Πέθανα μέχρι να φτάσω Μέθανα...

 

Κάπου μετά τα φώτα, κέρδισα σε μια κλήρωση ομάδας φίλων του οίνου, μια γευστική δοκιμή στο Οινοποιείο Ανδρέου και μια διανυκτέρευση στον Ξενώνα του Οινοποιείου, Αρσινόη , Τέλειο ε;;; Ναι αν δεν ξέρεις ότι το Οινοποιείο είναι στα Μέθανα. Και πού είναι τα Μέθανα;; Γάμησέ τα... 750χλμ μακριά από τη Θεσσαλονίκη, είτε το πας από Αθήνα , είτε από Ρίο Αντίρριο. 

Η αρχική σκέψη, ήταν να αρνηθούμε ευγενικά το δώρο. Η αρχική σκέψη κράτησε 3 λεπτά. Η επόμενη Σκέψη ήταν να κλείσω άλλα δύο βράδια τον ξενώνα και να κάνουμε οικογενειακό τριήμερο, ώστε να μην έχουμε γκρίνια με το πήγαινε έλα... Ακόμα και εγώ με την Αθηνά να κάναμε το ταξίδι χωρίς τα παιδιά, μία διανυκτέρευση, θα ήταν σκότωμα... Οπότε επικράτησε η άποψη για τριήμερο. Και τότε το σατανικό μου μυαλό σκέφτηκε την κίνηση ματ. Θα πάρουμε μαζί και την πεθερά, ώστε να απολαύσουμε την γευστική δοκιμή στο οινοποιείο χωρίς τα παιδιά. Με ένα σμπάρο , δυο τρυγόνια. Καί θα έχουμε baby sitting για την κρασοκατάνυξη,  ΚΑΙ θα με αγαπάει η πεθερά μου ακόμα περισσότερο που θα την πάω διακοπές .

Πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου λοιπόν ξεκινήσαμε αφού πήραμε και δύο ρεπό από τη σημαία για Δευτέρα , Τρίτη. Λόγω της ιδιαιτερότητας του καυσίμου του αυτοκινήτου , CNG , τα πρατήρια είναι μετρημένα και συγκεκριμένα. Οπότε αναγκαστικά σχεδόν η πρώτη στάση έγινε για ανεφοδιασμό στα Κοίλα Κοζάνης και η δεύτερη στον Ψαθόπυργο. Μαγική συμπεριφορά των τέκνων που άντεξαν σχεδόν 5.5 ώρες στο αμάξι χωρίς μεγάλη στάση. Αφού ήμασταν που ήμασταν στον Ψαθόπυργο, τον οποίο ομολογώ πως δεν γνώριζα, μπήκαμε στο χωριό και φάγαμε στην χασαποταβέρνα Λάτσινος . Θα μου πεις , καλά ρε Λευτέρη, σε παραθαλάσσιο Θέρετρο και πήγες σε χασαποταβέρνα;;; Ναι αλλά πρώτη μούρη στο κύμα και μου την είχε προτείνει ο φίλος Μιχάλης , οπότε έπρεπε να δοκιμαστεί. Όσα πήραμε ήταν πολύ καλά. Αν βρεθείτε στην περιοχή και δεν είστε χορτοφάγοι, να πάτε. Μια μπυρίτσα χωρίς αλκοόλ γιατί έχουμε ακόμα 2.5 ώρες μπροστά μας, μια βαθιά ανάσα... και βουρ... 

Α ξέχασα, πριν φτάσεις Ψαθόπυργο περνάς από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου....ΟΥΑΟΥ. Να πάτε αν δεν έχετε πάει φουλ εντυπωσιακή , δεν έχω πάει με το ferry από το πορθμίο, αλλά φαντάζομαι ότι σου παίρνει αρκετά περισσότερο χρόνο. Σε κάθε περίπτωση , τουλάχιστον μια φορά να την περάσετε, Χαλάλι τα 13.70. 

Μετά από την Ιονια οδό, έρχεται ο Ολυμπια οδός και μετά το επαρχιακό δίκτυο.... κάπου εκεί αρχίσαμε να κουραζόμαστε και τα μωρά από 2.5 ετών μέχρι 74 άρχισαν τα παραπονάκια. Μετά από αρκετές στροφές κλπ κλπ, φτάσαμε κουρασμένοι απογευματόβραδο στον ξενώνα. Μεγάλο ενδιαφέρον και ο ξενώνας. Ηταν το παλιό σχολείο του Μεγαλοχωρίου που διαμορφώθηκε σε ξενώνα. Φανταστική θέα, μια δροσερή αυλή, αιώρες, τραμπολίνο για τα παιδιά, και σούπερ θέα. 

Τα δωμάτια απλά και λιτά, αλλά έτσι και αλλιώς , όπως παντού, έναν ύπνο κάνουμε στο δωμάτιο ...Ξεφορτώσαμε , ντουζάκι, ύπνος Αλέξανδρου και το υπόλοιπο τιμ χαλαρό κρασάκι στη βεράντα.

Κυριακή πρωί , σηκωθήκαμε με το πάσο μας, ήπιαμε καφεδάκι στην αυλή και σιγά σιγά ξεκινήσαμε για Πόρο. Στον Πόρο είχα να πάω από τότε που ήμουν σαν τον Αλέξανδρο και το οικογενειακό μας αμάξι ήταν το θρυλικό Πόνι. Προφανώς και δεν είχα μνήμες . Αποφασίσαμε να μην πάρουμε αυτοκίνητο γιατί έτσι και αλλιώς θα καθόμασταν μισή μέρα μόνο, και αφού φτάσαμε με το βαρκάκι σε 5 λεπτά κάναμε μια μικρή βόλτα στη χώρα (να φανταστείς δεν περπατήσαμε καν μέσα στα σοκάκια) και πήγαμε στην κοντινή παραλία Κανάλι. Οκ ρηχή νερό λάδι , δύο beach bars, παιδάκια κλπ κλπ (όσοι με ξέρετε κατανοείτε ότι δεν είναι ο παράδεισός μου, αλλά με την πεθερά, χλωμό να τρέχω γυμνός στα λαγκάδια ) . Καθίσαμε ένα διωράκι και μετά πήγαμε στο Απάγκιο που είχαν προτείνει οι γονείς μου (αυτό από μόνο του με έκανε επιφυλακτικό , γιατί συνήθως δεν ταιριάζουν τα γούστα μας). Οικογενειακή ψαροταβέρνα με δημιουργική κουζίνα, καλές μερίδες, μικρές αστοχίες, τιμές νορμάλ. Να πάρετε το ριζότο με μελάνι. Από τα καλά ριζότι που έχω φάει. Και μην τρομάξετε τις επόμενες μέρες που θα χέζετε μαύρα 😋. Μετά τσιμπήσαμε παγωτό αμυγδαλωτό πού δεν έχω ξαναφάει κάπου από τον Δαγκλή και πήραμε το βαρκάκι της επιστροφής. Σιέστα για το απογευματάκι και κατά τις 7.30μμ πήρα την Αθηνά και τον Αλέξανδρο και πήγαμε για νυχτερινό μπάνιο στον Λιμνιώνα Μεθάνων. Η μαμά και ο γιός έπαιξαν και ο γερομπαμπάς τους έκανε και ένα λουτρό στη Λούμπα, μια γούρνα μπροστά από το κλειστό υδροθεραπευτήριο 

