Καμένα Βούρλα και Παύλιανη την εποχή του Covid-19

 

Να πάει κανείς διακοπές ή να μην πάει...Ιδού η απορία 

Μηδέν (0) zero εργασία για δύο μήνες λόγω lockdown. 20 μέρες χωρίς εργασία λόγω τραυματισμού. 2 βαφτίσεις στο πρόγραμμα και το ταμείον είναι μείον. 

Η Αθηνά...ο σοφός νους της ομάδας, ήταν αρνητική στο να πάμε φέτος διακοπές. Εγώ από την άλλη ήθελα να φορτίσω μπαταρίες έστω και για λίγες μέρες . Η απόφαση πάρθηκε .. Δύο μέρες στο Mitsis Galini Wellness and Spa resort στα Καμένα Βούρλα και 2 μέρες στο Καταφύγιο North στην Παύλιανη. Δύο μέρες κόσμος, δυο μέρες απομόνωση. 

Ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που η ομάδα μας από τριάδα έγινε τετράδα και δεν είχαμε ιδέα πώς θα ανταποκριθεί ο μικρός Αλέξανδρος στην τρέλα του υπόλοιπου team.

Φορτώσαμε το Octavia μέχρι τα μπούνια ως συνήθως και Δευτέρα ξημερώματα ξεκινήσαμε για Kαμένα Βούρλα. Με μια μικρή στάση για καφέ και άλλες κάνα δυο για βυζί και βολτούλα ανάσας, φτάσαμε και τσεκάραμε στο ξενοδοχείο. 

Η Δομινίκη φανερά ενθουσιασμένη καθώς πρώτη φορά η ομάδα πήγαινε σε ξενοδοχείο με πισίνα ( η καημενούλα έχει χίπηδες γονείς)...έβαλε μαγιό...μας έβαλε κι εμάς και κατεβήκαμε για μπάνιο, μόλις αφήσαμε τις βαλίτσες.

Ακολούθησε μεσημεριανό και siesta και μετά πάλι πισίνα με δροσερή μπυρίτσα...βραδινό και ύπνος γιατί όλοι ήμασταν καταβεβλημένοι από το ταξίδι.

Πρωινό την Τρίτη, τα μπαγκάζια μας και βουρ για την μίνι κρουαζιέρα στα διάσημα πλέον Λιχαδονήσια, τις Σεϊχέλες της Ελλάδος , τα παραδεισένια νησιά, με τις υπέροχες παραλίες και τα @@ μου κουνιούνται. 

Η κρουαζιέρα θα περιελάμβανε επίσκεψη στο ναυάγιο των Λιχαδονησίων, στις φώκιες Μονάχους Μονάχους που φιλοξενούνται στην περιοχή και βόλτα ΣΕ ΟΛΕΣ τις παραλίες των νησιών, για να διαλέξουμε σε ποια θα καθίσουμε. Όλα αυτά, στην προνομιακή τιμή των 40 ευρώ για την οικογένειά μας. 

Κάποια στιγμή λοιπόν, σταματάει το βαρκάκι, λέει ο ιδιοκτήτης να εδώ είναι το ναυάγιο αλλά τώρα δε φαίνεται. Βλέπουμε και στα 50 μέτρα μακριά το κεφάλι μιας φώκιας, βλέπουμε και μια παραλία με ξαπλώστρες που μας ενημερώνει ότι χρεώνουν μόνο την κατανάλωση, βλέπουμε και μια άλλη με ξαπλώστρες που μας ενημερώνει ότι μας χρεώνουν 5 ευρώ το κεφάλι και... "διαλέξτε που θέλετε να σας αφήσουμε και τί ώρα να σας πάρουμε" .

Η τσαμπέ παραλία μας φάνηκε καλύτερη γιατί είχαμε πρόσβαση με τα πόδια και σε άλλα μικρά νησάκια, όπου πιθανά θα βρίσκαμε καβάτζες για να γλυτώσουμε από τον πανζουρλισμό,ενώ το 5μμ φάνηκε μια λογική ώρα επιστροφής.

 Έλα που η Αθηνά δεν είχε παπουτσάκια θαλάσσης και δεν ήθελε να φορέσει και τα 2α μου γιατί της ήταν μεγάλα. Αποτέλεσμα, πετσόκοβε τα πόδια της στα βράχια (με τον Άλεξ στον μάρσιπο), κι εγώ με την τσάντα θαλάσσης, το φαγητό , την τέντα και ό,τι άλλο κουβαλάει ο δούλος και κυρός... 

Μετά από κανένα μισάωρο περιπλάνησης, βρήκαμε την ερημιά μας, στήσαμε την τέντα και ενώ μαμά και γιος άραξαν, μπαμπάς και κόρη επιδόθηκαν σε snorkelling στον συμπαθητικό βυθό.

Φυσικά αλλάξαμε και την ώρα επιστροφής στις 3μμ γιατί δεν μας άρεσε το μέρος. Το καλύτερο μέρος στα Λιχαδονήσια έιναι η φωτογραφία που έβγαλα. 

2.15μμ αρχίσαμε να μαζεύουμε τα μπαγκάζια μας και ξεκινήσαμε για το σημείο συνάντησης με τον κάπτεν.

Η έλλειψη παπουτσιών θαλάσσης έπαιξε και πάλι το ρόλο της και η ταλαιπωρημένη μας μαμά πήγαινε από το κακό στο χειρότερο.

Με τα χίλια ζόρια την  οδηγήσαμε στο checkpoint και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής αποχαιρετώντας τις ορδές..

Η ταλαιπωρία μας χτύπησε στα στήθη και τα πρώτα συμπτώματα της μαστίτιδας έκαναν την εμφάνισή τους.

Βραδινό και ύπνος νωρίς γιατί την επόμενη είχαμε Παύλιανη. 

Αφύπνιση νωρίς, πρωινό, τα μπογαλάκια μας και σε άλλη παραλία (σε άλλο βουνό εν προκειμένω).

Μια στάση στην ιαματική πηγή Καλλυντική στα Καμένα Βούρλα και αναχώρηση.

 

Η μαμά μας άρρωστη, αλλά δεν είχαμε και πολλές επιλογές... Είχαμε κλείσει το ΔΕΝΤΡΟΣΠΙΤΟ για το διήμερο και η Δομινίκη το περίμενε πώς και πως.

Μετά από μια ώρα και κάτι στροφών και ανηφόρας, φτάνουμε στο καταφύγιο όπου μας υποδέχεται ο Βασίλης και μας ξεναγεί στο σπίτι μας.

Πρόβλημα πρώτο...το ανέβασμα του Αλέξανδρου στο υπέροχο δεντρόσπιτο ήταν δύσκολο, όχι ανέφικτο αλλά τόσο δύσκολο ώστε το ζόρι που θα περνούσαμε σε κάθε ανέβα-κατέβα θα μας στερούσε μέρος της απόλαυσης. Έτσι με ελάχιστο κλάμα της πριγκίπισσας συμβιβαστήκαμε με το εξ ίσου εντυπωσιακό αλλά πιο σκοτεινό Hobitοσπιτο. 

Πρόβλημα δεύτερο , η λίμνη που είχε φτιάξει ο Βασίλης πρόσφατα,  έπρεπε να αδειάσει, για να ξαναγεμίσει με καθαρό νερό της  πηγής, γιατί οι βροχές των προηγούμενων ημερών την είχαν μετατρέψει σε λασπόλουτρο.

