Αδιάκοποι στη Λήμνο

 

Μετά από την ανοιξιάτικη έρευνα , μεταξύ φίλων , και τα ποσοστά Τσαουσέσκου που έλαβε η Λήμνος ως θερινός προορισμός, απέναντι σε Ζάκυνθο και Κέρκυρα, η επιλογή της αποτέλεσε μονόδρομο. Μία μέρα μόλις μετά την ψηφοφορία έκλεισα ακτοπλοϊκά από Καβάλα , και με την σύμφωνη γνώμη του αφεντικού κλείσαμε τα ήσυχα πανέμορφα δωμάτια στο Διαπόρι suites που γεωγραφικά είναι στο κέντρο της Λήμνου, κάτι που θα μας βοηθούσε ως γνωστές Γυριστρούλες. Κλείσαμε τα ακτοπλοϊκά με αναχώρηση πρωί Σαββάτου από Καβάλα, και επιστροφή απόγευμα Κυριακής από Λήμνο, ώστε να κερδίσουμε μισή μέρα παραμονής και στο πήγαινε και στο έλα.

Από το προηγούμενο βράδυ γεμάτο το αυτοκίνητο, Αφύπνιση 5πμ, φόρτωμα παιδιών ( η Δομινίκη σε τέτοιες ηλικίες κοιμόταν αμέσως , οπότε κερδίζαμε κάποια ώρα ηρεμίας στο ταξίδι, ο Αλέξανδρος πάλι...μπα, duracel) και αναχώρηση για Καβάλα. Απόπλους στις 8πμ και 12.15-12.30 άφιξη στη Μύρινα. Μετά από 25-30 λεπτάκια φτάσαμε στο δωμάτιο και ήταν όπως ακριβώς φαίνεται στις εικόνες. Μικρά πανέμορφα σπιτάκια μπροστά σε ένα ήσυχο κολπάκι, μακριά από κόσμο, και φασαρία. το κολπάκι δεν ενδείκνυται για μπάνιο, αλλά οι κοντινότερες παραλίες είναι στο 10λεπτο. 

Αφού τακτοποιήσαμε τα πράγματα πήγαμε για μεσημεριανό στον διπλανό Κοντιά και στην ταβέρνα Σαν Άλλοτε , με τον κήπο κάτω από την μουριά, όπου είτε πεινούσαμε πολύ , είτε ήταν όντως πεντανόστιμοι οι ντοματοκεφτέδες, τα κεφτεδάκια, και το χύμα κρασί του χωριού, Μαγιάς . 

Η Μαρία από το diapori suites μας είχε πει όταν κάναμε την κράτηση ότι ο γείτονας από την ταβέρνα/κέντρο εκδηλώσεων παντρέυει την κόρη του, και ότι θα είχαμε ξενύχτι, αλλά ο γάμος ήταν όντως grande... προσγειωμένο Ελικόπτερο μπροστά στο δωμάτιό μας και νταλίκες που έκαναν τον χαμό τους πριν την άφιξη του γαμπρού και της νύφης και γλέντι μέχρι πρωίας . Οι ωτοασπίδες έκαναν σούπερ δουλειά 

 

Πρώτο πρωινό ξύπνημα και μετά από ένα γερό πρωινό , και δύο καφέδες , καθώς ήμασταν έτοιμοι να πάμε στην πρώτη πολύ οργανωμένη , πολύ κοσμική παραλία , μας σταμάτησε στη μέση του δρόμου ένα αγροτικό, μας έβαλε όλους μάσκες ύπνου και κουκούλα που κάλυπτε τα πρόσωπά μας , 

μας φόρτωσε στην καρότσα του αγροτικού, και μετά από αρκετή ώρα σε κακοτράχαλο αγροτικό δρόμο που δεν βλέπαμε τίποτα, μας παράτησε σε μια ερημική παραλία που δεν υπήρχε ψυχή 

Αναγκαστήκαμε λοιπόν για αρκετές ώρες να κολυμπάμε ολομόναχοι, ολόγυμνοι,  σε μια παραλία που ήταν λάδι και είχε μοναδικό ίσκιο δύο αρμυρίκια. Καταλαβαίνετε το βάσανο και την ταλαιπωρία. Χάριν συντομίας θα την αποκαλούμε από εδώ και στο εξής, η παραλία του Λεωνίδα. 

Νωρίς το μεσημεράκι κάναμε μια πρώτη βόλτα στα σοκάκια της Μύρινας και το απογευματάκι επισκεφθήκαμε την παραλία κοκκινόβραχος και το όμορφο μπαράκι Red Rock , όπου αράξαμε και ήπιαμε κοκτέιλ και μπυρίτσες, καθώς ο καιρός δεν επέτρεπε μπάνιο. Βασικό στοιχείο του νησιού . Πάντα τσεκάρουμε τους ανέμους. Όταν , σπάνια, Δεν έχει βοριάδες ή έχει βοριάδες με χαμηλή ταχύτητα, επισκεπτόμαστε τις βόρειες και βορειοανατολικές παραλίες... ΓΕΝΙΚΑ, ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΑΕΡΑ.. Στα μείον του Red rock , το "Δεν έχουμε ακόμα τουαλέτα, είναι υπό κατασκευή". 

Ευτυχώς που μας ήρθε μόνο κατούρημα, και το δάσος ήταν εκεί να μας ελαφρύνει. Φαγητό στα καμίνια και στον Ανδρέα , με μπόλικη δροσιά, συμπαθητικό  φαγητό και  παιδική χαρά απέναντι, αν έχετε παιδιά. Επιστροφή στο δωμάτιο, τα παιδιά για ύπνο, κι εμείς χαλαρό κρασάκι στο μπαλκόνι.

Πρωινό ξύπνημα και αφού δεν ήρθαν οι απαγωγείς, επισκεφθήκαμε την παραλία του Θάνους που από πολλούς θεωρείται η κορυφαία του νησιού. Και είναι, αν είσαι 3 ετών ή 4 ή βαριά 7. Ή είσαι γονιός που θέλει να αράξει σε μια ξαπλώστρα με τη μπυρίτσα ή την ποτάρα ή την καφεδάρα και να βλέπει τα παιδιά να παίζουν σε θάλασσα βάθους αστραγάλου, άντε βαριά βαριά γάμπας αν περπατήσεις καμιά 100 μέτρα μέσα.

Για να μην είμαι άδικος, τα 2 beach bars έχουν χαλαρή μουσικούλα σε χαμηλά ντεσιμπέλ και μπορείς να χαλαρώσεις. Κοινώς δεν αποτελούν την τυπική μου κόλαση, για όσους με γνωρίζετε. Εμείς καθίσαμε στο Costa Costa πού είναι το πιο χαλαρό από τα δύο, ενώ υπάρχει και το κεντρικό Pantelis που μαζεύει περισσότερο κόσμο. Τέρμα Δεξιά , μπορείτε να απολαύσετε και το γυμνό σας μπάνιο , τουλάχιστον αρχές Ιουλίου, για Αύγουστο, δεν έχω ιδέα, πιθανολογώ πως  δύσκολα. Μεσημεριανό στην ταβέρνα , στο Θάνος το Όπως Παλιά που την περίοδο του ταξιδιού ήταν στον νούμερο 1 του tripadvisor. Πολύ καλή σκιά, πολύ ευγενικό προσωπικό, συμπαθητικό μαμαδίστικο φαγητό . Βολτίτσα στη Μύρινα , παγωτό στη Νόνα και βουρ για ανατολική πλευρά. 

Πέρασμα από τους Kiteάδες και το Surf Club Keros , την λιμνοθάλασσα Αλυκή , που δυστυχώς δεν είχε στεγνώσει πλήρως και έτσι δεν μπορέσαμε να μαζέψουμε αλατάκι. Απογευματινό μπανάκι στη Νεφτίνα, που μαζί με την παραλία του Λεωνίδα αποτελούν Our Kind of Beaches. Μεγάλη , όμορφη και ΑΔΕΙΑ. γυμνό μπανάκι και βόλτα να προλάβουμε το ηλιοβασίλεμα στον Άγιο Χαράλαμπο, όπου έχεις θέα το Άθως. Χάσαμε για ένα λεπτό το ηλιοβασίλεμα , αλλά κάτσαμε για χαλαρό τσιπουράκι στο ταβερνάκι-μεσοτοιχία με τον ναό. Εξαντλημένοι φτάσαμε γύρω στις 11 στο δωμάτιο και πήγαμε όλοι για ύπνο. Ήταν η μέρα με τα περισσότερα χιλιόμετρα , τα παιδιά τα έφτυσαν, οπότε αποφασίσαμε από την επόμενη, χαλαρουίτα.