Το πρωί της Δευτέρας ξεκινήσαμε για τουρ των Μεθάνων γιατί την επόμενη είχαμε την επιστροφή. Πήγαμε και είδαμε το Ηφαίστειο , έχει και ένα μονοπάτι εκεί γύρω στα 25 λεπτά που δεν το τολμήσαμε με τον δίχρονο και την 74χρονη. Πάθαμε πλάκα με την Καμένη Χώρα που φαίνεται να είναι έτοιμη να φαγωθεί από το Ηφαίστειο.. 

Μετά βόλτα στα λουτρά του Παυσανία με την ελπίδα να λειτουργεί η αντλία που βγάζει το θειούχο νερό από την πηγή στην "μπανιέρα". Μάταιο. αν και ο ηλεκτρολόγος την είχε "φτιάξει χθες" σήμερα ΔΕΝ...

Κάπως έπρεπε να ανταμείψουμε την άτυχη γιαγιά μας που δεν της έκατσε το θειούχο μπάνιο

οπότε πήγαμε όλοι μαζί αυτή τη φορά στον Λιμνιώνα και Γαμπρός και πεθερά βούτηξαν στη Λούμπα. Το χάρηκε το μεγάλο κορίτσι μας. Τα γυναικόπαιδα πείνασαν και έτσι πήγαμε για κάτι ανάλαφρο στο Καπηλειό , το οποίο βρήκαμε τυχαία πάνω στο δρόμο και  σταματήσαμε, κλασικά μαγειρευτά και φανταστικές μελιτζάνες με σάλτσα. 

Η ώρα για τον κύριο λόγο του ταξιδιού πλησίαζε, οπότε αφήσαμε τη γιαγιά με τα παιδιά στον ξενώνα και ξεκινήσαμε για το Οινοποιείο. Ο Νεκτάριος Ανδρέου μας υποδέχτηκε και αμέσως μας έκανε να αισθανθούμε οικεία.
Μας είπε την ιστορία του παππού του που έφτιαχνε ρετσίνα και πότιζε τα βαρέλια με τσάι από βότανα που μάζευε στο βουνό. Μας έδειξε όλα τα στάδια της οινοποίησης , μας μίλησε για τα πειραματικά κρασιά του που ωριμάζουν σε πιθάρια, μας ξενάγησε στο κελάρι και μετά ήρθε η ώρα για τις γευστικές δοκιμές. Οι λιχουδιές που είχε μαγειρέψει η Γιώτα , η σύζυγος του Νεκτάριου, και σέρβιρε η κόρη τους Μαρία, ήταν χαρακτηριστικές ,απλές, ελληνικές συνταγές, που ταίριαζαν απόλυτα με κάθε μπουκάλι που άνοιγε. 

Από όλα όσα δοκίμασα μου έκανε εντύπωση το ερυθρό πειραματικό Πέτρινος ή Πέτροινος (δεν γράφει πουθενά το όνομα του στο μπουκάλι- πρώτο αριστερά στη φώτο) που είχε έντονα αρώματα και γεύση καραμέλας βουτύρου. Μέρος της παλαίωσής του είχε γίνει σε πιθάρι. Στην Αθηνά άρεσε το Πίθος που ο Νεκτάριος χαρακτηρίζει Ρετσίνα. Βέβαια μιλάμε για ένα πολύ ντελικάτο κρασί που το ρετσίνι ακούγεται ελάχιστα ενώ κυριαρχούν και διάφορα αρώματα από βοτάνια . Η παλαίωσή του έγινε και αυτή σε αμφορέα , εξ ου και το όνομα (μοιάζει λίγο με την αρχική συνταγή του παππού για την ρετσίνα του). Φυσικά εγώ ξεπατώθηκα στο κρασί, ενώ η Αθηνά που ήταν ο designated driver, δοκίμασε μια γουλιά και πάλι όχι από όλα τα κρασιά καθώς δεν γουστάρει το ξηρό...Nobody is perfect. 

Πέρα από τα όμορφα κρασιά , το νοστιμότατο φαγητό, και το όμορφο περιβάλλον, την καλύτερη εντύπωση μου έκανε η οικογένεια Ανδρέου, γιατί μας έκανε να αισθανθούμε φιλοξενούμενοι  και όχι απλά επισκέπτες. Σε κάποια φάση μιλούσαμε και κάναμε χαβαλέ σα να ήμασταν χρόνια φίλοι.

Βέβαια κατά τις 8.30 τα μαζέψαμε και φύγαμε γιατί η γιαγιά θα έβγαζε βυζιά με τέσσερεις ωρες σερί baby sitting, και επιπλέον θα έπρεπε να κοιμηθούμε σχετικά νωρίς γιατί την επόμενη μέρα είχαμε την 9ωρη επιστροφή...

Τρίτη πρωί μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Έπρεπε να κάνουμε τις κατάλληλες στάσεις ώστε να μετριάσουμε τη γκρίνια του μεγάλου ταξιδιού. Αέριο στον Ψαθόπυργο και πρώτη μεγάλη στάση για μεσημεριανό στην Τουρλίδα στο Μεσολόγγι. Φανταστικό μέρος, βγαλμένο από άλλη χώρα. 

