Άλλος για Αλόννησο;

 

΄

Η κράτηση για Αλόννησο έγινε με μισή καρδιά, καθώς η ψυχή ζητούσε Αμοργό, οι αποστάσεις ωστόσο μου φάνηκαν απαγορευτικές. 

Γνωρίζετε ότι ανέκαθεν μου αρέσει να κλείνω προορισμό, εισιτήρια και διαμονή έγκαιρα για να αποφύγω δυσάρεστες εκπλήξεις. Έτσι και φέτος, μόλις αποφασίσαμε την τοποθεσία και βρήκαμε και το όμορφο δωμάτιο στην Marianna Studios Κλείσαμε τα ακτοπλοϊκά από τον Βόλο, καθώς τα ακτοπλοϊκά από Θεσσαλονίκη για Β. Σποράδες, θα έβγαιναν Ιούνιο, κάτι που θα με γέμιζε με άγχος καθώς 27 Ιουνίου έπρεπε να είμαστε στο νησί. Προγραμματίσαμε επιστροφή στις 4 Ιουλίου

Αρχές Ιουνίου ανακοινώθηκαν τα δρομολόγια από Θεσσαλονίκη. Ήταν 100 ευρώ ακριβότερα, αλλά γλυτώναμε την ταλαιπωρία του πήγαινε έλα στον Βόλο. Έπρεπε ωστόσο να αποφασίσουμε διαφορετική ημέρα επιστροφής, καθώς δεν υπήρχε δρομολόγιο επιστροφής το Σάββατο. Στο δίλημμα Παρασκευή ή Κυριακή, με δεδομένες τις συμβουλές φίλων , ότι το νησί είναι μικρό και δε χρειάζεστε πάνω από ένα τριήμερο, επικράτησε η Παρασκευή, κάτι που στο τέλος του ταξιδιού θα μετανιώναμε :) 

Σάββατο 7 το πρωί αναχωρούσαμε και στις 12 προσεγγίζαμε το λιμάνι της Αλοννήσου. Πρώτη Στάση στο δωμάτιο για να τακτοποιηθούμε και αφού απολαύσαμε την υπέροχη θέα της Παραλίας του Αγίου Πέτρου από το Δωμάτιο, κάναμε μια γρήγορη βουτιά, και πήγαμε για Ροφό Λεμονάτο , στο Φανάρι πού μας πρότεινε ο Μάριος, ο γαμπρός της Μαριάννας , που ήταν στη διπλανή Στενή Βάλα. Νόστιμος χωρίς να είναι αξιομνημόνευτος, όπως και τα περισσότερα πιάτα στο νησί 

Το βραδάκι πήγαμε την πρώτη βόλτα στη Χώρα, όπου και καταλήξαμε να απολαμβάνουμε παγωτό, γαλατόπιτα και mohito, στο Χαγιάτι  με την υπέροχη θέα.

Το πρωί της Κυριακής λόγω αέρα, επιλέξαμε να πάμε στον μικρό Μουρτιά, μια από τις παραδοσιακές γυμνιστικές παραλίες του νησιού. Δεν μας ενθουσίασε καθώς η πρόσβαση στο νερό ήταν δύσκολη εξαιτίας βράχων, ενώ και όποτε περνούσε πλοίο της γραμμής είχαμε κύματα.
Μόνο θετικό ότι δε χρειαστήκαμε το πολύχρωμο κομμάτι υφάσματος που μισώ :). Για Μεσημεριανό πήγαμε στο Μελτέμι στην διπλανή παραλία του Μεγάλου Μουρτιά, το οποίο δεν μας ενθουσίασε ενώ υπήρξε και μια μεγάλη αστοχία σε ένα πιάτο με κολοκύθια. 

Η ολοήμερη παρουσία μας στην παραλία, παρότι υπό σκιά μου χάρισε lobster red χρωματάκι, και μια ελαφρά ηλίαση, οπότε κόντρα στο σχέδιο που έλεγε βόλτα στο Πατητήρι, την πέσαμε για ύπνο από τις 9μμ. 

Δευτέρα πρωί ξεκινήσαμε για το 

Το Ενημερωτικό Κέντρο & Ευαισθητοποίησης Κοινού για τους Επισκέψιμους Ενάλιους Αρχαιολογικούς Χώρους  πού είναι ανοιχτό κάθε μέρα πρωί  και απόγευμα. Ε...εκείνη τη Δευτέρα το πρωί αποφάσισε να μην είναι ανοιχτό :) . Περιέργως ήταν , το πρώτο και μοναδικό πρωινό, που μας τσίτωσε τα νεύρα ο Άλεξ...  Ψιλοθυμωμένος και σχεδόν στα τυφλά, μας οδήγησα σε μια κρυφή παραλία που στάμπαρα στα ανατολικά του νησιού και κοντά στον  Τζώρτζη γιαλό που έμελλε να μας αλλάξει όλο το ταξίδι.


Στη μέση του πουθενά στρίψαμε σε έναν κατσικόδρομο και 200 μέτρα μετά παρκάραμε σε μια ανοιχτωσιά..