Έτσι ξεχάσαμε και τις βουτιές στη λίμνη. Δεν μας πείραξε. Άλλωστε έπρεπε να φροντίσουμε τη μαμά μας.

 Φάγαμε ένα γερό απογευματινό σε ταβέρνα του χωριού και στείλαμε μαμά και γιο για ύπνο, ενώ μπαμπάς και Βασίλης ήπιαν βραδινό κρασάκι και έκαναν χαλαρή κουβέντα με τη συμμετοχή της Δομινίκης. 

Υπνο από τις 10 , η μαμά από τις 8 για να πέσει λίγο και ο πυρετός και αφύπνιση το πρωί στις 6.50 από τον μαιτρ του είδους Αλέξανδρο . Στο τσακ χάσαμε την ανατολή που ήταν 6.45 αλλά βγάλαμε υπεργαμάτες φωτογραφίες από το δωμάτιο

Φάγαμε το πρωινό και μετά από προτροπή του Βασίλη ξεκινήσαμε για το "Παρκάκι" της Παύλιανης, όπου θα κάναμε έναν χαλαρό περίπατο μέσα στο δάσος, με πολλά παιχνίδια για τα παιδιά, κούνιες πάνω απο το ποτάμι, αιώρες, κρεμαστή γέφυρα πιάνο, flying fox κλπ....

Όλα ξεκίνησαν έτσι με βάση τον αρχικό σχεδιασμό. Είχα ακούσει και για έναν Iron Throne στην περιοχή και ρώτησα τον Βασίλη που είναι; μου λέει 10 μέτρα πίσω από το "Παρκάκι" . Βέβαια αυτός εννοούσε 10 μέτρα πίσω από το παρκάκι είναι η είσοδος που μετά από 1 ώρα αναρρίχηση σε πάει στον θρόνο, αλλά εμεις δεν το καταλάβαμε...

Μετά από μια ώρα περπάτημα και παιχνιδί στο παρκάκι, βλέπουμε ταμπέλα Iron Throne 70 λεπτά.

Μια χαρά λέμε 70 λεπτά να φτάσουμε και μετά 10 μέτρα και θα είμαστε στο αμάξι.

Έλα όμως που τα 70 λεπτά έγιναν 90 λεπτά ανάβαση, και μετά τον Θρόνο, άλλα 60 λεπτά κατάβαση.

Τρελή τσουτσού, αλλά η οικογένεια Νίντζα με την μαμά ακόμα με μαστίτιδα και ζάλη για όλες τις 3.5 ώρες της ορειβασίας, τον μπαμπά με την τσάντα στον ώμο και τον Άλεξ στον μάρσιπο, και την ηρωίδα Δομινίκη, που έβγαλε την ορειβασία με ελάχιστη γκρίνια, πετύχαμε τον στόχο.

Αν ξέραμε βέβαια ότι θα κάναμε 3.5 ώρες και 6-7 χλμ δε θα το τολμούσαμε με τις παρούσες συνθήκες.

Κατάκοποι αλλά ενθουσιασμένοι πήγαμε για δείπνο σε άλλη μια ταβέρνα του χωριού και πίσω στο καταφύγιο. 

Η μαμά, σαφώς καλύτερα από τις προηγούμενες ημέρες, κοίμισε τον Αλέξανδρο και ήρθε στην παρέα μας, με το Βασίλη, όπου συνεχίσαμε την οινοποσία της προηγούμενης βραδιάς, με ενδιαφέρουσα κουβεντούλα. 

Η Δομινίκη, πρόβαρε στο πιάνο το κομμάτι που της έμαθε ο Βασίλης, και ενθουσιάστηκε γιατί ήταν η πρώτη της επαφή με αυτό 

Παρασκευή πρωί και αποχαιρετήσαμε το υπέροχο μέρος και τον οικοδεσπότη μας και μετά από την καθιερωμένη βουτιά στις Θερμοπύλες όποτε περνάμε από την περιοχή, και ακόμη μία καινούρια βουτιά στα Ψωρονέρια που τα μάθαμε εκείνο το πρωί, ξεκινήσαμε τη βόλτα της επιστροφής με στάση - παράκαμψη στα Φάρσαλα για χαλβά από τον Καταράχια. 

Τετραήμερο γεμάτο , μπαταρίες γεμάτες, ξεκούραση απαραίτητη.

Συμπέρασμα

Αν πας Καμένα Βούρλα, θα μου πεις γιατί να πάω... το Mitsis Galini Spa Resort είναι αξιοπρεπέστατο. 

Αν πας Λιχαδονήσια, να μην πας 😋 ή τουλάχιστον να μην πας Αύγουστο. 

Να πας στην Παύλιανη, γιατί η δουλειά που έχει γίνει στο "Παρκάκι" είναι υπέροχη. Αποτελεί τον ιδανικό τρόπο για να αγαπήσουν τα παιδιά τη φύση. Και Φυσικά αν είσαι λάτρης της ορειβασίας κάνε όλη την κυκλική διαδρομή και δεν θα το μετανιώσεις. 

Να μείνεις οπωσδήποτε στο Καταφύγιο Νorth, εκτός εάν, γουστάρεις τζέρτζελο, γουστάρεις κόσμο, θέλεις ρεύμα (υπάρχει τόσο όσο να φορτίσεις το κινητό), γουστάρεις wifi (την πάτησες) . Ένα πραγματικό ησυχαστήριο, με έναν ωραίο οικοδεσπότη. 

Οι ταβέρνες στο χωριό είναι ΟΚ, αλλά δε θα πεις ουάου...δεν πειράζει...θα λάβεις αρκετή ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΟΦΗ, που το φαγητό θα πάει σε δεύτερη μοίρα.

Πρώτη εκδρομή τετράδας ....DONE ! 

Ραντεβού στα Τσουκαλάτα. Κεφαλονιά 16-19 Αυγούστου 2019

Μετά το ταξίδι στη Μυτιλήνη, είχαμε την ψευδαίσθηση ότι τα θερινά ταξίδια για το 2019 είχαν τελειώσει. Έτσι η πρόσκληση του Δημήτρη να περάσουμε λίγες μέρες μαζί τους στο νησί, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, και αποφασίσαμε να δεχτούμε την πρόσκληση.
Ήταν μια ευκαιρία άλλωστε να χτίσουμε νέες μνήμες από το νησί, καθώς η πρώτη μας επίσκεψη το 2014 , λίγους μήνες μετά το σεισμό, δε μας είχε αφήσει με τις καλύτερες των εντυπώσεων για το οδικό δίκτυο , αλλά και για τους ανθρώπους που μας είχαν φανεί αγενέστατοι.

Η Δομινίκη επέλεξε να μη μας ακολουθήσει αφού "πήγα φέτος διακοπές μαζί σας, και τί θα κάνω με τέσσερεις μεγάλους, θα μείνω εδώ να παίξω με τους φίλους μου". Ως συνήθως, ξυπνήσαμε από τα χαράματα 6 παρά ήμασταν στο δρόμο, χαλαρά μια και το πλοίο από το Νυδρί για το Φισκάρδο έφευγε στις 13.45

Το "λιμάνι" στο Νυδρί δεν έχει προδιαγραφές για να εξυπηρετεί τέτοιο όγκο τουριστών, και δε μιλώ για τον όγκο του τεράστιου Τσουκαλά, αλλά για τον αριθμό του κόσμου, ωστόσο αποτελεί αναγκαίο κακό καθώς εδώ και αρκετό καιρό γίνονται εργασίες στο Λιμάνι της Βασιλικής.