Τελευταία στάση Ιωάννινα για ανεφοδιασμό καυσίμου και σβήσιμο στο Motley , για όσους νιώθουν....

Φτάσαμε το βραδάκι στη Θεσσαλονίκη κουρασμένοι αλλά γεμάτοι. Πρώτο τριήμερο στην ιστορία , αποκλειστικά με μαγιό, αλλά μικρό το τίμημα που πλήρωσα για το baby sitting της πεθερούλας μου .

Και επιστρέφεις χαρούμενος, λέγοντας είδα όσα μπορούσα να δω , έφαγα όσα μπορούσα να φάω, και ανεβάζεις στο facebook preview του οδοιπορικού ... σκάει μήνυμα από τον Πιαδίτη, 

"Πήγες για Φαΐ στον Καρατζά; "

"Οχι δεν ήξερα"

" Για αυτό ρωτάνε φίλε, Εμπειρία"

" Μας γάμησες ρε φίλε"

Άφησα κάτι λοιπόν για την επόμενη φορά στην Περιοχή

Τον Καρατζά 

και την Πέγκυ για Γκιόσα...

Θα ξαναπήγαινα στην περιοχή;

Εύκολα, αλλά σίγουρα θα έπαιρνα 10 μέρες και θα έμενα και στα διάφορα νησιά του Αργοσαρωνικού , όσα προλάβαινα τέλος πάντων γιατί διαβάζω είναι καμιά 20αριά 

 

Σκύρος Μετά το Λοκντάουν. Ιούλιος 2021

Όσα θα διαβάσετε δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας , ωστόσο αφορούν την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου. Πιθανά αυτά που θα συναντήσετε Αύγουστο στο νησί , να μην έχουν καμία σχέση.

 Η επιλογή του νησιού ήταν εύκολη στο μυαλό μου. Έψαχνα έναν προορισμό όπου ο χρόνος στο καράβι να μην είναι τέτοιος που να ζορίσει τον 20 μηνών Αλέξανδρο, και να μη μας θέσει σε συνωστισμό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι η μιάμιση ώρα Κύμη-Σκύρος ήταν ιδανική. Βέβαια, ως γνήσιος μπούφος, δεν σκέφτηκα το 6.5ωρο Θεσσαλονίκης- Κύμης με το αμάξι .

Η επιλογή καταλύματος ήταν εύκολη μόλις έδειξα στην Αθηνά το μέρος που είχαν μείνει οι φίλοι μας Τίμος και Αλεξία με τα παιδία τους και μια άλλη οικογένεια ,που είναι πολύ λιγότερο Νίντζα από εμάς. Το "Καταφύγι" Skyros Refuge  έμοιαζε ιδανικό ησυχαστήριο μακριά από όλους και όλα, και κοντά σε όλους και όλα. Στην περιοχή Φλέα του Νησιού , 10 λεπτά από το Λιμάνι, 10 λεπτά από τη Χώρα, 25 λεπτά από το πιο μακρινό σημείο του νησιού.

Το κακό με το νησί είναι τα δρομολόγια των πλοίων, καθώς υπάρχει μόνο απογευματινό πλοίο από Κύμη για Σκύρο, και πρωινό από Σκύρο για Κύμη (ΠΣΚ υπάρχει και απόγευμα). Με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά χάνεις δύο μέρες, την μέρα που φτάνεις και την ημέρα που φεύγεις.

Φόρτωμα Αυτοκινήτου από Τετάρτη Βράδυ . Άλλη μια φορά ευχαριστίες που έχουμε Octavia γιατί οπουδήποτε αλλού δεν θα χωρούσαν τα πράγματα, και αναχώρηση ΧΑΛΛΛΑΡΑ. Η πιο ζεστή μέρα του χρόνου μας βρήκε πέριξ του Αγίου Κωνσταντίνου στους 43.5 βαθμούς κελσίου.  Περιέργως δεν χρειαστήκαμε πολλά διαλείμματα ξεκούρασης Αλεξάνδρου, και φτάσαμε 2ώρες πριν την ώρα αναχώρησης στο λιμάνι της Κύμης. Παγωμένη μπυρίτσα κάτω από τα δέντρα σε ένα καφέ μπαρ, και αναχώρηση. Μιάμιση ωρίτσα αργότερα φτάναμε στο λιμάνι και με τις οδηγίες της οικοδέσποινας Μαντζουράνας, φτάσαμε στο σημείο συνάντησης όπου μας περίμενε με το άσπρο αγροτικό pick-up της. Ακολουθήστε με λέει και στα 10 μέτρα στρίβει δεξιά σε ένα στενό, και...... ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε σε ένα πολύ στενό ανήφορο από τσιμέντο και χώμα, για 6-7 λεπτά και ανεβαίνουμε και ανεβαίνουμε.. και ανοίγει η πρώτη καγκελόπορτα , και ανεβαίνουμε ...και ανοίγει η δεύτερη καγκελόπορτα και παρκάρουμε .. Φτάσαμε στον Γολγοθά 😀 . Η αλήθεια είναι ότι κάπου εκεί σκέφτηκα να κάνουμε τσεκ άουτ το πρωί, μια και είχαμε δώσει μόνο μια προκαταβολή, αλλά η Μαντζουράνα ήταν καθησυχαστική. "Μή φοβάσαι, η πρώτη φορά είναι τρομακτική, μετά συνηθίζεις" "Και το βράδυ;" "Και το βράδυ!" . Βολευτήκαμε στο πολύ όμορφο πέτρινο δωμάτιό μας και πήραμε μια βαθιά ανάσα. Γονείς και παιδιά πεινούσαμε μετά από τόσες ώρες οπότε μας πρότεινε να πάμε στην Ταβέρνα της γειτονιάς τις Μουριές  . Ευτυχώς έτυχε να είναι μία από τις δύο κορυφαίες ταβέρνες για κρέας στο νησί, με μεγάλο κήπο , παιδική χαρά για τον μικρό, και φανταστικά παϊδάκια για τον μπαμπά. Με μισό ροζέ κρασί η ανηφόρα για το σπίτι τη νύχτα ήταν σαφώς ευκολότερη . Παρά τη γενικότερη ζέστη το δωμάτιό μας ήταν υποφερτό εκείνο το βράδυ παρά την απουσία κλιματισμού.