Παρότι κοιμηθήκαμε αργά, ξυπνήσαμε νωρίς , οπότε ήταν ευκαιρία να πάμε στις Αμμοθίνες (είτε θα πας πρωί, είτε θα πας μετά τις 8μμ) και το γειτονικό Γομάτι. Πραγματικά ιδιαίτερο φαινόμενο, μια μικρή έρημος στην Ελλάδα, στη μέση του πουθενά. Fun Fact . Το Μια Ελληνίδα στο Χαρέμι με την Βλαχοπούλου , γυρίστηκε στις Αμμοθίνες Λήμνου. Περπατήσαμε αρκετά στην Έρημο , βγάλαμε πολλές φωτογραφίες στο highlight ,κατά τη Δομινίκη ,των διακοπών .

Επίσκεψη στην άγριας ομορφιάς (και δυστυχώς με πολλά σκουπίδια) παραλίας Γομάτι, όπου και πάλι λόγω αέρα αποφασίσαμε να μην κολυμπήσουμε και έτσι να χάσουμε και το προγραμματισμένο γεύμα μας στην ταβέρνα Φλωμάρι που μας είχαν προτείνει πολλοί φίλοι. 

Αλλαγή Ρότας λοιπόν και κινήσαμε για το μικρό φαναράκι, άλλη μία από τις παραλίες λάδι με βάθος αστραγάλου του νησιού. Ένα μικρό πανέμορφο κολπάκι , που το φαντάζομαι πριν 20-25 χρόνια ένα ερημικό κουκλίστικό μέρος, που τώρα ήταν πακτωμένο με οικογένειες. Ευτυχώς , πάλι η μουσική χαλαρή, πάλι ευγενικό το προσωπικό του μπιτσόμπαρου, πάλι, ωραία, τυπικά, συμβατικά. Για early dinner Πήγαμε Στης Μιχαλίτσας όπου κλασικά είχε τέλεια σκιά και συμπαθητικό φαγητό. Επιστροφή νωρίς και ύπνος γιατί η κούραση από της προηγούμενες μέρες ήταν πλέον εμφανής.

Καινούρια μέρα, καινούριοι στόχοι. Παναγιά Κακαβιώτισσα. Δεν ακολουθείς το Google maps, αλλά τις ταμπέλες. φτάνεις στο πάρκινγκ και ξεκινάς ορειβασία 15 λέπτα για να φτάσεις στην εκκλησία. Η διαδρομή και η θέα μαγευτική. Ωραία φάση και η υπαίθρια εκκλησία μέσα στον Βράχο. Σε όλη την ανηφόρα είχα στον μάρσιπο τον Αλέξανδρο, καθώς το τρίχρονο χλωμό να βγάλει τη διαδρομή. Στην επιστροφή τον πήρε η Αθηνά, και από το πρώτο λεπτό άρχισε το κράξιμο από μπαρμπάδια που ανέβαιναν και μας έβλεπαν. "Ντροπή σου που αφήνεις τη γυναίκα να κουβαλάει" " Καλά δε ντρέπεσαι; Πάρε εσύ το μωρό" και άλλες τέτοιες ομορφιές. Υποσχέθηκα στην Αθηνά στον επόμενο που θα σχολίαζε , θα απαντούσα, ότι μετά το 2ο έμφραγμα μου το απαγόρευσε ο γιατρός, έτσι για να δω τη φάτσα του. Ως δια μαγείας τα σχόλια σταμάτησαν και δε χρειάστηκε να δω τη φάτσα "Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς" . Μετά τη ζόρικη διαδρομή, θέλαμε δροσερό μπανάκι, Αφήσαμε τη μαμά μας να ξεκουραστεί και πήγαμε οι τρεις μας στην παραλία του Λεωνίδα .

Είχαμε άλλωστε κλείσει early dinner στις 5μμ στο φημισμένο Έννοια πο'χς το εστιατόριο που μας πρότειναν όλοι εκτός από τον Λεωνίδα (της γνωστής παραλίας). Στο συγκεκριμένο εστιατόριο , που πρέπει πάντα να κλείσεις για να βρεις τραπέζι, γίνεται μια προσπάθεια για διαφορετικά, δημιουργικά πιάτα, άλλα πολύ πετυχημένα, άλλα με αστοχίες. Το περιβάλλον είναι όμορφο, πάλι δηλαδή δροσερός κήπος, ενώ ένα από τα πιάτα (η παντζαροσαλάτα του) ήταν το κορυφαίο πιάτο του ταξιδιού μας. Και τα υπόλοιπα ήταν καλά, αλλά αυτό ήταν εξαίσιο. Γεμάτοι, χορτάτοι , και ευχαριστημένοι, γυρίσαμε στο δωμάτιο, για δεύτερη σερί χαλαρή ημέρα φόρτισης μπαταριών. 

Κάποια στιγμή είτε εκείνη την ημέρα , είτε την προηγούμενη , η Αθηνά διαπίστωσε ότι έχασε τα αγαπημένα της γυαλιά ηλίου. Μεγάλη η στεναχώρια της, ενώ εγώ χαλαρός. Μάλλον δεν μου είπε πόσο τα είχε πάρει για να μην στεναχωρηθώ κι εγώ 😋. Α ναι ,  και ήθελε να δείρει όλους εσάς που γελούσατε στο ποστ για τα χαμένα γυαλιά 😆😆😆.

Ημέρα αρχαιολογικών χώρων και αξιοθέατων η επόμενη και παρά την αρχική βαρεμάρα της Αθηνάς ξεκινήσαμε για το γεωλογικό πάρκο του Φαρακλού. Γεωλογικοί σχηματισμοί, μάλλον από Λάβα και Θάλασσα, και τοπίο εξωγήινο, σεληνιακό. Η βαρεμάρα μετατράπηκε σε ενθουσιασμό, συναισθηματική απελευθέρωση, αίσθημα του ανήκειν (ρε μπας και είναι εξωγήινη τελικά;;; ) Να μην τα πολυλογώ , με το ζόρι την πήραμε από εκεί. Ακολουθώντας ταμπέλες (πάλι αγνοείστε το Maps) φτάσαμε στο αρχαίο θέατρο της Ηφαιστίας, που είναι σε αρκετά καλή κατάσταση, στα Καβείριο Λήμνου και στη Σπηλιά του Φιλοκτήτη, όπου κατάφερα να νικήσω μέρος της κλειστοφοβίας μου και να μπω από την στενή χαραμάδα. Χρειάστηκε βέβαια να μπει πριν από μένα ένας Δίμετρος Γάλλος γίγαντας, για να πάρω θάρρος. Φεύγοντας από το Καβείριο αν κοιτάξεις Δεξιά σου θα δεις ένα τεράστιο Ξενοδοχειακό συγκρότημα που δεν λειτούργησε ποτέ και έχει μετατραπεί σε ghost town. Κάνε μια βόλτα. 

Δυστυχώς δεν καταφέραμε να πάμε στην Πολιόχνη που πρέπει να είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα. Καθώς βρισκόμασταν στην γειτονιά, δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε σε μια ακόμα βουτιά στην αγαπημένη πλέον Νεφτίνα που περιέργως είχε 6 άλλους ανθρώπους εκτός από εμάς. Μεσημεριανοβραδινό στο Μαν-Τέλλα όπου αν εξαιρέσεις το κουνέλι, τα υπόλοιπα πιάτα ήταν κάτω του μετρίου. Και γινόταν ο κακός χαμός από κόσμο. Ίσως βέβαια να ήταν απλά μια κακή τους μέρα. Ή είναι το Habanera της Λήμνου, που ο κόσμος το γεμίζει και δεν ξέρει γιατί 😎. To βραδάκι γυρίσαμε νωρίς και αφού κοιμήθηκαν τα παιδιά , αράξαμε για χαλαρό κρασάκι και κουβεντούλα με τον Χρήστο και την Κική , τους γείτονες από το διπλανό δωμάτιο. Πρώτο Ξενύχτι ...

