμε έξω για την πρώτη βόλτα. Γραφικό μικρό χωριουδάκι, με αρκετά καινούρια και υπό κατασκευή κτίσματα, στό ίδιο στυλ όμως όλα για να μη χαθεί ο χαρακτήρας του χωριού. Καλντερίμια πέτρινα κυρίως ενώ από ένα σημείο και μετά μόνο χωματόδρομος (αμμόδρομος ορθότερα) που τον έχει κόψει στη μέση ένα ρυάκι βροχής που ενώνεται με το κανάλι το οποίο χωρίζει την πόλη στα δύο. Στο κέντρο Δεξιά και αριστερά από το ποτάμι, μαγαζιά με ντόπιο κρασί, ντόπια προίόντα (μαρμελάδες γλυκά) και ταβέρνες. Πήραμε μαρμελάδα αγριοφράουλα, κρασιά από σμέουρα, ένα κρασί ντόπιο οικονομικό και ένα ακριβό.... Δεν τα έχω δοκιμάσει ακόμα οπότε ΔΕΝ έχω άποψη. 

Το βραδάκι χαλαρό δείπνο σε μια από τις ταβέρνες που μας πρότεινε η Margarita, το Механа Менчева Къща . Όμορφο γραφικό ταβερνάκι που σε ταξιδεύει πίσω. O πατσάς πολύ καλός όπως και το κοντοσούβλι τους, ενώ αξιοπρεπές και το σπιτίκο κρασί τους, χωρίς συγκινήσεις. Ενδιαφέρον είχε και το μπιφτέκι που ήταν γεμιστό με μανιτάρια και αγγουράκια τουρσί. Τιμές Ελλάδος. Ύπνος νωρίς γιατί ουσιαστικά αυτός ήταν και ο λόγος του ταξιδιού,,,,,ΥΠΝΟΣ και ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ

Το πρωί μετά από ένα γερό πρωινό που μας έφτιαξε η Μαργαρίτα και δυο καφέδες (εξαιρετικό blend by the way) ξεκινήσαμε για την πρωινή βόλτα ως τουρίστες. Δίπλα στο ξενοδοχείο υπάρχει το σπίτι του Κορδόπουλου Kordopulov House , ένα τεράστιο σπίτι με ακόμα πιο τεράστιο κελάρι που αξίζει να δεις 

Επίσης δίπλα στο ξενοδοχείο, υπάρχει το κελάρι-οινοποιείο του Μίτκα με Φυσικό Κρασί. Φοβερή θέα, ευγενής ο Μίτκα , μέτριο το κρασί. Αξίζει όμως για την φοβερή θέα να πιεις ένα κρασάκι  Хижа "При Шестака" .

Αν δεν είσαι κουτσός, όπως εγώ αυτή την περίοδο. Σίγουρα αξίζουν οι πεζοπορίες στα μοναστήρια και στις φυσικές πυραμίδες του Mελένικου 

Η βόλτα μας συνεχίστηκε στο διπλανό Rupite όπου επισκεφθήκαμε το Μουσείο της Baba Vanga μιας "προφήτη" "αγίας" της Βουλγαρίας, την οποία οι Βούλγαροι  πίστευαν πολύ. Έχει ενδιαφέρον. Να πάτε

Παραδίπλα βρίσκονται και τα ελεύθερα ιαματικά λουτρά του Rupite τα οποία επισκεφθήκαμε και

είχαμε σκοπό να δοκιμάσουμε την ημέρα της επιστροφής αλλά η βροχή μας άλλαξε τα σχέδια. Τολμήστε το. Οι ντόπιοι έδειχναν να το απολαμβάνουν 

Για μεσημεριανό πήγαμε στο παράστημα της αλυσίδας Happy Bar & Grill πέριξ του Σαντάνσκι, που όπως έμαθα αργότερα ανήκει στις 2-3 κορυφαίες αλυσίδες φαγητού της Βουλγαρίας. Έχει τα πάντα από μπέργκερ, σάντουιτς, ζυμαρικά , μπριζόλες σούσι, γλυκά, κοκτέιλς, ποτά, μπύρες, κρασιά και όλα σε πολύ καλό επίπεδό. Ντρέπομαι να το παραδεχτώ αλλά ίσως ήταν το πιο νόστιμο φαγητό της εκδρομής μας  

Επιστρέψαμε στο δωμάτιο για σιέστα και το βραδάκι βγήκαμε για βόλτα ψάχνοντας κανένα μπαράκι καθώς δεν πεινούσαμε πολύ. Μάταια. Είτε δεν υπάρχει , είτε δεν το βρήκαμε. Έτσι , αλυσοδεμένοι συρθήκαμε σε μια ακόμα ταβέρνα που μας πρότειναν, η οποία ήταν ένα κλικ οικονομικότερη από αυτήν της πρώτης ημέρας, αλλά είχε ζητήματα στην ευγένεια της αρχισερβιτόρου, και το επίπεδο του φαγητού ήταν ένα δυο κλικ κάτω από το προηγούμενο. Πρώτη φορά έφαγα, πατσά φούρνου με λιωμένα τυριά πάνω του. Θα είχε ενδιαφέρον αν δεν ήταν λύσσα από το αλάτι. Shit happens . Προχωράμε που λέει και ο φίλος Γιώργος, και ο φίλος Κυριάκος.

Να αναφέρω ότι υπάρχει ένα κτήμα στο δεκάλεπτο από το Μελένικο, στη Ζόρνιτσα το Zornitza Estate το οποίο μου έκανε κλικ και στο οποίο προσπάθησα ανεπιτυχώς να κλείσω τραπέζι για δείπνο και Παρασκευή και Σάββατο. Έχει δύο εστιατόρια, ένα Γκουρμέ και ένα Μπιστρό, αμφότερα φαίνονται αρκετά Κωλοπιασέ , αλλά τα πιάτα που είδα , είναι εντυπωσιακά τουλάχιστον στο ματι. Το Spa του φαίνεται εξαιρετικό. Δεν το μάθαμε , and on the bright side γλυτώσαμε αρκετά Ευρώ . 

Η επιστροφή μας ήταν αρκετά περιπετειώδης καθώς από το Σιδηρόκαστρο μέχρι και το Δερβένι είχαμε Χιονοθύελα. 

Αν είσαι της Πεζοπορίας η εκδρομή αυτή προτείνεται για δύο διανυκτερεύσεις καθώς έχει όμορφα εντυπωσιακά μονοπάτια που εμείς ΔΕΝ είδαμε λόγω συνθηκών

Αν είσαι για αραλίκί, μια διανυκτέρευση το Σάββατο, με δύο γεμάτες ημέρες από Σάββατο πρωί μέχρι Κυριιακή απόγευμα, αρκεί, καθώς το χωριό είναι μικρό, το γυρνάς εύκολα, και μια μέρα αρκεί για όλα τα μουσεία καθώς και τη βόλτα στο rupite. 

Τα δωμάτια της Μαργαρίτας μας άρεσαν πολύ 

Αν πατε στο κυριλέ εστιατόριο πείτε μας αν το απολαύσατε ή αν ήμασταν τυχεροί και γλυτώσαμε .