Πρώτο πρωινό στο νησί, και πρώτο πρωινό στο Καταφύγι... Τί πρωινό δηλαδή , πρωινάρα. Η Ματζουράνα αφού μας είχε ρωτήσει από το βράδυ τί ώρα θέλουμε το πρωινό, μας είχε στο εκπληκτικής θέας μπαλκόνι της, φρέσκο χυμό, τυρόπιτα, κρέπες που έφτιαχνε εκείνη την ώρα και τις γεμίζαμε με ξινοτύρι, μαρμελάδα βερύκοκο σπιτική, ή μέλι, ομελέτα με ζαρζαβατικά διάφορα πεντανόστιμη. Κάποιες φορές αντί για ομελέτα είχαμε αυγά μάτια, αντί για πίτα γιαούρτι με φρέσκα φρούτα, και για όποιον ήθελε , παγωμένο κατσικίσιο γάλα από τις κατσίκες της. Για να μην επαναλαμβάνομαι τις επόμενες μέρες, η πρωινάρα ήταν πρωινάρα , η θέα θεάρα, και τα πρωινά μας από τα Highlights του ταξιδιού. 

Η Ματζουράνα και η κόρη της Αντωνία ήταν εκπληκτικές οικοδέσποινες από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα, και μας έκαναν να νιώσουμε σαν στο σπίτι μας, παραδίδοντας ταυτόχρονα μαθήματα φιλοξενίας .

Όπως κάθε πρωί μετά το πρωινό και κάθε απόγευμα μετά την επιστροφή από το μπάνιο, ο Αλέξανδρος και η Δομινίκη τάιζαν συκαλάκια την Αρτεμούλα (το άλογο του σπιτιού) . Η παιδική φωνή "Ατεμούουουυλαααα Συκαλάκ ιαααα" θα μας μείνει για πάντα.

Για πρώτη εξόρμηση μας προτάθηκε η Κυρά Παναγιά "γιατι μοιάζει με Καραϊβική" . Αν Καραϊβική δεν είναι το όνομα μπιτσόμπαρου της Περαίας...δεν μοιάζουν. Μικρή οργανωμένη παραλία, αρκετό κόσμο. Κάποιος που μας ξέρει , δεν θα την πρότεινε. Δεν μας ήξεραν 😋. Παρκάραμε, είδαμε, φύγαμε. Πήγαμε πίσω προς την παραλία Αγίου Πέτρου που από τις περιγραφές έμοιαζε περισσότερο στο στυλ μας. Τα μπόλικα κύματα καθώς και μια ταμπέλα που προειδοποιούσε για ρεύματα, μας έκαναν να μην βουτήξουμε. 

Ρωτήσαμε έναν "μόνιμο" και μας πρότεινε την διπλανή παραλία Μαρκέσι Λιμανάκι που δεν θα είχε κύμα. Όντως δεν είχε κύμα, αλλά είχε αρκετά πλαστικά πεταμένα...και παλέτες...Κάναμε μια βουτιά για να μη φύγουμε από 3η παραλία σε μια μέρα, καθίσαμε και καμιά ώρα, τα μαζέψαμε και φύγαμε. Μεσημεριανό στην πολύ καλή επίσης κρεατοταβέρνα με παιδική χαρά Άγιος Πέτρος . Φεύγοντας επισκεφθήκαμε το εργαστήρι ζαχαροπλαστικής Χιώτης  όπου μεταξύ άλλων που δεν μας ενθουσίασαν, δοκιμάσαμε το εξαιρετικό του ρυζόγαλο, το οποίο και προτείνεται. Επιστροφή στο σπίτι , χαλάρωμα και ύπνο.

Η επόμενη μέρα μας ήταν και η πρώτη ολοήμερη επαφή μας με την παραλία του Αγίου Πέτρου. φαρδιά Παραλία , με δέντρα και μπόλικο ίσκιο για ελεύθερους κατασκηνωτές στο βάθος, οικογενειακή, γυμνιστική, πάνω κάτω αυτό που θέλουμε σε μια παραλία. Στα αρνητικά μια μεγάλη ξέρα μετά τα πρώτα 5 μέτρα της θάλασσας, που απλώνει σε όλο το μήκος της παραλίας, και είναι γεμάτη αχινούς. Αν την περάσεις συναντάς τον εκπληκτικό βυθό με πάρα πολλά ψάρια. Βέβαια αν δεν υπήρχε και η ξέρα θα μιλούσαμε για πολλούς περισσότερους επισκέπτες, οπότε....στην υγειά της ξέρας. 

Άραγμα με τις ώρες, εξερεύνηση του βυθού με την Δομινίκη, με  αποτέλεσμα παρά το αντηλιακό, να αποκτήσω Δέρμα Αστακού , και μπόλικη after sun για το υπόλοιπο ταξίδι. Δείπνο στις Ιστορίες του Μπάρμπα στον Μώλο, όπου η λευκή μακαρονάδα θαλασσινών, Η σαλάτα με ντομάτα, κρίταμα και καπνιστή ρέγκα, καθώς και ο καθαρισμένος τηγανιτός γαύρος , ήταν πολύ καλά. Δεν το απολαύσαμε βέβαια γιατί η ελληνίδα μάνα κατέληξε να κυνηγάει τον κανακάρη της για να φάει κατά μήκος της πιο μακριάς παραλίας του νησιού, καθώς ο έλλην πατέρας έπινε τα κρασιά του στο τραπέζι. 

Την επόμενη μέρα είπαμε να πάμε στην παραλία της γειτονιάς μας την Καλαμίτσα, για να μην ξεπατωθούμε, ώστε να μπορέσουμε να επισκεφθούμε το απόγευμα τη Χώρα. Διαφορετικά θα καταλήγαμε οι πρώτοι τουρίστες στη ιστορία του νησιού που σε μία εβδομάδα διακοπών δεν θα είχαν επισκεφθεί τη Χώρα. Συμπαθητική η Καλαμίτσα ήρεμα νερά, αλλά δυστυχώς εκείνη τη μέρα, φούλ της τσούχτρας. Δεν στήσαμε κάν, εκμεταλλευτήκαμε το συννεφιασμένο πρωινό και είπαμε να επισκεφθούμε πρώι, τη Χώρα. 