Το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας έλεγε, χαλαρό ξύπνημα, πρωινό, και σιγά σιγά μάζεμα, γιατί λόγω χαλαρού αέρα, υπήρχε η δυνατότητα να επισκεφθούμε το Red Rock που μας είχε αρέσει και να κολυμπήσουμε στην τεράστια παραλία του Κοκκινόβραχου. Εγώ πήρα το γεμάτο ψυγειάκι, την σκιά, και τα παιδιά, και λίγο μετά θα ερχόταν η Αθηνά με την τσάντα θαλάσσης, αφού πετάξει τα σκουπίδια. Φτάσαμε, και όπως και την πρώτη φορά ο μικρός κοιμόταν στο αμάξι, οπότε παρκάραμε κολλητά στο μπαρ, για να τον βλέπουμε και να απολαύσουμε ανενόχλητοι την μπυρίτσα μας. Η Αθηνούλα πήγε στο πορτ μπαγκαζ για να πάρει το βιβλίο της μέσα από την τσάντα θαλάσσης, και να διαβάσει. Ποιά τσάντα; Αυτήν που άφησε στο δωμάτιο, με τα μαγιό, τις πετσέτες , τα αντηλιακά , το βιβλίο κλπ κλπ. Οι επιλογές 2, είτε να παμε 40 λεπτά πίσω, να πάρουμε την τσάντα, 40 λεπτά επιστροφή και μπάνιο στο red rock, είτε να πάμε 30 λεπτά στη Νεφτίνα που τα μαγιό δεν είναι απαραίτητα. Επικράτησε η λογική. Περάσαμε από τον Μούδρο και πήγα στο Μάρκετ του χωριού να πάρω μια πετσέτα και αντηλιακό. Στο ταμείο ανέφερα το περιστατικό με την τσάντα θαλάσσης και ακολούθησε ο σοκαριστικός διάλογος :

-Μην της θυμωσετε όμως;

- Γιατί να της θυμώσω

- Έχουμε δει ακραία πράγματα φέτος

Και η διπλανή κυρία του άλλου ταμείου κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι της...

Περίεργες εποχές πραγματικά.

Φτάσαμε μισή ώρα αργότερα στη Νεφτίνα και απολαύσαμε ΟΛΗ την παραλία μόνοι μας σχεδόν για όλη την μέρα, μαζί με ένα νεαρό ζευγάρι παραδίπλα. Παράδεισος. Αντίο αγαπημένη νεφτίνα . Στην επιστροφή καθίσαμε να φάμε στην καλτ ψαροταβέρνα της γειτονιάς μας την οποία σνομπάραμε, αλλά όλοι από τα δωμάτια μας έλεγαν ότι πρέπει να πάμε. Πραγματικά πολλές φορές έβλεπα ψαροκάικα να σταματάνε μπροστά στον Μενέλαο και να αφήνουν φρέσκες ψαριές. Όταν πήγαμε είχε μεταξύ άλλων και μια μεγάλη σκορπίνα την οποία απολαύσαμε συνοδεία χωριάτικης και αμπελοφάσουλων. Επιστρέψαμε το σούρουπο στο σπίτι, μπανιαριστήκαμε και ήπιαμε κρασάκι με τους γείτονες.

Το Σάββατο ξεκίνησε με βροχές από τα ξημερώματα, και πρωινή συννεφιά. Τέλειος καιρός για να ανεβούμε στο κάστρο της Μύρινας αποφεύγοντας την ντάλα. Αρκετά ζόρικο ανέβασμα, αλλά η θέα σε ανταμείβει. Όταν κατεβήκαμε τσιμπήσαμε ένα συμπαθητικό πιτόγυρο στο Λιμάνι καθώς το βράδυ θεωρητικά ο Μενέλαος είχε Live και είχαμε κλείσει από την προηγούμενη τραπέζι. Βολτάραμε στην Μύρινα αρκετή ωρίτσα και καθίσαμε για καφέ μπροστά στη θάλασσα την ώρα της βροχής. Αργά το μεσημέρι πήγα στο δωμάτιο για ξεκούραση με την ελπίδα να σταματήσει η βροχή και να απολαύσουμε το live. Μάταια. Η βροχή συνεχίστηκε και καταλήξαμε στο Plan B. Πήγαμε στο γειτονικό πορτιανό και φάγαμε στον Γλυκάνησο (ναι έτσι το γράφουν) . Δημιουργικό τσιπουράδικο θα το έλεγα με πολύ ενδιαφέροντα πιάτα που είχαν κάποιες αστοχίες, αλλά η φαντασία σε συνδυασμό με τους εξαιρετικούς υπαλλήλους, μας έκαναν να το αγαπήσουμε . Δοκιμάσαμε χιουνκιάρ πεσκανδρίτσας, μαντί γαρίδας (που δεν ήταν βέβαια μαντί, αλλά ήταν νόστιμο) , τηγανιτούς γίγαντες με σκορδαλιά, τυροκροκέτες κλπ. Έλειπε απο τα περισσότερα ένα κίκ θα έλεγα (αλάτι θα έλεγε η Αθηνά ) . Στην επιστροφή , η Μαρία και ο Αντώνης από το διαπόρι μας αποχαιρέτησαν με δώρο δύο φιάλες κρασί και βιολογική Ρίγανη. Συγκινητική κίνηση και τους εκτιμάς ακόμα περισσότερο

Επιστρέφοντας στο δωμάτιο και πηγαίνοντας να βγάλω τις ωτοασπίδες μου από την μπροστινή θήκη της τσάντας μου, έπιασα ένα κινητό, άγνωστο, άσχετο, όχι δικό μας. Συναισθήματα φόβου και απορίας. Πώς βρέθηκε ξένο κινητό στην τσάντα μου. το έβαλε ο μικρός κατά λάθος; το φύτεψε κάποιος στη βόλτα στα σοκάκια; Έπεσε από κάποιο άλλο τραπέζι στην τσάντα μου; Πήρα τηλέφωνο και στο σουβλατζίδικο και στην ψαροταβέρνα, αλλά κανένας δεν είχε δηλώσει απώλεια κινητού. Ανέβασα και ένα ποστ σε τοπική σελίδα στο facebook μπας και.

Το επόμενο πρωί και μη έχοντας εναλλακτική, πήγα μισή ώρα μακριά στο τμήμα Μύρινας και το παρέδωσα, στον δύσπιστο - και λογικά - Αξιωματικό Υπηρεσίας. Ευτυχώς η Αστυνόμος που έφτασε λίγο αργότερα για να ξεκινήσει βάρδια, είπε ναι , ναι διάβασα το ποστ του κυρίου στο facebook . Αφέθηκα ελεύθερος άνευ περιοριστικών όρων, και αν δεν βρεθεί ο ιδιοκτήτης εντός έτους, μπορώ να πάω να το ζητήσω. Ποιός τη χάρη μου δηλαδή. Επέστρεψα. Μαζέψαμε τα πράγματα και πήγαμε για μια τελευταία βουτιά αποχαιρετισμού στην παραλία του Λεωνίδα. Ευτυχώς η Μαρία μας είχε επιτρέψει να κάνουμε late check out όποια ώρα θέλαμε γιατί το πλοίο έφευγε 6.15μμ. Μεσημεριανό κλείσαμε από όπου ξεκινήσαμε, στο σαν άλλοτε στον Κοντιά, όπου δεν υπήρχαν ντοματοκεφτέδες αυτή τη φορά αλλά υπήρχε ένα νοστιμότατο ραγού μελιτζάνας . Btw η Αθηνά από το Σαν Άλλοτε άνοιξε στην Παπάφη το μαγειρείο Άρωμα Λήμνου που σίγουρα θα επισκεφθούμε.