Η ώρα στο καράβι πέρασε γρήγορα, παρά τα αρκετά μποφόρ και το κούνημα καθώς η κουβέντα με τους οικοδεσπότες μας έκανε τη διαδρομή ευχάριστη.
Φτάσαμε στα ιστορικά Χαβδάτα (γνωστά και ως Τσουκαλάτα καθώς φιλοξενούν των πρόεδρο των Seattle Superψώνιων , ένα χωριό έξω από το Ληξούρι , αργά το απόγευμα, και μετά απο μια ανεπιτυχή προσπάθεια για γρήγορη βουτιά στη γειτονική παραλία καταλήξαμε στην ταβέρνα Λαγκαδάκια όπου φάγαμε και ήπιαμε το εξαιρετικό κόκκινο κρασί τους για ώρες. Πρώτο δείγμα θετικό καλό κρασί, καλό φαΐ.

To επόμενο πρωί και μετά από ένα γερό πρωινό και καφεδάκι , πήραμε το δρόμο για τις παραλίες, ξεκινήσαμε από τα Βάτσα, όπου περιέργως αποδείχτηκαν η πιο δροσερή παραλία των ημερών μας εκεί. Αράξαμε για αρκετή ώρα κάτω από τη σούπερ ντούπερ τέντα μου , και δροσιζόμασταν με συχνές βουτιές, ελαφριά φρούτα, και καμιά μπυρίτσα. Νωρίς το απόγευμα επισκεφθήκαμε την παραλία Ξι, η οποία έχει βουνά από άργυλο και πασαλειφθήκαμε. Η θάλασσα πολύ ρηχή και με αρκετά μπιτσόμπαρα, μάλλον ιδανική για οικογένειες με μικρά παιδιά. Αρνητικό ότι μέρος της παραλίας μοιάζει να είναι κομμάτια βράχων μαζί με παλιές χωματερές που έγιναν ένα με τον καιρό...



Σε κάθε περίπτωση απολαύσαμε το τσιμέντωμά μας και την full body μάσκα αργίλου. Αναζωογονημένοι και 10 χρόνια νεότεροι πήγαμε τη βόλτα μας στο Αργοστόλι παρακολουθήσαμε μέρος της Βαρκαρόλας (βόλτα ενός σκάφους μέσα στη θάλασσα, με κανταδόρους και ηχεία που ακούγονται οι καντάδες σε όλη την παραλία της πόλης) με πλήθος κόσμου. Βολτάραμε στα καλντερίμια, ψωνίσαμε παραδοσιακά γλυκά από τον Σέσουλα, και φάγαμε στη φημισμένη πιτσαρία της πόλης Al forno η οποία αν και πάλι ήταν σε ψηλό επίπεδο, θεωρώ ότι ήταν ένα κλικ κάτω από την πρώτη μας επίσκεψη το 2014. Στην επιστροφή για το χωριό νομίζω ήμουν κακός συνοδηγός καθώς η κούραση με πρόδωσε και δυο τρεις φορές έπιασα τον εαυτό μου έτοιμο να κοιμηθεί.

Το πρωί του Σαββάτου ντυθήκαμε Κορέλιδες , πήραμε το μαντολίνο μας παραμάσχαλα, και ξεκινήσαμε για την Αντίσαμο, την οποία και δεν είχαμε επισκεφθεί στο πρώτο μας ταξίδι στο νησί.
Διάλειμμα ολίγων λεπτών στη διαδρομή για φώτο με φόντο το Μύρτο , και μετά

απο περίπου μια ώρα άφιξη στην πραγματικά πανέμορφη παραλία, με την πολυκοσμία που η φήμη και οι δρόμοι έφεραν μαζί τους . Όσοι με γνωρίζετε ξέρετε ότι αποφεύγω την πολυκοσμία στις διακοπές, αλλά εδώ κάναμε μια εξαίρεση. Καταπράσινη παραλία με πολύ όμορφο βυθό. Φαντάζομαι θα είναι ακόμα πιο υπέροχη τον Ιούνιο ή τον Σεπτέμβριο. Σε κάθε περίπτωση μια βόλτα και βουτιά στο τέρμα δεξιά άκρο της παραλίας που είχε σαφώς λιγότερο κόσμο την κάναμε. Παρά τον κόσμο must visit αν έρθεις στο νησί. Ο στόχος ήταν να προλάβουμε το ηλιοβασίλεμα στη μονή Κηπουραίων και στην ταβέρνα του Στάθη  από όπου βλέπεις ένα από τα σούπερ ηλιοβασιλέματα του νησιού. Δυστυχώς ένας φορτηγατζής απένταντι , στο στενό δρομάκι της Αντισάμου που επέλεξε να κάνει παράδοση προϊόντων την ώρα αιχμής, ένα σκουπιδιάρικο που ακολουθούσαμε για μισή ώρα, ένα μηχανάκι που ακολουθούσαμε για 10 λεπτά, και πιθανώς ο πιο αργός οδηγός του κόσμου που ακολουθούσαμε για άλλα 10 λεπτά ,, είχαν αντίθετη άποψη και έτσι χάσαμε το ηλιοβασίλεμα, προλάβαμε ωστόσο τα υπέροχα χρώματα και μετά φάγαμε στην ιδιαίτερη ταβέρνα
Κάναμε τεράστιο λογαριασμό που αρχικά μας κακοφάνηκε αλλά μετά συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε φάει για 8 άτομα.








Το πρωί της Κυριακής τα παιδιά είχαν μια βάφτιση οπότε είχαμε free day τουλάχιστον μέχρι νωρίς το απόγευμα οπότε αποφασίσαμε να πάμε στην σχετικά μικρή παραλία Βούτι. όπου και απολαύσαμε τα οινοπνευματί νερά (στα χρώματα του Μύρτου), για αρκετές ώρες.
Λίγη  ώρα αφού ήρθαν ο Δημήτρης και η Ελευθερία, μετακομίσαμε στη διπλανή παραλία της Αγίας Κυριακής για μία ακόμη βουτιά και φωτογράφηση playboy αλά Ζωή Λάσκαρη και Ελένη Ερήμου.

 H πρόθεσή μας να τελειώσουμε με δείπνο στην ταβέρνα της παραλίας το Καφενείο του Ψαρά δεν πραγματοποιήθηκε καθώς λογαριάζαμε χωρίς τον Ψαρά, του οποίου τα ψάρια είχαν τελειώσει την ώρα που φτάσαμε.
Έτσι επιλέξαμε να φάμε στην ταβέρνα Φάρος, κοντά στο Ληξούρι και κλείσαμε ουσιαστικά τις διακοπές μας με γλυκάκι που μου θύμισε ζαχαροπλαστείο της δεκαετίας του 80, τότε με το καλό ΠΑΣΟΚ το ορθόδοξο, με παγωτό στα τεράστια ποτήρια με τα πολλά διακοσμητικά τζίτζιρι μίτζιρι. και τοπική αμυγδαλόπιτα στο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο ηλικίας 100+ ετών Μαυροειδής

Το επόμενο πρωί μετά τον καφέ ξεκινήσαμε σιγά σιγά το  δρόμο της επιστροφής και μετά σχεδόν από 12 ώρες σε δρόμο και θάλασσα επιστρέψαμε στο σπίτι μας. Η φανταστική φιλοξενία του προέδρου με σκλάβωσε και με "ανάγκασε" να υπογράψω για έναν ακόμη χρόνο συμβόλαιο συνεργασίας με τα Superψώνια, όπου θα συνεχίσω να αποτελώ φόβητρο για τους αντιπάλους και για τις μπασκέτες του τουρνουά που θα συνεχίσω να γκρεμίζω με τούβλα.