Όμορφη, Κυκλαδίτικη θα έλεγα με στενά σοκάκια, λουλούδια, λευκά σπίτια. Κουραστική η ανηφόρα μέχρι το μοναστήρι και το κάστρο αλλά η θέα σε αποζημιώνει.

Η όλη βόλτα στη Χώρα κράτησε μια ώρα, ωστόσο το ανέβα κατέβα αποτέλεσε την ημερήσια γυμναστική μας.

Ο Αλέξανδρος νύσταξε και έτσι αφού τον πήρε ο ύπνος με το που μπήκαμε στο αυτοκίνητο αποφασίσαμε να κινηθούμε οδικώς στο νότιο μέρος του νησιού, το ξερό και να δούμε το άγονο τοπίο.

Ο δρόμος στο νότιο μέρος διακόπηκε απότομα δυο φορές καθώς και οι δύο δρόμοι που πήραμε κατέληγαν σε ναυτικές βάσεις και ήταν κλειστές με συρματόπλεγμα. Οι πέτρες στο νότιο νησί, σχημάτιζαν άλλοτε μόνες τους και άλλοτε με ανθρώπινη παρέμβαση αγάλματα, που έκαναν τη διαδρομή ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.  Σε κάποια στιγμή φτάσαμε και στον Τάφο του  Rupert Brooke ενός βρετανού ποιητή ο οποίος ήταν στη Σκύρο σε Γαλλικό Πλοίο Νοσοκομείο, όταν τον τσίμπησε μολυσμένο κουνούπι και πέθανε σε ηλικία 28 ετών. Οι συνάδελφοί του τον έθαψαν σε έναν ελαιώνα 

Καταλήξαμε για μπύρα στον Anemomylos που ήταν πανέμορφα, αλλά με αρκετές ελλείψεις, και βρισκόταν δίπλα σε πανέμορφες εκκλησίες λαξευμένες σε βράχο οι οποίες είχαν πρόσβαση στη θάλασσα και δημιουργούσαν φυσικές αλυκές, από όπου επόμενες ημέρες μαζέψαμε αλάτι. 

Βραδινό στις Μουριές για να μην καταλήξουμε να κυνηγάμε τον Αλέξανδρο .

Την επομένη επισκεφθήκαμε και πάλι την παραλία του Αγίου Πέτρου, όπου αυτή την φορά τα παιδιά επιδόθηκαν στην φετινή αγαπημένη δραστηριότητα κυνήγι τσούχτρας. Η Δομινίκη έφτιαξε μια λακούβα με νερό στην άμμο και έβαζε μέσα όλες τις τσούχτρες ώστε στο φευγιό το βράδυ να τις ξαναπετάξει όλες μέσα στη θάλασσα για να μην πεθάνουν... όπερ και εγένετο . Φαγητό για 2η φορά στην ταβέρνα του Αγίου Πέτρου. Παγωτάκι στο γυρισμό στα γλυκά της Φαλταϊνας ... Να πάτε για παγωτό, αξίζει.

Μουριές - Άγιος Πέτρος    2-2     Χ

Ξεκίνημα νωρίς το επόμενο πρωινό καθώς είχαμε αποφασίσει ότι θα είναι η μέρα της πεζοπορίας μέσα από το δάσος για την παραλία Αγαλίπα . 25-30 λεπτά περπάτημα σε κακοτράχαλο αγροτικό δρόμο σε πευκόδασος και τα τελευταία 100 μέτρα κατάβαση με τη βοήθεια σκοινιού, για  να φτάσουμε στην παραλία, με τον Αλέξανδρο στον μάρσιπο και τον Λευτέρη φορτωμένο προμήθειες καθώς θα περνούσαμε όλη τη μέρα στην ερημική παραλία. Φτάσαμε και ήμασταν μόνοι,, μπήκαμε και στη σπηλιά που θα είχε ίσκιο για περισσότερη ώρα, δυστυχώς μύριζε, και σαν να μην έφτανε αυτό, πριν προλάβουμε να απολαύσουμε το γυμνό μας μπανάκι για πάνω απο 5 λεπτά, έσκασε μύτη προγραμματισμένη ιππική εκδρομή με δύο οικογένειες.... Καθίσαμε παρέα μισή μία ώρα, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής...

Αντίο πλάνο για ημερήσια στην Αγαλίπα. Υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσε να είναι η καλύτερη παραλία του νησιού. Δεν ήταν.

Επειδή κρέας κρέας σιχαθήκαμε, πήγαμε για ψαράκι στο ταβερνάκι της παραλίας του Αγίου Φωκά. Παρεμπιπτόντως, όμορφη παραλία, με ρηχό νερό, κάποιες ξαπλώστρες που εξυπηρετεί η ταβέρνα, νερό λάδι.. Ο παράδεισος κάθε μανούλας με μικρά παιδιά... και η κόλαση η δική μου . Τους υποσχέθηκα όμως ότι μια μέρα θα την περάσουμε κι εκεί.

Και η ταβέρνα συμπαθητική, ό,τι φάγαμε μια χαρούλα.

Την επομένη , ήρθε η ώρα να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου... Άγιος Φωκάς, ξαπλώστρα, μπυρίτσα, κεφτεδάκια απο την ταβέρνα, μπανάκι τα μωρά, ευτυχία και χαρά...Επιστροφή το απόγευμα για γρήγορο ντους, και βόλτα στη Χώρα. Πάω σε ένα τυροκομείο να αγοράσω γραβιέρα, ήταν κλειστό, παίρνω τηλέφωνο, να ρωτήσω αν ανοίγει, μου λέει έρχομαι σε 5 γιατί έχω και άλλο πελάτη. Έρχεται, μου ανοίγει , μας εξηγεί τα τυριά, καθώς ψωνίζουμε λέει "όμορφο κοριτσάκι", λέμε "αγοράκι είναι" "και γιατί δεν τον κουρεύετε;" "δεν θέλει" "σιγά που δεν θέλει"... Τρία λεπτά μετά ανοίγει η κουρτίνα πισω από τον πάγκο και του λεει μια φωνή, θα έρθεις ;; ο μικρός περιμένει...