Επιβιβαστήκαμε στο πλοίο , ζήσαμε ένα καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα εν πλω και φτάσαμε με αρκετή καθυστέρηση στην Καβάλα. Αφού φτάσαμε ασφαλείς στην Θεσσαλονίκη και δεν κοιμηθήκαμε στην Εγνατία, πάλι καλά (βασικά όλοι κοιμήθηκαν, κι εγώ νομίζω στις Βολβες έκλεισα τα μάτια για ένα δευτερόλεπτο, τρόμαξα και ξύπνησα την συνοδηγό μου για να με κρατήσει ξύπνιο)

Αντί επιλόγου:

Ίσως φταίνε οι τρελές προσδοκίες από τα διθυραμβικά σχόλια των φίλων;

Ίσως φταίει ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο Τζεφ Κοστελο aka Αλέξανδρος Μουράτης, που μας ξεπάτωσε με τις τσιρίδες και το ξύλο του τις πρώτες μέρες, αλλά το πρώτο διήμερο ήταν απογοητευτικό. Αμφότεροι οι ενήλικες της παρέας, προθυμοποιηθήκαμε να φύγουμε για να κάνει ο άλλος καλύτερες διακοπές. Για να είμαι δίκαιος βέβαια, η Αθηνά έλεγε να πάρει τον μικρό και να φύγουν για να μας αφήσουν να απολαύσουμε τις διακοπές με την Δομινίκη, και εγώ έλεγα να φύγω μόνος μου Θεσσαλονίκη και να τους αφήσω να κάνουν μόνοι τους διακοπές ( και να βγάλει φυσικά η Αθηνά το φίδι από την τρύπα). Εν τέλει δεν έφυγε κάποιος και περάσαμε πολύ όμορφα

Φυσικά αυτό το "καταπληκτικό" "πάμπφθηνο" φαγητό και ψάρι, και τις υπέροχες φανταστικές μοναδικές παραλίες, το βρίσκω υπερβολικό

Θα σου αρέσει η Λήμνος:

Αν είσαι παιδάκι

Αν είσαι γονιός μικρών παιδιών

Αν δε θες να γυρίσεις πολύ

Αν θες να γυρίσεις πολύ

Αν σου αρέσουν οι έρημες παραλίες

Αν σου αρέσουν οι κοσμικές παραλίες

Αν σου αρέσουν τα ιδιαίτερα γεωλογικά φαινόμενα

Αν σου αρέσουν τα beach bar χωρίς ντάμπα ντούμπα

Αν πας και σου αρέσει η ησυχία , να μείνεις στο Diapori-Suites . Στη χειρότερη ίσως σου κάτσει κανένας σαββατιάτικος γάμος αλλά γενικά θα γουστάρεις

Αν θες κόσμο μείνε στη Μύρινα ή στον Μούδρο

Αν θες παραλίες μέχρι τον αστράγαλο προτίμησε τις Νότιες , Θάνος, Πλατύ, Εβγατή, Φαναράκι, Μικρό Φαναράκι

Αν θες πιο άγριες προτίμησε τις Βόρειες και τις Ανατολικές.

Αν θες μια διαφορετική ξενάγηση πήγαινε στο κτήμα Ολον . Δεν τα καταφέραμε αλλά μας είπαν ότι η συζήτηση με το Ζεύγος Λασκαρίδη είναι εμπειρία.

Αν θες τέλειο φαγητό πήγαινε Θεσσαλονίκη ή Αθήνα . Εντάξει, εντάξει, πήγαινε όπου σου είπα και όπου δεν πήγα. Στο τέλος θα σου δώσω και screenshot με όλα τα μέρη που μου είπαν

Να πας οπωσδήποτε Φαρακλό , Αμμοθίνες, Κακαβιώτισσα , αρχαία... αλλά σε όλα αυτά απέφυγε τη Ντάλα. Πρωί πριν τις 10 ή σούρουπο στα πρώτα 3. πρωί στα αρχαία γιατί κλείνουν 3.30μμ και είναι κλειστά τις Τριτες.

Αν πας Αύγουστο να πας στην Αλυκή και να μου φέρεις αλάτι

Αν είσαι σερφίστας να πάς στο Κέρος, αλλά αν είσαι σερφίστας , το ξέρεις , δε χρειάζεσαι να στο πω

Aν θες να κολυμπήσεις γυμνός, πήγαινε στη Νεφτίνα που πήγαμε εμείς , ή στον καρβουνόλακο και τα Κόκκινα που δεν πήγαμε

Η Ματίνα μου είπε και για ωραία παραλία Αγ.Σωτήρα , κρυστάλλινη και λάδι , αλλά μάλλον με το μαγιό σου.

Πάρτε και τoν Χάρτη με όλα τα Sos που μου είχαν δώσει

 

Πέθανα μέχρι να φτάσω Μέθανα...

 

Κάπου μετά τα φώτα, κέρδισα σε μια κλήρωση ομάδας φίλων του οίνου, μια γευστική δοκιμή στο Οινοποιείο Ανδρέου και μια διανυκτέρευση στον Ξενώνα του Οινοποιείου, Αρσινόη , Τέλειο ε;;; Ναι αν δεν ξέρεις ότι το Οινοποιείο είναι στα Μέθανα. Και πού είναι τα Μέθανα;; Γάμησέ τα... 750χλμ μακριά από τη Θεσσαλονίκη, είτε το πας από Αθήνα , είτε από Ρίο Αντίρριο. 

Η αρχική σκέψη, ήταν να αρνηθούμε ευγενικά το δώρο. Η αρχική σκέψη κράτησε 3 λεπτά. Η επόμενη Σκέψη ήταν να κλείσω άλλα δύο βράδια τον ξενώνα και να κάνουμε οικογενειακό τριήμερο, ώστε να μην έχουμε γκρίνια με το πήγαινε έλα... Ακόμα και εγώ με την Αθηνά να κάναμε το ταξίδι χωρίς τα παιδιά, μία διανυκτέρευση, θα ήταν σκότωμα... Οπότε επικράτησε η άποψη για τριήμερο. Και τότε το σατανικό μου μυαλό σκέφτηκε την κίνηση ματ. Θα πάρουμε μαζί και την πεθερά, ώστε να απολαύσουμε την γευστική δοκιμή στο οινοποιείο χωρίς τα παιδιά. Με ένα σμπάρο , δυο τρυγόνια. Καί θα έχουμε baby sitting για την κρασοκατάνυξη,  ΚΑΙ θα με αγαπάει η πεθερά μου ακόμα περισσότερο που θα την πάω διακοπές .

Πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου λοιπόν ξεκινήσαμε αφού πήραμε και δύο ρεπό από τη σημαία για Δευτέρα , Τρίτη. Λόγω της ιδιαιτερότητας του καυσίμου του αυτοκινήτου , CNG , τα πρατήρια είναι μετρημένα και συγκεκριμένα. Οπότε αναγκαστικά σχεδόν η πρώτη στάση έγινε για ανεφοδιασμό στα Κοίλα Κοζάνης και η δεύτερη στον Ψαθόπυργο. Μαγική συμπεριφορά των τέκνων που άντεξαν σχεδόν 5.5 ώρες στο αμάξι χωρίς μεγάλη στάση. Αφού ήμασταν που ήμασταν στον Ψαθόπυργο, τον οποίο ομολογώ πως δεν γνώριζα, μπήκαμε στο χωριό και φάγαμε στην χασαποταβέρνα Λάτσινος . Θα μου πεις , καλά ρε Λευτέρη, σε παραθαλάσσιο Θέρετρο και πήγες σε χασαποταβέρνα;;; Ναι αλλά πρώτη μούρη στο κύμα και μου την είχε προτείνει ο φίλος Μιχάλης , οπότε έπρεπε να δοκιμαστεί. Όσα πήραμε ήταν πολύ καλά. Αν βρεθείτε στην περιοχή και δεν είστε χορτοφάγοι, να πάτε. Μια μπυρίτσα χωρίς αλκοόλ γιατί έχουμε ακόμα 2.5 ώρες μπροστά μας, μια βαθιά ανάσα... και βουρ... 

Α ξέχασα, πριν φτάσεις Ψαθόπυργο περνάς από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου....ΟΥΑΟΥ. Να πάτε αν δεν έχετε πάει φουλ εντυπωσιακή , δεν έχω πάει με το ferry από το πορθμίο, αλλά φαντάζομαι ότι σου παίρνει αρκετά περισσότερο χρόνο. Σε κάθε περίπτωση , τουλάχιστον μια φορά να την περάσετε, Χαλάλι τα 13.70. 