Αν δεν έχετε πάει στην Κεφαλονιά, προσθέστε σε όσα έγραψα, το σπήλαιο της Μελισσάνης και του Δρογκαράτη που θα πρέπει να επισκεφθείτε, το γραφικό χωρίο της Άσσου, και την παραλία των Πετανών πού είχαμε επισκεφθεί στο πρώτο μας ταξίδι.

Και στη Λέσβο και στη Μυτιλήνη

Συνήθως η επιλογή τόπου διακοπών είναι αποτέλεσμα συζητήσεων, ωστόσο φέτος η Αθηνά αποφάσισε Λέσβο, προς εκπλήρωση προσωπικού της τάματος. Οπότε χωρίς πολλά πολλά Lesvos it is
Όσοι γνωρίζετε πώς περνώ στα ταξίδια μου , ξέρετε ότι προτιμώ να επενδύω σε καύσιμα για να γυρνάω πολύ και να εξερευνώ, και σε κουζίνες για να δοκιμάζω. Από το δωμάτιο του ξενοδοχείου περιμένω να είναι ΚΑΘΑΡΟ και ΔΡΟΣΕΡΟ, ούτε λούσα ούτε πολυτέλεια , αφού μόνο για έναν ύπνο το επισκεπτόμαστε.

Κλείσαμε νωρίς νωρίς τα αεροπορικά, από τον Απρίλιο, και το αυτοκίνητο για μια εβδομάδα, και το επόμενο βήμα ήταν η βάση μας. Μετά από πολλές κουβέντες με ντόπιους και φίλους που έχουν ζήσει στο νησί. Οι επιλογές ήταν 3. Ερεσός, Μόλυβος, ή σπάσιμο μισές μισές μέρες στα δύο. Τελικά και εφόσον δε βρήκα το δωμάτιο μου γυάλισε στην Ερεσό, αποφάσισα το πρώτο βράδυ που φτάναμε αργά να μείνουμε Μυτιλήνη, και τα υπόλοιπα στην Άναξο , η οποία ήταν 10 λεπτά από τον Μόλυβο και τα καταλύματα ήταν στην μισή τιμή.

Απογευματόβραδο Σαββάτου φτάσαμε στο νησί, και μετά από μικρή ταλαιπωρία , αφού ο Ρεντεκαράς ξέχασε σπίτι τα κλειδιά του αυτοκινήτου μας, φτάσαμε το ταπεινό Airbnb μας που θα μας φιλοξενούσε το ένα και μοναδικό βράδυ στην πρωτεύουσα. Καθαρό, αλλά πιο ταλαιπωρημένο και από μένα πριν την έναρξη των διακοπών. Βέβαια στην σπιτονοικοκυρά οφείλω το διαμαντάκι NAN όπου φάγαμε εξαιρετικό φαγητό το πρώτο βράδυ μας στο νησί. Γεύσεις από Συρία Πακιστάν βόρεια Αφρική, σε ένα εστιατόριο που ξεκίνησε για να βοηθά πρόσφυγες και δίνει δουλειά στους πρόσφυγες. Ακολούθησε γρήγορο ποτάκι στην must ταράτσα με την εκπληκτική θέα Queen Terrazzo

Κυριακή πρωί και η καμπάνα της εκκλησίας κολλητά του σπιτιού μας ξύπνησε από τις 6.30πμ.. Πρωινή βόλτα στο νησί και πρωινό στο Μουσικό Καφενείο   . Εκεί ο υπερβολικά ευγενής  Απόστολος μας έδωσε tips φαγητού και μπάνιου, κάποια εκ των οποίων ήταν επιτυχή, άλλα όχι και τόσο, αλλά η πρόθεση μετράει

Τα μπαγκάζια μας και σε άλλη παραλία Αντίο βρωμόσπιτο , η φράση της Δομινίκης που θα μας μείνει... Στάση πρώτη στον Άγιο Ραφαήλ, για εκπλήρωση του ιερού σκοπού αφίξεως στο νησί , Στάση δεύτερη Μονή Ταξιάρχη, για εκπλήρωση υπόσχεσης σε φίλη. Ωραία μοναστήρια, αν σας ενδιαφέρει ο θρησκευτικός τουρισμός. Στάση για μεσημεριανό στην ταβέρνα στο Λεπέτυμνο και στην μοναδική ταβέρνα του χωριού, για μεσημεριανό στον "μάστορα" κατά τα λεγόμενα του Απόστολου. Ίσως η μοναδική πολύ άστοχη επιλογή...καθώς οι άνθρωποι ήταν ευγενέστατοι αλλά σίγουρα δεν ευχαριστηθήκαμε το φαγητό. Οπότε αν και θα μπορούσε να είναι διαμαντάκι...άνθραξ. Συνεχίσαμε την πορεία για το σπίτι και αφού αφήσαμε δεξιά μας το Κάστρο του Mόλυβου και την Πέτρα φτάσαμε στην Άναξο και το δωμάτιο μας που ήταν καθαρό και δροσερό όπως ελπίζαμε. Τακτοποιηθήκαμε γρήγορα και κάναμε μια πρώτη βραδινή βόλτα στα σοκάκια του γραφικού  Μόλυβου κυνηγήσαμε το ηλιοβασίλεμα, και φτάσαμε στο κάστρο όπου απολαύσαμε μια παγωμένη μπύρα στο όμορφο μπαράκι.

Δευτέρα πρωί και συνδυάζουμε το τερπνόν μετά του ωφελίμου . Μπάνιο στη Θάλασσα και Ιαματικά λουτρά Εφθαλούς. Λίγο παρατημένα αλλά ζεστά ζεστά ζεστά, και κάνεις και ωραίο σκωτσέζικο ντους συνδυάζοντάς το με το κρύο της θάλασσας. Αν πας και στο δευτεροτρίτο κολπάκι μετά τις εγκαταστάσεις των λουτρών και ένα ταβερνείο, μπορείς να απολαύσεις και το μπάνιο σου γυμνός. Προτείνω να αφήσεις τα λουτρά για κλείσιμο, δηλαδή πρώτα πήγαινε για μπάνιο και στο γυρισμό κάνε και τα λουτρά σου που είναι δίπλα στο χώρο στάθμευσης. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεσαι τη δική σου σκιά, τέντα ή ομπρέλα.  Κολλητά στο χαμάμ από την μεριά της θάλασσας τρέχει και καυτό νερό από την πηγή, αν δε θέλεις να μπεις στην κοινή μπανιέρα, αλλά είναι αρκετό μόνο για ποδόλουτρο αν δεν είσαι παιδάκι ή υπερβολικά μικρόσωμος

Επίσκεψη στη Σκάλα Συκαμνιάς και φαγητό σε παραθαλάσσιο ταβερνάκι πάνω στο κύμα, και βόλτα στο χωριό Συκαμνιά που δείχνει να είναι υπό ανακατασκευή. Εκεί θα πας και στο μουσείο του Μυριβίλη, αν το πετύχεις ώρες που είναι ανοιχτό. Δεν ξέρω αν ανεβήκαμε σε λάθος σημείο του ορεινού χωριού αλλά δεν μας τρέλανε. Κάντε μια βόλτα πάντως, δε χάνετε κάτι. Από τη Συκαμνιά θα θυμάμαι σίγουρα τη μεγαλύτερη κάμπια που έχω δει στη ζωή μου

Επιστροφή και ύπνος από νωρίς γιατί την επόμενη ήταν η πρώτη μεγάλη διαδρομή.