Ο φίλος μας τελικά είναι ο μοναδικός παγκοσμίως τυροκόμος - κομμωτής. Το τυράδικο, μεσοτοιχία με το κομμωτήριο, πουλάει το τυρί, κουρεύει , πουλάει το τυρί, κουρεύει...Γαμάτος,,,Να πάτε, βλέπω είναι και επισκέψιμο το τυροκομείο. Το μαγαζί λέγεται ΝΑΟΣ . Για φαγητό κάτσαμε στη Χώρα στο Μπαρμπα Γιάννης και Μαρίτσα  . Τίμιο , να πάτε.

Τελευταία μέρα μας και θέλαμε να την περάσουμε στην αγαπημένη μας παραλία. Στον Άγιο Πέτρο

Και ο καιρός μας έκανε τη χάρη και ήταν σούπερ, και οι τσούχτρες μας έκαναν τη χάρη και εξαφανίστηκαν, και ο Αλέξανδρος μας έκανε τη χάρη και είχε καλά κέφια . 

Σε ένα από τα δρομολόγιά μου από την θάλασσα για το αυτοκίνητο για να φέρω το βιβλίο της Αθηνάς είδα ένα ζευγάρι με φωτογραφικές DSLR και μεγάλους φακούς , που φωτογράφιζαν και φωτογραφίζονταν. Πήρα θάρρος και ρώτησα την κυρία αν ήταν η Ισαβέλλα. To Ναι της με γέμισε χαρά , καθώς ενώ ήμασταν χρόνια φίλοι στο facebook δεν είχαμε γνωριστεί. Ο Κώστας Ζυρίνης και η Ισαβέλλα Μπερτραν, είναι άνθρωποι που εκτιμώ και ζηλεύω . Περισσότερα για το ποιοι είναι , αν δεν τους ξέρετε, θα βρείτε στο site τους. www.zyrinis.gr . Είχαμε μια απολαυστική κουβέντα με την Ισαβέλλα και την Νεφέλη, μια άλλη κοπέλα που γνωρίσαμε στην παραλία, που κράτησε μέχρι να παππουδιάσουν τα δάχτυλά μας στο νερό, και μέχρι να πατήσω έναν μυτερό βράχο που μου έσκισε το πόδι.

Το απόγευμα τα μαζέψαμε και είπαμε να δοκιμάσουμε το Πέρασμα  για να παραμείνει η ισοπαλία μεταξύ Μουριών και Αγίου Πέτρου. Κακώς, έπρεπε να πάμε σε ένα από τα δύο. Χωρίς να είναι κακό , ήταν κατώτερο των άλλων δύο. Φεύγοντας κάναμε μια στάση στη Φαλταϊνα, για γλυκά του κουταλιού και θυμαρίσιο μέλι, τα οποία δεν έχουμε δοκιμάσει ακόμα, οπότε δεν μπορώ να σας πω εντυπώσεις.

Βραδάκι τα παιδιά για ύπνο και εμείς είπαμε να απολαύσουμε το υπέροχο μπαλκόνι της Μαντζουράνας για τελευταία φορά

Το πρωί της επιστροφής η αρχική σκέψη ήταν να πάμε για πρωινό μπάνιο , να επιστρέψουμε για ντους και να φύγουμε στο Καράβι. Αποφασίσαμε τελικά να αράξουμε στο δωμάτιο, να πιούμε καφεδάκι και να είμαστε χαλαροί. Φάγαμε μεσημεριανό στον Ψαριώτη στο Λιμάνι που είναι Ψαράς, Όλα μια χαρά και μας εξυπηρέτησε παρότι υπήρχε μεγάλο φόρτο καθώς πολλοί είχαν την ίδια ιδέα με εμάς

Τελικό Συμπέρασμα

Κρέατα - Ψάρια  Άσσος Ημίχρονο- Ασσος τελικό

Αν πας στη Σκύρο:

Να μείνεις στο Skyros Refuge, αν θες να χαλαρώσεις μακριά από βαβούρα. Αν θες τα παιδιά σου να έρθουν σε επαφή με τη φύση, αν δεν βαριέσαι να ανεβοκατεβαίνεις 5 λεπτά τσιμεντόδρομο, αν θες όμορφα δωμάτια , σούπερ θέα, και εξαιρετική φιλοξενία.

Να πας στον Άγιο Πέτρο αν σου αρέσει ο γυμνισμός και η εξερεύνηση του βυθού

Να πας στη Φαλταϊνα για παγωτό και στον Χιώτη για Ρυζόγαλο

Να πας στον Νικολάου για το κοκκινο κρασί του οινοποιείου το Λαλάρι 

Να πας στη Χώρα για περίπατο και να ανεβείς στο Κάστρο

Να πας στον Ανεμόμυλο και στα εκκλησάκια Γύρω

Να πας στην Αγαλίπα, δεν είναι τόσο δύσκολη η διαδρομή όσο λένε και ίσως σε αποζημιώσει

Να πας στον Αγιο Φωκά αν έχεις μικρά παιδιά

Δεν έχω εικόνα από Γυρίσματα Μώλο και Μαγαζιά, γιατί δεν πήγαμε αλλά είναι οι οργανωμένες τους και λένε ότι είναι καλές

Να πας για φαγητό στις  Μουριές και στον Αγιο Πέτρο

Να κάνεις και μια οδική στο νότιο νησί για να δεις την ξεραϊλα και τις Πέτρες

Αστακομακαρονάδα δεν Φάγαμε... το φθηνές κλπ ...παλιά    στα μαγαζιά που πήγαμε 90/ κιλό... οπότε πάσο

Να μην πας στο νησί:

Αν θες παραλιάρες... ΔΕΝ ΕΧΕΙ κάτσε χαλκιδική ή πήγαινε Λευκάδα :)

Αν θες το Ελληνικό Τζετ Σετ και τους Σελέμπριτις... πήγαινε Μύκονοοοοοοο

Φιλούρες πολλές 

Ραντεβού στο επόμενο Ελευθέριο Ταξίδι

Καμένα Βούρλα και Παύλιανη την εποχή του Covid-19

 

Να πάει κανείς διακοπές ή να μην πάει...Ιδού η απορία 

Μηδέν (0) zero εργασία για δύο μήνες λόγω lockdown. 20 μέρες χωρίς εργασία λόγω τραυματισμού. 2 βαφτίσεις στο πρόγραμμα και το ταμείον είναι μείον. 