Μετά από την Ιονια οδό, έρχεται ο Ολυμπια οδός και μετά το επαρχιακό δίκτυο.... κάπου εκεί αρχίσαμε να κουραζόμαστε και τα μωρά από 2.5 ετών μέχρι 74 άρχισαν τα παραπονάκια. Μετά από αρκετές στροφές κλπ κλπ, φτάσαμε κουρασμένοι απογευματόβραδο στον ξενώνα. Μεγάλο ενδιαφέρον και ο ξενώνας. Ηταν το παλιό σχολείο του Μεγαλοχωρίου που διαμορφώθηκε σε ξενώνα. Φανταστική θέα, μια δροσερή αυλή, αιώρες, τραμπολίνο για τα παιδιά, και σούπερ θέα. 

Τα δωμάτια απλά και λιτά, αλλά έτσι και αλλιώς , όπως παντού, έναν ύπνο κάνουμε στο δωμάτιο ...Ξεφορτώσαμε , ντουζάκι, ύπνος Αλέξανδρου και το υπόλοιπο τιμ χαλαρό κρασάκι στη βεράντα.

Κυριακή πρωί , σηκωθήκαμε με το πάσο μας, ήπιαμε καφεδάκι στην αυλή και σιγά σιγά ξεκινήσαμε για Πόρο. Στον Πόρο είχα να πάω από τότε που ήμουν σαν τον Αλέξανδρο και το οικογενειακό μας αμάξι ήταν το θρυλικό Πόνι. Προφανώς και δεν είχα μνήμες . Αποφασίσαμε να μην πάρουμε αυτοκίνητο γιατί έτσι και αλλιώς θα καθόμασταν μισή μέρα μόνο, και αφού φτάσαμε με το βαρκάκι σε 5 λεπτά κάναμε μια μικρή βόλτα στη χώρα (να φανταστείς δεν περπατήσαμε καν μέσα στα σοκάκια) και πήγαμε στην κοντινή παραλία Κανάλι. Οκ ρηχή νερό λάδι , δύο beach bars, παιδάκια κλπ κλπ (όσοι με ξέρετε κατανοείτε ότι δεν είναι ο παράδεισός μου, αλλά με την πεθερά, χλωμό να τρέχω γυμνός στα λαγκάδια ) . Καθίσαμε ένα διωράκι και μετά πήγαμε στο Απάγκιο που είχαν προτείνει οι γονείς μου (αυτό από μόνο του με έκανε επιφυλακτικό , γιατί συνήθως δεν ταιριάζουν τα γούστα μας). Οικογενειακή ψαροταβέρνα με δημιουργική κουζίνα, καλές μερίδες, μικρές αστοχίες, τιμές νορμάλ. Να πάρετε το ριζότο με μελάνι. Από τα καλά ριζότι που έχω φάει. Και μην τρομάξετε τις επόμενες μέρες που θα χέζετε μαύρα 😋. Μετά τσιμπήσαμε παγωτό αμυγδαλωτό πού δεν έχω ξαναφάει κάπου από τον Δαγκλή και πήραμε το βαρκάκι της επιστροφής. Σιέστα για το απογευματάκι και κατά τις 7.30μμ πήρα την Αθηνά και τον Αλέξανδρο και πήγαμε για νυχτερινό μπάνιο στον Λιμνιώνα Μεθάνων. Η μαμά και ο γιός έπαιξαν και ο γερομπαμπάς τους έκανε και ένα λουτρό στη Λούμπα, μια γούρνα μπροστά από το κλειστό υδροθεραπευτήριο 

Το πρωί της Δευτέρας ξεκινήσαμε για τουρ των Μεθάνων γιατί την επόμενη είχαμε την επιστροφή. Πήγαμε και είδαμε το Ηφαίστειο , έχει και ένα μονοπάτι εκεί γύρω στα 25 λεπτά που δεν το τολμήσαμε με τον δίχρονο και την 74χρονη. Πάθαμε πλάκα με την Καμένη Χώρα που φαίνεται να είναι έτοιμη να φαγωθεί από το Ηφαίστειο.. 

Μετά βόλτα στα λουτρά του Παυσανία με την ελπίδα να λειτουργεί η αντλία που βγάζει το θειούχο νερό από την πηγή στην "μπανιέρα". Μάταιο. αν και ο ηλεκτρολόγος την είχε "φτιάξει χθες" σήμερα ΔΕΝ...

Κάπως έπρεπε να ανταμείψουμε την άτυχη γιαγιά μας που δεν της έκατσε το θειούχο μπάνιο

οπότε πήγαμε όλοι μαζί αυτή τη φορά στον Λιμνιώνα και Γαμπρός και πεθερά βούτηξαν στη Λούμπα. Το χάρηκε το μεγάλο κορίτσι μας. Τα γυναικόπαιδα πείνασαν και έτσι πήγαμε για κάτι ανάλαφρο στο Καπηλειό , το οποίο βρήκαμε τυχαία πάνω στο δρόμο και  σταματήσαμε, κλασικά μαγειρευτά και φανταστικές μελιτζάνες με σάλτσα. 

Η ώρα για τον κύριο λόγο του ταξιδιού πλησίαζε, οπότε αφήσαμε τη γιαγιά με τα παιδιά στον ξενώνα και ξεκινήσαμε για το Οινοποιείο. Ο Νεκτάριος Ανδρέου μας υποδέχτηκε και αμέσως μας έκανε να αισθανθούμε οικεία.
Μας είπε την ιστορία του παππού του που έφτιαχνε ρετσίνα και πότιζε τα βαρέλια με τσάι από βότανα που μάζευε στο βουνό. Μας έδειξε όλα τα στάδια της οινοποίησης , μας μίλησε για τα πειραματικά κρασιά του που ωριμάζουν σε πιθάρια, μας ξενάγησε στο κελάρι και μετά ήρθε η ώρα για τις γευστικές δοκιμές. Οι λιχουδιές που είχε μαγειρέψει η Γιώτα , η σύζυγος του Νεκτάριου, και σέρβιρε η κόρη τους Μαρία, ήταν χαρακτηριστικές ,απλές, ελληνικές συνταγές, που ταίριαζαν απόλυτα με κάθε μπουκάλι που άνοιγε. 

Από όλα όσα δοκίμασα μου έκανε εντύπωση το ερυθρό πειραματικό Πέτρινος ή Πέτροινος (δεν γράφει πουθενά το όνομα του στο μπουκάλι- πρώτο αριστερά στη φώτο) που είχε έντονα αρώματα και γεύση καραμέλας βουτύρου. Μέρος της παλαίωσής του είχε γίνει σε πιθάρι. Στην Αθηνά άρεσε το Πίθος που ο Νεκτάριος χαρακτηρίζει Ρετσίνα. Βέβαια μιλάμε για ένα πολύ ντελικάτο κρασί που το ρετσίνι ακούγεται ελάχιστα ενώ κυριαρχούν και διάφορα αρώματα από βοτάνια . Η παλαίωσή του έγινε και αυτή σε αμφορέα , εξ ου και το όνομα (μοιάζει λίγο με την αρχική συνταγή του παππού για την ρετσίνα του). Φυσικά εγώ ξεπατώθηκα στο κρασί, ενώ η Αθηνά που ήταν ο designated driver, δοκίμασε μια γουλιά και πάλι όχι από όλα τα κρασιά καθώς δεν γουστάρει το ξηρό...Nobody is perfect. 

Πέρα από τα όμορφα κρασιά , το νοστιμότατο φαγητό, και το όμορφο περιβάλλον, την καλύτερη εντύπωση μου έκανε η οικογένεια Ανδρέου, γιατί μας έκανε να αισθανθούμε φιλοξενούμενοι  και όχι απλά επισκέπτες. Σε κάποια φάση μιλούσαμε και κάναμε χαβαλέ σα να ήμασταν χρόνια φίλοι.

Βέβαια κατά τις 8.30 τα μαζέψαμε και φύγαμε γιατί η γιαγιά θα έβγαζε βυζιά με τέσσερεις ωρες σερί baby sitting, και επιπλέον θα έπρεπε να κοιμηθούμε σχετικά νωρίς γιατί την επόμενη μέρα είχαμε την 9ωρη επιστροφή...