Τρίτη πρωί και το Aygo ξεκινάει τη βόλτα για την Ερεσό. Ωραία διαδρομή, αρκετές στροφές, ανηφόρες κατηφόρες, και αφού αφήσεις Δεξιά τη στροφή για το Σίγρι, κάποια στιγμή φτάνεις στην Ερεσό ( δεν πήγαμε μέσα στο χωρίο σε καμία από τις επισκέψεις μας, ίσως χάσαμε κάτι σημαντικό, κάντε ένα πέρασμα και πείτε μας ) και συνεχίζεις για τη Σκάλα Ερεσού.
Εμείς που είμαστε λίγο χίπηδες, βάλαμε στίγμα την καντίνα Χελώνα, όπου βρίσκεται δίπλα στις εκβολές ενός ποταμού γεμάτου χελώνες, και όταν λέω γεμάτου, γεμάτου.... Το μέρος με τις χελώνες αποτελεί και το φυσικό όριο μεταξύ της περιοχής που χρειάζεσαι το κομμάτι ύφασμα πάνω σου, και της περιοχής που κολυμπάς και λιάζεσαι ελεύθερος. Και εδώ χρειάζεσαι δικιά σου σκιά, εκτός αν βρεις άδεια κάποια από τις καλαμοσκηνές που έχουν φτιάξει άλλοι ταξιδιώτες και την εκμεταλλευτείς μέχρι να έρθουν ή την μοιραστείς μαζί τους (δεν έχουν θέμα στο μοίρασμα σκιάς). Εμείς χρησιμοποιήσαμε τη σκιά που είχαν φτιάξει οι "γοργόνες". Μπορείς να σβήσεις την πείνα και την δίψα σου στην καντίνα Χελώνα, η οποία παραχωρεί και γυάλινα ποτήρια που παίρνεις μαζί με την μπύρα σου στη σκιά σου με την προϋπόθεση ότι θα τα επιστρέψεις.
Αν είσαι τύπος που τα θες οργανωμένα, θα μπεις μεσα στο χωριό που είναι γεμάτο ταβερνάκια και μπιτσόμπαρα που μπορείς να αράξεις. Εδώ προτείνεται το Parasol όπου έχει ωραία σερβιρισμένα κοκτέιλς, χαλαρή μουσική και συμπαθητικά σνακ για να σβήσεις την πείνα σου. Από τα πολύ όμορφα μπαρ όπως θα διαπιστώσεις

Αν δεν μείνεις στην Ερεσό, στην επιστροφή να μπεις οπωσδήποτε στο χωριό Βατούσα  να περπατήσεις στα δρομάκια του και να φάς στο καφενείο απέναντι από την εκκλησία (έχει 3 εμείς φάγαμε στο πιο παλιό) κεφτέδες και χωριάτικη , ή μια τηγανιά ψάρια και σαλάτα. Εχει και μπακλαβά που τον κάνουν με αμυγδαλόψιχα, αντί για καρύδι, ιδιαίτερος

Η Τετάρτη εξελίχθηκε σε μέρα πολλών Χιλιομέτρων. Μια πρωινή στάση στη Σκάλα Καλλονής, όπου τα βαρκάκια είχαν επιστρέψει από το βραδινό ψάρεμα και οι ψαράδες καθάριζαν τα δίχτυα. Πριν φτάσουμε στην Αγιάσσο, μια μικρή παράκαμψή και στάση στα καφενεδάκια στον Αγιο Δημήτριο για γλυκό του κουταλιού καφέ και νερό από την πηγή Τσίγκου, στα λίγα μέτρα πιο κάτω . Βόλτα στην γραφική Αγιάσσο. Όμορφο χωριό του αξίζει ένα πέρασμα, αρκετά τουριστικό, ωραία σοκάκια για περπάτημα, και για καφέ ή μεζέδες και μια όμορφη εκκλησία της Παναγίας , που από ότι έμαθα τον 15Αύγουστο γίνεται λεπανίκ.  Αν πας για καφέ Αγιάσσο μην πιεις καφέ στον Αγιο δημήτριο, γιατί είναι δίπλα δίπλα....και πόσους καφέδες θα πίνεις, θα μας δείρεις όλους στο τέλος. Για μεσημεριανό ο Απόστολος μας είχε προτείνει τον Αράπογλου σε Σκάλα Πολιχνίτου, αλλά ήταν κλειστός οπότε με τη βοήθεια του tripadvisor πήγαμε στην διπλανή Νυφίδα και τον Γρηγόρη που ήταν πάνω στο κύμα, νόστιμος πεντακάθαρος και οικονομικός. Επίσκεψη στα εγκαταλελειμμένο, κλαψ, λουτρά Πολιχνίτου οπου οι πηγές ακόμα αναβλίζουν καυτές....ρίξαμε ένα πόδι, αλλά ζεματάνε. Συνέχεια με απώτερο προορισμό τον Κόλπο Γέρα και τα λουτρά, με πέρασμα παραλιακά από Βατερά (η πιο μεγάλη και οργανωμένη παραλία του νησιού , έμοιαζε μια χαρούλα, not my style , να πας αν εισαι του οργανωμένου ) Πλωμάρι ( όμορφο χωριο, ίσως αξίζει στάση για ουζάκι, δεν την κάναμε) , και έξω από το Τάρτι (στο οποίο δεν μπορέσαμε να πάμε αν και έχουμε πληροφορίες ότι έχει ωραία θάλασσα). Τα λουτρά στο Γέρα αποτέλεσαν πολύ ευχάριστη έκπληξη καθώς είναι πολύ όμορφα στημένα και καλά οργανωμένα. 5 ευρώ η χρήση , και καταπληκτική θέα και νορμάλ τιμές και στο μπαρ τους. Πραγματικά απολαυστικά. Καύλα που θα έλεγε και η φίλη μου η Δημητρουλάκη. Να πας οπωσδήποτε.

 Μετά από την κούραση της Τετάρτης η Πέμπτη έπρεπε να είναι χαλαρή. Μπάνιο στον Μόλυβο, πέριξ του Ξενοδοχείου Δελφίνια. Το ξενοδοχείο νομίζω παρέχει ομπρέλα και ξαπλώστα χωρίς επιβάρυνση με την κατανάλωση. Αν δε θες ωστόσο περπτάς Αριστερά όπως κοιτάς τη θάλασσα και ψάχνεις μια παχιά σκιά κάτω από τα δέντρα που θα σε κρατήσει εκτός ήλιου μέχρι τουλάχιστον το μεσημέρι. Μπορείς να παίρνεις τα ποτάκια σου από το μπαρ διπλα στις ξαπλώστρες, στην πισίνα.
Μεσημεριανό στο ορεινό χωριό Πέτρι, πάνω από την Πέτρα, με θέα , συμπαθέστατο. Ξεκούραση και ύπνο και το βράδυ ηλιοβασίλεμα στο κάστρο και live στο μπαρ Βυζαντινό δίπλα στο κάστρο του Μόλυβου. Η Δομινικη ξεπατωθηκε στο χορό, δεν έβαλε κωλο κάτω για πάνω από 2 ώρες. Αξίζει να περάσεις ένα ή και περισσότερα χαλαρά βράδια εκει .