Η Αθηνά...ο σοφός νους της ομάδας, ήταν αρνητική στο να πάμε φέτος διακοπές. Εγώ από την άλλη ήθελα να φορτίσω μπαταρίες έστω και για λίγες μέρες . Η απόφαση πάρθηκε .. Δύο μέρες στο Mitsis Galini Wellness and Spa resort στα Καμένα Βούρλα και 2 μέρες στο Καταφύγιο North στην Παύλιανη. Δύο μέρες κόσμος, δυο μέρες απομόνωση. 

Ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που η ομάδα μας από τριάδα έγινε τετράδα και δεν είχαμε ιδέα πώς θα ανταποκριθεί ο μικρός Αλέξανδρος στην τρέλα του υπόλοιπου team.

Φορτώσαμε το Octavia μέχρι τα μπούνια ως συνήθως και Δευτέρα ξημερώματα ξεκινήσαμε για Kαμένα Βούρλα. Με μια μικρή στάση για καφέ και άλλες κάνα δυο για βυζί και βολτούλα ανάσας, φτάσαμε και τσεκάραμε στο ξενοδοχείο. 

Η Δομινίκη φανερά ενθουσιασμένη καθώς πρώτη φορά η ομάδα πήγαινε σε ξενοδοχείο με πισίνα ( η καημενούλα έχει χίπηδες γονείς)...έβαλε μαγιό...μας έβαλε κι εμάς και κατεβήκαμε για μπάνιο, μόλις αφήσαμε τις βαλίτσες.

Ακολούθησε μεσημεριανό και siesta και μετά πάλι πισίνα με δροσερή μπυρίτσα...βραδινό και ύπνος γιατί όλοι ήμασταν καταβεβλημένοι από το ταξίδι.

Πρωινό την Τρίτη, τα μπαγκάζια μας και βουρ για την μίνι κρουαζιέρα στα διάσημα πλέον Λιχαδονήσια, τις Σεϊχέλες της Ελλάδος , τα παραδεισένια νησιά, με τις υπέροχες παραλίες και τα @@ μου κουνιούνται. 

Η κρουαζιέρα θα περιελάμβανε επίσκεψη στο ναυάγιο των Λιχαδονησίων, στις φώκιες Μονάχους Μονάχους που φιλοξενούνται στην περιοχή και βόλτα ΣΕ ΟΛΕΣ τις παραλίες των νησιών, για να διαλέξουμε σε ποια θα καθίσουμε. Όλα αυτά, στην προνομιακή τιμή των 40 ευρώ για την οικογένειά μας. 

Κάποια στιγμή λοιπόν, σταματάει το βαρκάκι, λέει ο ιδιοκτήτης να εδώ είναι το ναυάγιο αλλά τώρα δε φαίνεται. Βλέπουμε και στα 50 μέτρα μακριά το κεφάλι μιας φώκιας, βλέπουμε και μια παραλία με ξαπλώστρες που μας ενημερώνει ότι χρεώνουν μόνο την κατανάλωση, βλέπουμε και μια άλλη με ξαπλώστρες που μας ενημερώνει ότι μας χρεώνουν 5 ευρώ το κεφάλι και... "διαλέξτε που θέλετε να σας αφήσουμε και τί ώρα να σας πάρουμε" .

Η τσαμπέ παραλία μας φάνηκε καλύτερη γιατί είχαμε πρόσβαση με τα πόδια και σε άλλα μικρά νησάκια, όπου πιθανά θα βρίσκαμε καβάτζες για να γλυτώσουμε από τον πανζουρλισμό,ενώ το 5μμ φάνηκε μια λογική ώρα επιστροφής.

 Έλα που η Αθηνά δεν είχε παπουτσάκια θαλάσσης και δεν ήθελε να φορέσει και τα 2α μου γιατί της ήταν μεγάλα. Αποτέλεσμα, πετσόκοβε τα πόδια της στα βράχια (με τον Άλεξ στον μάρσιπο), κι εγώ με την τσάντα θαλάσσης, το φαγητό , την τέντα και ό,τι άλλο κουβαλάει ο δούλος και κυρός... 

Μετά από κανένα μισάωρο περιπλάνησης, βρήκαμε την ερημιά μας, στήσαμε την τέντα και ενώ μαμά και γιος άραξαν, μπαμπάς και κόρη επιδόθηκαν σε snorkelling στον συμπαθητικό βυθό.

Φυσικά αλλάξαμε και την ώρα επιστροφής στις 3μμ γιατί δεν μας άρεσε το μέρος. Το καλύτερο μέρος στα Λιχαδονήσια έιναι η φωτογραφία που έβγαλα. 

2.15μμ αρχίσαμε να μαζεύουμε τα μπαγκάζια μας και ξεκινήσαμε για το σημείο συνάντησης με τον κάπτεν.

Η έλλειψη παπουτσιών θαλάσσης έπαιξε και πάλι το ρόλο της και η ταλαιπωρημένη μας μαμά πήγαινε από το κακό στο χειρότερο.

Με τα χίλια ζόρια την  οδηγήσαμε στο checkpoint και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής αποχαιρετώντας τις ορδές..

Η ταλαιπωρία μας χτύπησε στα στήθη και τα πρώτα συμπτώματα της μαστίτιδας έκαναν την εμφάνισή τους.

Βραδινό και ύπνος νωρίς γιατί την επόμενη είχαμε Παύλιανη. 

Αφύπνιση νωρίς, πρωινό, τα μπογαλάκια μας και σε άλλη παραλία (σε άλλο βουνό εν προκειμένω).

Μια στάση στην ιαματική πηγή Καλλυντική στα Καμένα Βούρλα και αναχώρηση.

 

Η μαμά μας άρρωστη, αλλά δεν είχαμε και πολλές επιλογές... Είχαμε κλείσει το ΔΕΝΤΡΟΣΠΙΤΟ για το διήμερο και η Δομινίκη το περίμενε πώς και πως.

Μετά από μια ώρα και κάτι στροφών και ανηφόρας, φτάνουμε στο καταφύγιο όπου μας υποδέχεται ο Βασίλης και μας ξεναγεί στο σπίτι μας.

Πρόβλημα πρώτο...το ανέβασμα του Αλέξανδρου στο υπέροχο δεντρόσπιτο ήταν δύσκολο, όχι ανέφικτο αλλά τόσο δύσκολο ώστε το ζόρι που θα περνούσαμε σε κάθε ανέβα-κατέβα θα μας στερούσε μέρος της απόλαυσης. Έτσι με ελάχιστο κλάμα της πριγκίπισσας συμβιβαστήκαμε με το εξ ίσου εντυπωσιακό αλλά πιο σκοτεινό Hobitοσπιτο. 