Τρίτη πρωί μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Έπρεπε να κάνουμε τις κατάλληλες στάσεις ώστε να μετριάσουμε τη γκρίνια του μεγάλου ταξιδιού. Αέριο στον Ψαθόπυργο και πρώτη μεγάλη στάση για μεσημεριανό στην Τουρλίδα στο Μεσολόγγι. Φανταστικό μέρος, βγαλμένο από άλλη χώρα. 

Τελευταία στάση Ιωάννινα για ανεφοδιασμό καυσίμου και σβήσιμο στο Motley , για όσους νιώθουν....

Φτάσαμε το βραδάκι στη Θεσσαλονίκη κουρασμένοι αλλά γεμάτοι. Πρώτο τριήμερο στην ιστορία , αποκλειστικά με μαγιό, αλλά μικρό το τίμημα που πλήρωσα για το baby sitting της πεθερούλας μου .

Και επιστρέφεις χαρούμενος, λέγοντας είδα όσα μπορούσα να δω , έφαγα όσα μπορούσα να φάω, και ανεβάζεις στο facebook preview του οδοιπορικού ... σκάει μήνυμα από τον Πιαδίτη, 

"Πήγες για Φαΐ στον Καρατζά; "

"Οχι δεν ήξερα"

" Για αυτό ρωτάνε φίλε, Εμπειρία"

" Μας γάμησες ρε φίλε"

Άφησα κάτι λοιπόν για την επόμενη φορά στην Περιοχή

Τον Καρατζά 

και την Πέγκυ για Γκιόσα...

Θα ξαναπήγαινα στην περιοχή;

Εύκολα, αλλά σίγουρα θα έπαιρνα 10 μέρες και θα έμενα και στα διάφορα νησιά του Αργοσαρωνικού , όσα προλάβαινα τέλος πάντων γιατί διαβάζω είναι καμιά 20αριά 

 

Σκύρος Μετά το Λοκντάουν. Ιούλιος 2021

Όσα θα διαβάσετε δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας , ωστόσο αφορούν την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου. Πιθανά αυτά που θα συναντήσετε Αύγουστο στο νησί , να μην έχουν καμία σχέση.

 Η επιλογή του νησιού ήταν εύκολη στο μυαλό μου. Έψαχνα έναν προορισμό όπου ο χρόνος στο καράβι να μην είναι τέτοιος που να ζορίσει τον 20 μηνών Αλέξανδρο, και να μη μας θέσει σε συνωστισμό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι η μιάμιση ώρα Κύμη-Σκύρος ήταν ιδανική. Βέβαια, ως γνήσιος μπούφος, δεν σκέφτηκα το 6.5ωρο Θεσσαλονίκης- Κύμης με το αμάξι .

Η επιλογή καταλύματος ήταν εύκολη μόλις έδειξα στην Αθηνά το μέρος που είχαν μείνει οι φίλοι μας Τίμος και Αλεξία με τα παιδία τους και μια άλλη οικογένεια ,που είναι πολύ λιγότερο Νίντζα από εμάς. Το "Καταφύγι" Skyros Refuge  έμοιαζε ιδανικό ησυχαστήριο μακριά από όλους και όλα, και κοντά σε όλους και όλα. Στην περιοχή Φλέα του Νησιού , 10 λεπτά από το Λιμάνι, 10 λεπτά από τη Χώρα, 25 λεπτά από το πιο μακρινό σημείο του νησιού.

Το κακό με το νησί είναι τα δρομολόγια των πλοίων, καθώς υπάρχει μόνο απογευματινό πλοίο από Κύμη για Σκύρο, και πρωινό από Σκύρο για Κύμη (ΠΣΚ υπάρχει και απόγευμα). Με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά χάνεις δύο μέρες, την μέρα που φτάνεις και την ημέρα που φεύγεις.

Φόρτωμα Αυτοκινήτου από Τετάρτη Βράδυ . Άλλη μια φορά ευχαριστίες που έχουμε Octavia γιατί οπουδήποτε αλλού δεν θα χωρούσαν τα πράγματα, και αναχώρηση ΧΑΛΛΛΑΡΑ. Η πιο ζεστή μέρα του χρόνου μας βρήκε πέριξ του Αγίου Κωνσταντίνου στους 43.5 βαθμούς κελσίου.  Περιέργως δεν χρειαστήκαμε πολλά διαλείμματα ξεκούρασης Αλεξάνδρου, και φτάσαμε 2ώρες πριν την ώρα αναχώρησης στο λιμάνι της Κύμης. Παγωμένη μπυρίτσα κάτω από τα δέντρα σε ένα καφέ μπαρ, και αναχώρηση. Μιάμιση ωρίτσα αργότερα φτάναμε στο λιμάνι και με τις οδηγίες της οικοδέσποινας Μαντζουράνας, φτάσαμε στο σημείο συνάντησης όπου μας περίμενε με το άσπρο αγροτικό pick-up της. Ακολουθήστε με λέει και στα 10 μέτρα στρίβει δεξιά σε ένα στενό, και...... ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε σε ένα πολύ στενό ανήφορο από τσιμέντο και χώμα, για 6-7 λεπτά και ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε.. και ανοίγει η πρώτη καγκελόπορτα , και ανεβαίνουμε ...και ανοίγει η δεύτερη καγκελόπορτα και παρκάρουμε .. Φτάσαμε στον Γολγοθά 😀 . Η αλήθεια είναι ότι κάπου εκεί σκέφτηκα να κάνουμε τσεκ άουτ το πρωί, μια και είχαμε δώσει μόνο μια προκαταβολή, αλλά η Μαντζουράνα ήταν καθησυχαστική. "Μή φοβάσαι, η πρώτη φορά είναι τρομακτική, μετά συνηθίζεις" "Και το βράδυ;" "Και το βράδυ!" . Βολευτήκαμε στο πολύ όμορφο πέτρινο δωμάτιό μας και πήραμε μια βαθιά ανάσα. Γονείς και παιδιά πεινούσαμε μετά από τόσες ώρες οπότε μας πρότεινε να πάμε στην Ταβέρνα της γειτονιάς τις Μουριές  . Ευτυχώς έτυχε να είναι μία από τις δύο κορυφαίες ταβέρνες για κρέας στο νησί, με μεγάλο κήπο , παιδική χαρά για τον μικρό, και φανταστικά παϊδάκια για τον μπαμπά. Με μισό ροζέ κρασί η ανηφόρα για το σπίτι τη νύχτα ήταν σαφώς ευκολότερη . Παρά τη γενικότερη ζέστη το δωμάτιό μας ήταν υποφερτό εκείνο το βράδυ παρά την απουσία κλιματισμού.

Πρώτο πρωινό στο νησί, και πρώτο πρωινό στο Καταφύγι... Τί πρωινό δηλαδή , πρωινάρα. Η Ματζουράνα αφού μας είχε ρωτήσει από το βράδυ τί ώρα θέλουμε το πρωινό, μας είχε στο εκπληκτικής θέας μπαλκόνι της, φρέσκο χυμό, τυρόπιτα, κρέπες που έφτιαχνε εκείνη την ώρα και τις γεμίζαμε με ξινοτύρι, μαρμελάδα βερύκοκο σπιτική, ή μέλι, ομελέτα με ζαρζαβατικά διάφορα πεντανόστιμη. Κάποιες φορές αντί για ομελέτα είχαμε αυγά μάτια, αντί για πίτα γιαούρτι με φρέσκα φρούτα, και για όποιον ήθελε , παγωμένο κατσικίσιο γάλα από τις κατσίκες της. Για να μην επαναλαμβάνομαι τις επόμενες μέρες, η πρωινάρα ήταν πρωινάρα , η θέα θεάρα, και τα πρωινά μας από τα Highlights του ταξιδιού. 

Η Ματζουράνα και η κόρη της Αντωνία ήταν εκπληκτικές οικοδέσποινες από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα, και μας έκαναν να νιώσουμε σαν στο σπίτι μας, παραδίδοντας ταυτόχρονα μαθήματα φιλοξενίας .

Όπως κάθε πρωί μετά το πρωινό και κάθε απόγευμα μετά την επιστροφή από το μπάνιο, ο Αλέξανδρος και η Δομινίκη τάιζαν συκαλάκια την Αρτεμούλα (το άλογο του σπιτιού) . Η παιδική φωνή "Ατεμούουουυλαααα Συκαλάκ ιαααα" θα μας μείνει για πάντα.