Παρασκευή ήταν η μέρα του Απολιθωμένου Δάσους. Πολύ όμορφο το μουσείο. Θα πρότεινα (εμείς δεν το κάναμε γιατί δεν ξέραμε) να πάρεις τηλέφωνο από την προηγούμενη και να πας και στην ξενάγηση που κάνουν απέναντι, στο νησάκι Νησιώπη με το καραβάκι του μουσείου και ξεναγό. Να πας νωρίς νωρίς για να μη σε φάει η ντάλα. Για φαγητό μετά τη ζέστη του Σιγριου πήγαμε στο χωριό Λιώτα και στην ταβέρνα του χωριού κάτω από τη δροσιά του πλάτανου. Άλλη μια πρόταση πετυχημένη αυτή τη φορά του Απόστολου. Ρωτήστε στην ταβέρνα άν έχουν και αμελέτητα..τη μέρα που πήγαμε εμείς είχαν αλλά ο 9χρονος γιος της οικογένειας που μας πήρε παραγγελία δε μας το είπε.












Μετά το φαγητό επισκεφθήκαμε την μπελαλίδικη παραλία Χρουσου για καφέ στην καντίνα. Νομίζω αξίζει και μπάνιο. Κλείσαμε τη μέρα μας με μια τελευταία Βουτιά στην Ερεσό όπου αποχαιρετήσαμε τις χελώνες , και έναν νυχτερινό περίπατο στην Πέτρα που θυμίζει Άθυτο την νύχτα. Δυστυχώς χάσαμε για 3 λεπτά την έκθεση του Δεινοθηριου στο πολιτιστικό κέντρο Πέτρας, φτάσαμε 10.03. Πνίξαμε τον πόνο μας σε μια κρέπα.

Σάββατο πρωί τελευταία βουτιά στην Εφταλού και στα θερμά λουτρά της, τσεκ αουτ από το αξιοπρεπές κατάλυμα Βασίλης Στούντιος στην Άναξο, και ξεκινήσαμε για Μυτιλήνη . Θέλαμε να δούμε και το μουσείο του Θεόφιλου, αλλά τί κι αν είναι καλοκαίρι, Σαββατοκύριακα Κλειστά ( οπότε αν θέλεις να επισκεφθείς...καθημερινές πρωί μέχρι το μεσημέρι) Φαγητό στο 211 ετών καφενείο Ερμής και καφεδάκι με γλυκό στο Αναψυκτήριο στο Καγάνι με θέα πιάτο όλη την Μυτιλήνη και δροσιά φουλ. MUST. Ιδανικό Φινάλε για μια όμορφη εκδρομή

Συμπεράσματα / Tips

Είμαι ικανοποιημένος από την επιλογή τόπου διαμονής και για λόγους αποστάσεων. Ισως ακόμα καλύτερα αν είσαι γενικά των διαδρομών, να επιλέξεις την Καλλονή, που είναι μισή ώρα από ΟΛΑ και μία ώρα από Ερεσό και Σίγρι. Βέβαια η Καλλονή δεν έχει τίποτα ιδιαίτερο από πλευράς ομορφιάς. Αν είναι να επιλέξεις ένα σημείο και να αράξεις τότε διάλεξε Μόλυβο/Πέτρα ή Ερεσό και ένα βράδυ Μυτιλήνη για την ταράτσα και το ΝΑΝ. Aν έχεις πολλές μέρες...μοίρασε τις διανυκτερεύσεις.

Αν θέλεις Θεόφιλο, είπαμε Καθημερινές και πρωί...αλλιώς ατύχησες

Αν θέλεις Μυριβήλη, στη Συκαμνιά πρωί, ή απόγευμα, πάλι καθημερινές

Δεν πήγαμε Τάρτι και Τσόνια, ακούσαμε καλά λόγια οπότε αν έχεις χρόνο πήγαινε

Οπωσδήποτε Τσέκαρε τα live στο Κάστρο του Μόλυβου

Το νησί είναι πολύ καλός προορισμός για όλους

Ιδανικός για θρησκευτικό τουρισμό.....άπειρα μοναστήρια και εκκλησίες

Ιδανικός για hikers και ποδηλάτες. πολλές διαδρομές

Ιδανικός για οικογένειες με παιδιά

Ιδανικός για ζευγάρια όλων των σεξουαλικών προτιμήσεων . Δε θα συναντήσεις περίεργα βλέμματα

Ιδανικός για ιαματικό τουρισμό (πολλές ιαματικές πηγές, οργανωμένες και μη)

Ιδανικός για γυμνισμό (μόνο στα λουτρά φορούσαμε μαγιό)

Ιδανικός για Ντυμνισμό (μπορείς να φοράς το μαγιό σου παντού 😋 ) 

Στα περισσότερα μέρη θα φας καλά

Δοκίμασε τις σαρδέλες Καλλονής αν όπως εγώ είσαι του Σούσι


Special thanks στους Φίλους του FB , στους φίλους του Travelstories και στον Απόστολο του Μουσικού Καφενείου για τη βοήθεια τους στον προγραμματισμό του ταξιδιού

Samothrace Reloaded @ Κάμπινγκ Φυσικής Διαβίωσης 19-26 Αυγούστου 2018

Έχοντας ζωντανή στη μνήμη την προ διετίας εμπειρία της σαμοθράκης eleftheriataxidia.blogspot.gr/2016/09/2016.html αποφασίσαμε να επαναλάβουμε το ταξίδι, αυτή τη φορά με τη μικρή μας, για περισσότερες μέρες, και σε σκηνούλα αντί για δωμάτιο. Είχαμε ξανακάνει ελεύθερο κάμπινγκ αλλά με τη Δομινίκη ποτέ για μια εβδομάδα.
Στην πορεία προέκυψε στην εκδρομή και η συμμετοχή της φίλης μας Εύας, οπότε η Τετράδα φόρτωσε τα τσιμπράγκαλα (πρώτη φορά στη διετία κόντεψε να αναστενάξει από χώρο το Octavia) και ξημερώματα Κυριακής αναχωρήσαμε για Αλεξανδρούπολη, για να φύγουμε με το πρωινό καράβι για το νησί. Η διαδρομή μας σούπερ, πήραμε το καράβι στην ώρα του και 2.5 ώρες αργότερα πιάσαμε λιμάνι.

Πρώτη στάση στο κάμπινγκ , όπου με τις οδηγίες της Ελευθερίας που είχε πάει πρόσφατα, ψάξαμε την ιδανική θέση που θα αποτελούσε το σπιτι μας για την επόμενη εβδομάδα. Παρά τις αμφιβολίες της Αθηνάς για το σημείο που εντόπισα, η επιλογή τελικά ήταν spot on :) .