Πρόβλημα δεύτερο , η λίμνη που είχε φτιάξει ο Βασίλης πρόσφατα,  έπρεπε να αδειάσει, για να ξαναγεμίσει με καθαρό νερό της  πηγής, γιατί οι βροχές των προηγούμενων ημερών την είχαν μετατρέψει σε λασπόλουτρο.

Έτσι ξεχάσαμε και τις βουτιές στη λίμνη. Δεν μας πείραξε. Άλλωστε έπρεπε να φροντίσουμε τη μαμά μας.

 Φάγαμε ένα γερό απογευματινό σε ταβέρνα του χωριού και στείλαμε μαμά και γιο για ύπνο, ενώ μπαμπάς και Βασίλης ήπιαν βραδινό κρασάκι και έκαναν χαλαρή κουβέντα με τη συμμετοχή της Δομινίκης. 

Υπνο από τις 10 , η μαμά από τις 8 για να πέσει λίγο και ο πυρετός και αφύπνιση το πρωί στις 6.50 από τον μαιτρ του είδους Αλέξανδρο . Στο τσακ χάσαμε την ανατολή που ήταν 6.45 αλλά βγάλαμε υπεργαμάτες φωτογραφίες από το δωμάτιο

Φάγαμε το πρωινό και μετά από προτροπή του Βασίλη ξεκινήσαμε για το "Παρκάκι" της Παύλιανης, όπου θα κάναμε έναν χαλαρό περίπατο μέσα στο δάσος, με πολλά παιχνίδια για τα παιδιά, κούνιες πάνω απο το ποτάμι, αιώρες, κρεμαστή γέφυρα πιάνο, flying fox κλπ....

Όλα ξεκίνησαν έτσι με βάση τον αρχικό σχεδιασμό. Είχα ακούσει και για έναν Iron Throne στην περιοχή και ρώτησα τον Βασίλη που είναι; μου λέει 10 μέτρα πίσω από το "Παρκάκι" . Βέβαια αυτός εννοούσε 10 μέτρα πίσω από το παρκάκι είναι η είσοδος που μετά από 1 ώρα αναρρίχηση σε πάει στον θρόνο, αλλά εμεις δεν το καταλάβαμε...

Μετά από μια ώρα περπάτημα και παιχνιδί στο παρκάκι, βλέπουμε ταμπέλα Iron Throne 70 λεπτά.

Μια χαρά λέμε 70 λεπτά να φτάσουμε και μετά 10 μέτρα και θα είμαστε στο αμάξι.

Έλα όμως που τα 70 λεπτά έγιναν 90 λεπτά ανάβαση, και μετά τον Θρόνο, άλλα 60 λεπτά κατάβαση.

Τρελή τσουτσού, αλλά η οικογένεια Νίντζα με την μαμά ακόμα με μαστίτιδα και ζάλη για όλες τις 3.5 ώρες της ορειβασίας, τον μπαμπά με την τσάντα στον ώμο και τον Άλεξ στον μάρσιπο, και την ηρωίδα Δομινίκη, που έβγαλε την ορειβασία με ελάχιστη γκρίνια, πετύχαμε τον στόχο.

Αν ξέραμε βέβαια ότι θα κάναμε 3.5 ώρες και 6-7 χλμ δε θα το τολμούσαμε με τις παρούσες συνθήκες.

Κατάκοποι αλλά ενθουσιασμένοι πήγαμε για δείπνο σε άλλη μια ταβέρνα του χωριού και πίσω στο καταφύγιο. 

Η μαμά, σαφώς καλύτερα από τις προηγούμενες ημέρες, κοίμισε τον Αλέξανδρο και ήρθε στην παρέα μας, με το Βασίλη, όπου συνεχίσαμε την οινοποσία της προηγούμενης βραδιάς, με ενδιαφέρουσα κουβεντούλα. 

Η Δομινίκη, πρόβαρε στο πιάνο το κομμάτι που της έμαθε ο Βασίλης, και ενθουσιάστηκε γιατί ήταν η πρώτη της επαφή με αυτό 

Παρασκευή πρωί και αποχαιρετήσαμε το υπέροχο μέρος και τον οικοδεσπότη μας και μετά από την καθιερωμένη βουτιά στις Θερμοπύλες όποτε περνάμε από την περιοχή, και ακόμη μία καινούρια βουτιά στα Ψωρονέρια που τα μάθαμε εκείνο το πρωί, ξεκινήσαμε τη βόλτα της επιστροφής με στάση - παράκαμψη στα Φάρσαλα για χαλβά από τον Καταράχια. 

Τετραήμερο γεμάτο , μπαταρίες γεμάτες, ξεκούραση απαραίτητη.

Συμπέρασμα

Αν πας Καμένα Βούρλα, θα μου πεις γιατί να πάω... το Mitsis Galini Spa Resort είναι αξιοπρεπέστατο. 

Αν πας Λιχαδονήσια, να μην πας 😋 ή τουλάχιστον να μην πας Αύγουστο. 

Να πας στην Παύλιανη, γιατί η δουλειά που έχει γίνει στο "Παρκάκι" είναι υπέροχη. Αποτελεί τον ιδανικό τρόπο για να αγαπήσουν τα παιδιά τη φύση. Και Φυσικά αν είσαι λάτρης της ορειβασίας κάνε όλη την κυκλική διαδρομή και δεν θα το μετανιώσεις. 

Να μείνεις οπωσδήποτε στο Καταφύγιο Νorth, εκτός εάν, γουστάρεις τζέρτζελο, γουστάρεις κόσμο, θέλεις ρεύμα (υπάρχει τόσο όσο να φορτίσεις το κινητό), γουστάρεις wifi (την πάτησες) . Ένα πραγματικό ησυχαστήριο, με έναν ωραίο οικοδεσπότη. 

Οι ταβέρνες στο χωριό είναι ΟΚ, αλλά δε θα πεις ουάου...δεν πειράζει...θα λάβεις αρκετή ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΟΦΗ, που το φαγητό θα πάει σε δεύτερη μοίρα.

Πρώτη εκδρομή τετράδας ....DONE !