Για πρώτη εξόρμηση μας προτάθηκε η Κυρά Παναγιά "γιατι μοιάζει με Καραϊβική" . Αν Καραϊβική δεν είναι το όνομα μπιτσόμπαρου της Περαίας...δεν μοιάζουν. Μικρή οργανωμένη παραλία, αρκετό κόσμο. Κάποιος που μας ξέρει , δεν θα την πρότεινε. Δεν μας ήξεραν 😋. Παρκάραμε, είδαμε, φύγαμε. Πήγαμε πίσω προς την παραλία Αγίου Πέτρου που από τις περιγραφές έμοιαζε περισσότερο στο στυλ μας. Τα μπόλικα κύματα καθώς και μια ταμπέλα που προειδοποιούσε για ρεύματα, μας έκαναν να μην βουτήξουμε. 

Ρωτήσαμε έναν "μόνιμο" και μας πρότεινε την διπλανή παραλία Μαρκέσι Λιμανάκι που δεν θα είχε κύμα. Όντως δεν είχε κύμα, αλλά είχε αρκετά πλαστικά πεταμένα...και παλέτες...Κάναμε μια βουτιά για να μη φύγουμε από 3η παραλία σε μια μέρα, καθίσαμε και καμιά ώρα, τα μαζέψαμε και φύγαμε. Μεσημεριανό στην πολύ καλή επίσης κρεατοταβέρνα με παιδική χαρά Άγιος Πέτρος . Φεύγοντας επισκεφθήκαμε το εργαστήρι ζαχαροπλαστικής Χιώτης  όπου μεταξύ άλλων που δεν μας ενθουσίασαν, δοκιμάσαμε το εξαιρετικό του ρυζόγαλο, το οποίο και προτείνεται. Επιστροφή στο σπίτι , χαλάρωμα και ύπνο.

Η επόμενη μέρα μας ήταν και η πρώτη ολοήμερη επαφή μας με την παραλία του Αγίου Πέτρου. φαρδιά Παραλία , με δέντρα και μπόλικο ίσκιο για ελεύθερους κατασκηνωτές στο βάθος, οικογενειακή, γυμνιστική, πάνω κάτω αυτό που θέλουμε σε μια παραλία. Στα αρνητικά μια μεγάλη ξέρα μετά τα πρώτα 5 μέτρα της θάλασσας, που απλώνει σε όλο το μήκος της παραλίας, και είναι γεμάτη αχινούς. Αν την περάσεις συναντάς τον εκπληκτικό βυθό με πάρα πολλά ψάρια. Βέβαια αν δεν υπήρχε και η ξέρα θα μιλούσαμε για πολλούς περισσότερους επισκέπτες, οπότε....στην υγειά της ξέρας. 

Άραγμα με τις ώρες, εξερεύνηση του βυθού με την Δομινίκη, με  αποτέλεσμα παρά το αντηλιακό, να αποκτήσω Δέρμα Αστακού , και μπόλικη after sun για το υπόλοιπο ταξίδι. Δείπνο στις Ιστορίες του Μπάρμπα στον Μώλο, όπου η λευκή μακαρονάδα θαλασσινών, Η σαλάτα με ντομάτα, κρίταμα και καπνιστή ρέγκα, καθώς και ο καθαρισμένος τηγανιτός γαύρος , ήταν πολύ καλά. Δεν το απολαύσαμε βέβαια γιατί η ελληνίδα μάνα κατέληξε να κυνηγάει τον κανακάρη της για να φάει κατά μήκος της πιο μακριάς παραλίας του νησιού, καθώς ο έλλην πατέρας έπινε τα κρασιά του στο τραπέζι. 

Την επόμενη μέρα είπαμε να πάμε στην παραλία της γειτονιάς μας την Καλαμίτσα, για να μην ξεπατωθούμε, ώστε να μπορέσουμε να επισκεφθούμε το απόγευμα τη Χώρα. Διαφορετικά θα καταλήγαμε οι πρώτοι τουρίστες στη ιστορία του νησιού που σε μία εβδομάδα διακοπών δεν θα είχαν επισκεφθεί τη Χώρα. Συμπαθητική η Καλαμίτσα ήρεμα νερά, αλλά δυστυχώς εκείνη τη μέρα, φούλ της τσούχτρας. Δεν στήσαμε κάν, εκμεταλλευτήκαμε το συννεφιασμένο πρωινό και είπαμε να επισκεφθούμε πρώι, τη Χώρα. 

Όμορφη, Κυκλαδίτικη θα έλεγα με στενά σοκάκια, λουλούδια, λευκά σπίτια. Κουραστική η ανηφόρα μέχρι το μοναστήρι και το κάστρο αλλά η θέα σε αποζημιώνει.

Η όλη βόλτα στη Χώρα κράτησε μια ώρα, ωστόσο το ανέβα κατέβα αποτέλεσε την ημερήσια γυμναστική μας.

Ο Αλέξανδρος νύσταξε και έτσι αφού τον πήρε ο ύπνος με το που μπήκαμε στο αυτοκίνητο αποφασίσαμε να κινηθούμε οδικώς στο νότιο μέρος του νησιού, το ξερό και να δούμε το άγονο τοπίο.

Ο δρόμος στο νότιο μέρος διακόπηκε απότομα δυο φορές καθώς και οι δύο δρόμοι που πήραμε κατέληγαν σε ναυτικές βάσεις και ήταν κλειστές με συρματόπλεγμα. Οι πέτρες στο νότιο νησί, σχημάτιζαν άλλοτε μόνες τους και άλλοτε με ανθρώπινη παρέμβαση αγάλματα, που έκαναν τη διαδρομή ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.  Σε κάποια στιγμή φτάσαμε και στον Τάφο του  Rupert Brooke ενός βρετανού ποιητή ο οποίος ήταν στη Σκύρο σε Γαλλικό Πλοίο Νοσοκομείο, όταν τον τσίμπησε μολυσμένο κουνούπι και πέθανε σε ηλικία 28 ετών. Οι συνάδελφοί του τον έθαψαν σε έναν ελαιώνα 

Καταλήξαμε για μπύρα στον Anemomylos που ήταν πανέμορφα, αλλά με αρκετές ελλείψεις, και βρισκόταν δίπλα σε πανέμορφες εκκλησίες λαξευμένες σε βράχο οι οποίες είχαν πρόσβαση στη θάλασσα και δημιουργούσαν φυσικές αλυκές, από όπου επόμενες ημέρες μαζέψαμε αλάτι. 

Βραδινό στις Μουριές για να μην καταλήξουμε να κυνηγάμε τον Αλέξανδρο .

Την επομένη επισκεφθήκαμε και πάλι την παραλία του Αγίου Πέτρου, όπου αυτή την φορά τα παιδιά επιδόθηκαν στην φετινή αγαπημένη δραστηριότητα κυνήγι τσούχτρας. Η Δομινίκη έφτιαξε μια λακούβα με νερό στην άμμο και έβαζε μέσα όλες τις τσούχτρες ώστε στο φευγιό το βράδυ να τις ξαναπετάξει όλες μέσα στη θάλασσα για να μην πεθάνουν... όπερ και εγένετο . Φαγητό για 2η φορά στην ταβέρνα του Αγίου Πέτρου. Παγωτάκι στο γυρισμό στα γλυκά της Φαλταϊνας ... Να πάτε για παγωτό, αξίζει.

Μουριές - Άγιος Πέτρος    2-2     Χ

Ξεκίνημα νωρίς το επόμενο πρωινό καθώς είχαμε αποφασίσει ότι θα είναι η μέρα της πεζοπορίας μέσα από το δάσος για την παραλία Αγαλίπα . 25-30 λεπτά περπάτημα σε κακοτράχαλο αγροτικό δρόμο σε πευκόδασος και τα τελευταία 100 μέτρα κατάβαση με τη βοήθεια σκοινιού, για  να φτάσουμε στην παραλία, με τον Αλέξανδρο στον μάρσιπο και τον Λευτέρη φορτωμένο προμήθειες καθώς θα περνούσαμε όλη τη μέρα στην ερημική παραλία. Φτάσαμε και ήμασταν μόνοι,, μπήκαμε και στη σπηλιά που θα είχε ίσκιο για περισσότερη ώρα, δυστυχώς μύριζε, και σαν να μην έφτανε αυτό, πριν προλάβουμε να απολαύσουμε το γυμνό μας μπανάκι για πάνω απο 5 λεπτά, έσκασε μύτη προγραμματισμένη ιππική εκδρομή με δύο οικογένειες.... Καθίσαμε παρέα μισή μία ώρα, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής...