Στήσαμε τις σκηνές μας, την αιώρα μας, αδειάσαμε το αμάξι, κάναμε μια πρώτη αναγνωριστική γύρα στο κάμπινγκ και πήγαμε μια πρώτη χαλαρή βόλτα στα Θερμα. Πρώτη βουτιά στη γούρνα, που λάτρεψε η Δομινίκη, και η σχεδόν καθημερινή της χρήση , αποτέλεσε τη συνήθεια που έγινε λατρεία. Χωρίς ιδιαίτερη διάθεση να κουνηθούμε την πρώτη μέρα, φάγαμε βραδινό σε μιά ταβέρνα που ήταν μεν οκ, θα ξεχαστεί όμως γρήγορα. Επιστροφή στο κάμπινγκ, και η Πρώτη ...και μοναδική τελικά, στραβή της εκδρομής. Ένας κατασκηνωτής είχε τη φαϊνή ιδέα να ανάψει φωτιά , στο κάμπινγκ (το οποίο βρίσκεται ΜΕΣΑ στο δάσος) , σε μια αυτοσχέδια εστία, για να ψήσει τα κρέατα του. Τί κι αν οι σπίθες έφταναν τα 3 μέτρα, αυτός υποστήριζε , ότι θα χονευτεί γρήγορα, ότι δεν είναι βλάκας, ε και τί να κάνει, έγινε τώρα, να τη σβήσει;;; Αδιαφορούσε για τις παραινέσεις καμιά 20αριά ανθρώπων που τον παρακαλούσαν...το συνέτισε τελικά ο πυροσβέστης καθώς μια κοπέλα κάλεσε ευτυχώς την πυροσβεστική. Μετά το επεισοδιακό βράδυ και με την εξάντληση του ταξιδιού πέσαμε για ύπνο

Το πρώτο μας ουσιαστικά πρωινό στο νησί αποφασίσαμε να το περάσουμε σε μέρη που δεν είχαμε πάει στην πρώτη μας επίσκεψη. Οπότε επιλέξαμε την Παχιά άμμο. Ίσως τη μόνη οργανωμένη παραλία του νησιού με 2 ταβέρνες και τα αντίστοιχα beach bar, ξαπλώστρες ψάθινες ομπρέλες με χρέωση 5 ευρώ την ξαπλώστρα και ρόφημα της επιλογής included. Αν έχεις πάει, Ηράκλεια, Καλλικράτεια Μουδανιά, μην πας στην Παχιά άμμο, πες πως την είδες. Μπορείς βέβαια να πας γιατί από εκεί ξεκινάει το μονοπάτι για Βάτο - μετά από 2ωρη πορεία-  την φανταστική παραλία που είχαμε πάει με το καραβάκι το 2016 (το οποίο καραβάκι κάηκε μέσα στο χειμώνα) . Μπορείς επίσης να πας γιατί δίπλα στην Παχιά άμμο είναι η Παναγιά Κρημνιώτισσα μια εκκλησία με ωραία θέα και ένα σούπερ, κατά τα φαινόμενα ουζερί . Η διαδρομή για την εκκλησία είναι ένας σχετικά καλός χωματόδρομος , με λίγα σημεία παγίδες, αξίζει η βόλτα

Κάτι οι ώρες στην παραλία, κάτι τα σκαλοπάτια της εκκλησίας, άρχισε να κάνει πείνα. Στάση για φαγητό στον προφήτη Ηλία, για Κατσίκι, συκωταριές και την φανταστική τοπική μπύρα fonias που μου άρεσε όσο και η περσινή Chios. Επιστροφή στη σκηνούλα, για ξεκούραση, βουτιά στη θάλασσα , κρύο ντους, και πρώτη βραδινή εξόρμηση στο Saoki το τοπικό beach bar, με χαλαρή μουσική, πουφ, αιώρες πολυθρόνες, και ωραία κοκτέιλ. 1 μοχίτο για μένα , 2 μαργαρίτες για τα κορίτσια και...γλαρώσαμε .

Το 2ο πρωινό κινήσαμε για βάθρες. Περάσαμε από τη Γριά για να έχει μια πρώτη εικόνα και μια πρώτη βουτιά η μικρή και πήραμε το μονοπάτι που είχαμε πάρει και πρόπερσι για να μας πάει στην ειδυλλιακή βάθρα ψηλά που είχαμε περάσει μια μέρα σχεδόν ολομόναχοι εγώ και η Αθηνά. Και εδώ πάθαμε ένα πρώτο μικρό σοκ, καθώς γινόταν ο χαμός του χαμού, για τα δεδομένα μας. Καμιά 20αριά άνθρωποι πλατσούριζαν στον καταρράκτη "μας". Δεν πτοηθήκαμε , αν και να πω την αλήθεια ένα ανάλαφρο ξενέρωμα το φάγαμε, γδυθήκαμε και κάναμε την πρώτη δροσερή βουτιά. Η μικρή ξετρελάθηκε, πηδούσε από τον καταρράκτη, σκαρφάλωνε στα βράχια, έβρισκε γυρίνους και βατραχάκια, φίλησε και ένα αλλά δεν έγινε πρίγκιπας.

Η μαμά της την ενθάρρυνε να επαναλάβει το πείραμα σε μια δεκαετία στο ίδιο μέρος. Καθίσαμε αρκετές ώρες και ο κόσμος αυξομειωνόταν ανά διαστήματα. Σε τακτά διαστήματα κατέβαιναν από ψηλότερα σημεία ορεσίβιοι spidermen που κατέβαιναν περπατώντας τους καταρράκτες , πηδούσαν από ψηλά και έφευγαν με αναρρίχηση. Μια μικρή ζήλια την ένιωσα, αλλά η προσπάθεια να τους μιμηθώ δεν ήταν επιτυχής.

Το βραδάκι μετά από ώρες έκθεσης στον ήλιο , στις πέτρες και τα νερά, κινήσαμε πεινασμένοι για τις Καρυδιές, στην άνω Μεριά. 2ο ΣΟΚ. Τίγκα το μαγαζί και ημίωρη αναμονή μέχρι να βρούμε τραπέζι. Ευτυχώς το φαγητό με τα υπέροχα τσιγαριαστά φασόλια και η δροσερή μπύρα μας αποζημίωσαν

Το 3o πρωινό, ξυπνήσαμε με βουτιά στη θάλασσα του κάμπινγκ , η οποία με εξαίρεση την ημέρα που φεύγαμε, είχε τρελό κύμα λόγω βοριά. Αναχωρήσαμε για το Ιερό των μεγάλων θεών όπου καθίσαμε αρκετά λιγότερο από την πρώτη φορά και συνεχίσαμε με πρωινή βόλτα στη χώρα, όπου απολαύσαμε ξανά το περίφημο πίσσα και πούπουλα του Λευκού Πύργου, καθώς και το νόστιμο παγωτό τους με τις ιδιαίτερες γεύσεις. Προμηθευτήκαμε φρέσκο ζυμωτό ψωμί από τον παραδοσιακό φούρνο του νησιού και ξεκινήσαμε για την παραλία Κήποι, την οποία όσες φορές είχαμε επισκεφθεί στο παρελθόν είχε αέρα που μας σήκωνε και ήταν σχετικά άδεια. Συναντήσαμε κατά το ήμισυ τις ίδιες συνθήκες. Υπήρχε πάλι ο αέρας που μας σήκωνε, αλλά ώ του θαύματος  ήταν και αυτή σχετικά γεμάτη.

Βρήκαμε μια θεσούλα στον κολπίσκο που κάπως έκοβε ο αέρας και καθώς περνούσε η ώρα και κρυβόταν ο ήλιος μεταφερόμασταν εκτός κολπίσκου για να μας ακουμπάνε οι ακτίνες μέχρι που εξαφανίστηκε πίσω από το βράχο.Τα μαζέψαμε σιγά σιγά και επιστρέψαμε στη Χώρα όπου καθίσαμε για ελαφρά μεζεδάκια στο ταβερνάκι πλησίον του φούρνου την Αέτσα.