Αντίο πλάνο για ημερήσια στην Αγαλίπα. Υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσε να είναι η καλύτερη παραλία του νησιού. Δεν ήταν.

Επειδή κρέας κρέας σιχαθήκαμε, πήγαμε για ψαράκι στο ταβερνάκι της παραλίας του Αγίου Φωκά. Παρεμπιπτόντως, όμορφη παραλία, με ρηχό νερό, κάποιες ξαπλώστρες που εξυπηρετεί η ταβέρνα, νερό λάδι.. Ο παράδεισος κάθε μανούλας με μικρά παιδιά... και η κόλαση η δική μου . Τους υποσχέθηκα όμως ότι μια μέρα θα την περάσουμε κι εκεί.

Και η ταβέρνα συμπαθητική, ό,τι φάγαμε μια χαρούλα.

Την επομένη , ήρθε η ώρα να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου... Άγιος Φωκάς, ξαπλώστρα, μπυρίτσα, κεφτεδάκια απο την ταβέρνα, μπανάκι τα μωρά, ευτυχία και χαρά...Επιστροφή το απόγευμα για γρήγορο ντους, και βόλτα στη Χώρα. Πάω σε ένα τυροκομείο να αγοράσω γραβιέρα, ήταν κλειστό, παίρνω τηλέφωνο, να ρωτήσω αν ανοίγει, μου λέει έρχομαι σε 5 γιατί έχω και άλλο πελάτη. Έρχεται, μου ανοίγει , μας εξηγεί τα τυριά, καθώς ψωνίζουμε λέει "όμορφο κοριτσάκι", λέμε "αγοράκι είναι" "και γιατί δεν τον κουρεύετε;" "δεν θέλει" "σιγά που δεν θέλει"... Τρία λεπτά μετά ανοίγει η κουρτίνα πισω από τον πάγκο και του λεει μια φωνή, θα έρθεις ;; ο μικρός περιμένει...

Ο φίλος μας τελικά είναι ο μοναδικός παγκοσμίως τυροκόμος - κομμωτής. Το τυράδικο, μεσοτοιχία με το κομμωτήριο, πουλάει το τυρί, κουρεύει , πουλάει το τυρί, κουρεύει...Γαμάτος,,,Να πάτε, βλέπω είναι και επισκέψιμο το τυροκομείο. Το μαγαζί λέγεται ΝΑΟΣ . Για φαγητό κάτσαμε στη Χώρα στο Μπαρμπα Γιάννης και Μαρίτσα  . Τίμιο , να πάτε.

Τελευταία μέρα μας και θέλαμε να την περάσουμε στην αγαπημένη μας παραλία. Στον Άγιο Πέτρο

Και ο καιρός μας έκανε τη χάρη και ήταν σούπερ, και οι τσούχτρες μας έκαναν τη χάρη και εξαφανίστηκαν, και ο Αλέξανδρος μας έκανε τη χάρη και είχε καλά κέφια . 

Σε ένα από τα δρομολόγιά μου από την θάλασσα για το αυτοκίνητο για να φέρω το βιβλίο της Αθηνάς είδα ένα ζευγάρι με φωτογραφικές DSLR και μεγάλους φακούς , που φωτογράφιζαν και φωτογραφίζονταν. Πήρα θάρρος και ρώτησα την κυρία αν ήταν η Ισαβέλλα. To Ναι της με γέμισε χαρά , καθώς ενώ ήμασταν χρόνια φίλοι στο facebook δεν είχαμε γνωριστεί. Ο Κώστας Ζυρίνης και η Ισαβέλλα Μπερτραν, είναι άνθρωποι που εκτιμώ και ζηλεύω . Περισσότερα για το ποιοι είναι , αν δεν τους ξέρετε, θα βρείτε στο site τους. www.zyrinis.gr . Είχαμε μια απολαυστική κουβέντα με την Ισαβέλλα και την Νεφέλη, μια άλλη κοπέλα που γνωρίσαμε στην παραλία, που κράτησε μέχρι να παππουδιάσουν τα δάχτυλά μας στο νερό, και μέχρι να πατήσω έναν μυτερό βράχο που μου έσκισε το πόδι.

Το απόγευμα τα μαζέψαμε και είπαμε να δοκιμάσουμε το Πέρασμα  για να παραμείνει η ισοπαλία μεταξύ Μουριών και Αγίου Πέτρου. Κακώς, έπρεπε να πάμε σε ένα από τα δύο. Χωρίς να είναι κακό , ήταν κατώτερο των άλλων δύο. Φεύγοντας κάναμε μια στάση στη Φαλταϊνα, για γλυκά του κουταλιού και θυμαρίσιο μέλι, τα οποία δεν έχουμε δοκιμάσει ακόμα, οπότε δεν μπορώ να σας πω εντυπώσεις.

Βραδάκι τα παιδιά για ύπνο και εμείς είπαμε να απολαύσουμε το υπέροχο μπαλκόνι της Μαντζουράνας για τελευταία φορά

Το πρωί της επιστροφής η αρχική σκέψη ήταν να πάμε για πρωινό μπάνιο , να επιστρέψουμε για ντους και να φύγουμε στο Καράβι. Αποφασίσαμε τελικά να αράξουμε στο δωμάτιο, να πιούμε καφεδάκι και να είμαστε χαλαροί. Φάγαμε μεσημεριανό στον Ψαριώτη στο Λιμάνι που είναι Ψαράς, Όλα μια χαρά και μας εξυπηρέτησε παρότι υπήρχε μεγάλο φόρτο καθώς πολλοί είχαν την ίδια ιδέα με εμάς

Τελικό Συμπέρασμα

Κρέατα - Ψάρια  Άσσος Ημίχρονο- Ασσος τελικό

Αν πας στη Σκύρο:

Να μείνεις στο Skyros Refuge, αν θες να χαλαρώσεις μακριά από βαβούρα. Αν θες τα παιδιά σου να έρθουν σε επαφή με τη φύση, αν δεν βαριέσαι να ανεβοκατεβαίνεις 5 λεπτά τσιμεντόδρομο, αν θες όμορφα δωμάτια , σούπερ θέα, και εξαιρετική φιλοξενία.

Να πας στον Άγιο Πέτρο αν σου αρέσει ο γυμνισμός και η εξερεύνηση του βυθού

Να πας στη Φαλταϊνα για παγωτό και στον Χιώτη για Ρυζόγαλο

Να πας στον Νικολάου για το κοκκινο κρασί του οινοποιείου το Λαλάρι 

Να πας στη Χώρα για περίπατο και να ανεβείς στο Κάστρο

Να πας στον Ανεμόμυλο και στα εκκλησάκια Γύρω

Να πας στην Αγαλίπα, δεν είναι τόσο δύσκολη η διαδρομή όσο λένε και ίσως σε αποζημιώσει

Να πας στον Αγιο Φωκά αν έχεις μικρά παιδιά

Δεν έχω εικόνα από Γυρίσματα Μώλο και Μαγαζιά, γιατί δεν πήγαμε αλλά είναι οι οργανωμένες τους και λένε ότι είναι καλές

Να πας για φαγητό στις  Μουριές και στον Αγιο Πέτρο

Να κάνεις και μια οδική στο νότιο νησί για να δεις την ξεραϊλα και τις Πέτρες

Αστακομακαρονάδα δεν Φάγαμε... το φθηνές κλπ ...παλιά    στα μαγαζιά που πήγαμε 90/ κιλό... οπότε πάσο

Να μην πας στο νησί:

Αν θες παραλιάρες... ΔΕΝ ΕΧΕΙ κάτσε χαλκιδική ή πήγαινε Λευκάδα :)

Αν θες το Ελληνικό Τζετ Σετ και τους Σελέμπριτις... πήγαινε Μύκονοοοοοοο

Φιλούρες πολλές 

Ραντεβού στο επόμενο Ελευθέριο Ταξίδι