Το 4ο πρωινό , και αφού απολαύσαμε τις φέτες του ζυμωτού ψωμιού, άλλος με μέλι και βούτυρο, άλλος με μαρμελάδα, άλλος με ταχίνι μέλι κακάο, ξεκινήσαμε για τις βάθρες στο ρέμα του φονιά. Παρκάραμε αρκετά μέτρα πριν το πάρκινγκ λόγω του αδιαχώρητου και ξεκινήσαμε την βόλτα μας μέσα στο υπέροχο, μαγικό γεμάτο μοναδικά δέντρα δάσος, δίπλα στο ρέμα. 45λεπτά αργότερα είχαμε φτάσει στην πρώτη βάθρα, όπου η Δομινίκη έκανε μια γρήγορη βουτιά για να δροσιστεί και να πάρει ενέργεια για την ανάβαση στη 2η βάθρα που θα ακολουθούσε. 10 λεπτά βουτιά και μια χούφτα ξηροί καρποί ήταν αρκετά. Παρά την παρουσία της μικρής η διαδρομή βγήκε πολύ εύκολα, ευκολότερα από ότι 2 χρόνια πριν - βέβαια εν τω μεταξύ έχουμε ανεβεί και έναν Όλυμπο, και δυο Δρακόλιμνες :) :) . Αποφασίσαμε να μείνουμε στη 2η βάθρα και να μην πάμε στην 3η, ούτε να επιχειρήσουμε ανάβαση στην κλείδωση, κυρίως για να αντέξει η Δομινίκη. Η διαμονή μας ήταν απολαυστική. Αρκετός κόσμος,  μικροί ,μεγάλοι, γυμνοί, ντυμένοι όλοι απολάμβαναν αυτό το πορτραίτο, άλλοι έμεναν περισσότερο όπως εμείς, άλλοι έκαναν μια βουτιά και συνέχιζαν για πιο ψηλά, άλλοι έκαναν μια βουτιά και επέστρεφαν. Μείναμε αρκετές ώρες, κάναμε τα μπανάκια μας, ρίξαμε και τον υπνάκο μας, και το σούρουπο πήραμε το δρόμο της επιστροφής.
Μια τελευταία βουτιά στην πρώτη βάθρα , όπου γνωρίσαμε το Γιώργο και την παρέα του από την Αθήνα που μας πρότειναν μια διαδρομή κακοτράχαλη, με αυτοκίνητο και ένα βατό μονοπάτι που θα μας οδηγούσε στις πηγές του Φονιά, με φυσικές νεροτσουλίθρες και κατά τα λεγόμενά τους , το καλύτερο μέρος που επισκέφθηκαν στο νησί. Δατ γουόζ δε πλαν για τη μεθεπόμενη που λέμε και στο χωριό μου. Το βράδυ έκλεισε με αστακομακαρονάδα στα Δελφίνια, και αυτή τη φορά ο κύριος Λευτέρης δεν ήταν πιεστικός στο να πάρουμε περισσότερα πράγματα από όσα θέλαμε. Να και κάτι που άλλαξε προς το καλό τη διετία που λείψαμε από το νησί.

Την 5η ημέρα είπαμε να την περάσουμε χαλαρά χωρίς πλάνο και, ό,τι ήθελε προκύψει . Καθίσαμε στο Κάμπινγκ μέχρι το μεσημέρι, με γερό πρωινό, μπανάκι και ηλιοθεραπεία. Μεσημεριανό σε ψαροταβέρνα με θέα τη θάλασσα, απογευματινή σιέστα και κατά τις 7μμ ξεκινήσαμε για να προλάβουμε το ηλιοβασίλεμα από την Παναγιά Κρημνιώτισσα. Το Octavia και ο χωματόδρομος είχαν άλλα σχέδια. Κολλήσαμε σε μια χωματοπαγίδα πάνω στο δρόμο και μας πήρε γύρω στην ώρα να ξεκολλήσουμε με την βοήθεια μιας παρέας από την Ξάνθη. Με άσχημη διάθεση, δεν φτάσαμε καν στο εκκλησάκι, επιστρέψαμε στη χώρα να σβήσουμε τον καημό στο παγωτό, και αποφασίσαμε να αναβάλλουμε το ταξίδι στις πηγές, για να μην έχουμε αντίστοιχα συμβάντα. Πικραθήκαμε αλλά έμοιαζε να είναι η σωστή απόφαση.

Προτελευταία μέρα στο νησί και αφού αναβλήθηκε η εκδρομή, αποφασίσαμε να κάνουμε επαναληπτικές επισκέψεις στις βάθρες και στις Καρυδιές. Η εικόνα εντελώς διαφορετική από ότι λίγες μέρες πριν και θύμιζε πολύ την επίσκεψη του 2016.
Ο Πολύς κόσμος είχε φύγει από το νησί και αυτό ήταν ορατό και στις βάθρες όπου σε κανένα σημείο της ημέρας δεν ήμασταν περισσότεροι από 10, και στις Καρυδιές όπου τα μισά τραπέζια ήταν άδεια. Περιττό να πω ότι η δεύτερη επίσκεψη ήταν πιο απολαυστική.



Τελευταίο πρωί στο νησί και καθώς το απόγευμα θα φέυγαμε , μαζέψαμε από νωρίς τη σκηνή για να είμαστε ελεύθεροι. Κάναμε μια δεύτερη επίσκεψη στο Φονιά , αλλά περιοριστήκαμε στην πρώτη βάθρα για να αποφύγουμε το ενδεχόμενο, να χάσουμε το πλοίο σε περίπτωση απροόπτου. Φάγαμε το τελευταίο μας γεύμα στην όμορφη καντίνα του Φονιά και ανανεώσαμε το ραντεβού μας με το νησί, καθώς αφήσαμε αρκετές εκκρεμότητες. Η Αθηνά , η Δομινίκη και η Εύα απόλαυσαν το νησί όσο κι εγώ, αν όχι περισσότερο.

Το νησί είναι υπέροχο αλλά κατά τη γνώμη μου ΔΕΝ είναι για όλους. Μην πας αν θέλεις παραλιάρες, Μην πας αν θέλεις ομπρελίτσα και κερασάκι στο κοκτέιλ σου. Μην πας αν θέλεις γκουρμεδιές. Μην πας αν δε σου αρέσει το περπάτημα , το σκαρφάλωμα, τα ποτάμια τα δέντρα. Μην πας αν σε ενοχλεί να είναι γύρω σου ο κόσμος γυμνός.

Να πας αν γουστάρεις τη φύση , το περπάτημα, το καλό φαγητό, μια κάποια ταλαιπωρία, το να γίνεις ένα με τη φύση, το να κυλιστείς γυμνός στις πέτρες (ή και να μην κυλιστείς, δε χρειάζονται τραυματισμοί). Άσε τις ανασφάλειες σου σπίτι και γίνε ένα με τη Γη.

Αν πας στο νησί σεβάσου το. Μην το λερώνεις. Δε γίνεται να παρατάς τα σκουπίδια σου και όχι μόνο, μέσα στο δάσος ή δίπλα στο ποτάμι. Το μέρος είναι εκεί για να μπορείς να το απολαμβάνεις κι εσύ και οι επόμενοι μετά από σένα.