Πήραμε το ψυγειάκι μας , τη σκιά μας , τις μάσκες και τις πετσέτες μας και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε το απότομο μονοπάτι που 10 λεπτά μετά μας οδήγησε σε έναν μαγικό κόλπο , με φυσική σκιά από Πέυκα και μικρές καβάτζες , ικανές να φιλοξενήσουν μια παρέα έκαστη.. Όταν φτάσαμε ήταν άλλοι δύο άνθρωποι, και ποτέ δεν συνυπήρξαμε πάνω από 10 άνθρωποι. Πού και που στη διάρκεια της ημέρας, έσκαγε στα 30 μέτρα κανένας σκαφάτος, έκαναν το μπάνιο τους για καμιά ώρα και έφευγαν. Θέλαμε να μείνουμε όλη τη μέρα αλλά κάποια στιγμή κατά το απόγευμα μας έπιασε η πείνα. Τα μαζέψαμε και πήγαμε για early dinner στην διάσημη Τασία. Ούτε και εδώ ενθουσίασε το φαγητό, αν και ήταν πιό νόστιμο από το προηγούμενο. Ντουζάκι, φρεσκάρισμα και η αναβληθείσα από την προηγούμενη, βόλτα στο Πατητήρι. Περπάτημα στο Λιμάνι όπου και κλείσαμε κρουαζιέρα στο θαλάσσιο Πάρκο και στο Μοναστήρι της Κυρα Παναγιάς, και στάση για κοκτέιλ στο φοβερό Drunk Seal, όπου ο εξαιρετικός σερβιτόρος μας βοήθησε να επιλέξουμε κοκτέιλς. ΜΑΓΑΖΑΡΑ.

Την Τρίτη, μάθαμε ότι κόβει ο αέρας, οπότε ήταν ευκαιρία να πάμε στην "ΚΑΛΗ" παραλία του νησιού. Τον Άγιο Δημήτριο. Όμορφη παραλία με μια μύτη όπου από τη μια μεριά είχε κύμα και αέρα και από την άλλη ήταν Λάδι. λίγα μικρά πετραδάκια και μετά άμμος. Στήσαμε τη σκιά μας και ρίξαμε ένα κολύμπι, ενώ τα παιδιά ήπιαν τη γρανίτα που ζητούσαν από το διπλανό beach bar. Δυστυχώς κάποιος συμπολίτης μας είχε προσφάτως χέσει στους θάμνους από πίσω μας και η οσμή φρέσκων κοπράνων δεν γινόταν να αγνοηθεί για πολλή ώρα... Έτσι μόλις τελείωσε η Γρανίτα....μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και επιστρέψαμε στον παράδεισο της προηγούμενης ημέρας. Αχχχ Απόλαυση, και ηρεμία... Το Σούρουπο τα μαζέψαμε και πήγαμε για δείπνο στον Ελαιώνα. Ίσως το καλύτερο μας δείπνο στο νησί  σε ένα φανταστικό κολπάκι στον Λεφτό

Γιαλό, ένα πανέμορφο Μπιτσόμπαρο - Εστιατόριο μέσα σε έναν Ελαιώνα. Αν δεν κάνω λάθος έχει και δωμάτια, οπότε αν είσαι φουλ τεμπέλης και με γεμάτη τσέπη, άνετα θα μπορούσες να μην κουνηθείς όλες σου τις ημέρες και να πηγαίνεις από το δωμάτιο στο μπιτς μπαρ, από εκεί στο εστιατόριο και από εκεί πίσω στο δωμάτιο. Μόνο αρνητικό στο τραπέζι οι άγριες μύγες που μας κατέφαγαν και οι σφήκες που κατέφαγαν το φαγητό μας.

Τετάρτη ήταν η μέρα της Κρουαζιέρας που Κάνει ο Καπετάν Πάκης με τη Γοργόνα   Είχα μάθει από φίλους πριν 7-8 χρόνια ότι η κρουαζιέρα ήταν 40 ευρώ με φαγητό, οπότε υπολόγιζα ότι θα μας βγει κανένα 55άρι με φαγητό το άτομο.... Κουφάλα ανατίμηση 70 ευρώ έκαστος και 50% ο μικρός, με φρούτα....Και πάλι άξιζε.

Ο Πάκης στα 80 πλέον, αλλά με ενέργεια μικρού παιδιού, Χαβαλές και διαβασμένος, έκανε την εκδρομή μας πολύ ευχάριστη.  Δεν υπερφόρτωσε τη βάρκα για να κονομήσει, 24 άτομα σε βάρκα που άλλος θα έβαζε 35. Εμάς μας έκανε τη ξενάγηση πριβέ στα Ελληνικά, και μετά τα έλεγε και στα Αγγλικά στους Υπόλοιπους. Κάναμε αρκετές στάσεις για Βουτιές στο πήγαινε και στο έλα, ενώ άξιζε και η στάση στο Μοναστήρι που φιλοξενεί Μόνο 2 μοναχούς , οι οποίοι έρχονται "σαιζόν" από το Μοναστήρι Μεγίστης Λαύρας στο Άγιο Όρος. Στο μοναστήρι οι συνταξιδιώτες είχαν την Τύχη την Χαρά και την Τιμή να έχουν εμένα ως  Μεταφραστή-Ξεναγό, όσων έλεγε. Ο Μοναχός που μας κέρασε Ρακή και Λουκουμάκι στην Άφιξη. Υπενθύμιση αν πάτε την εκδρομή να έχετε κανένα φράγκο γιατί στο μοναστήρι πουλάνε και δικό τους κρασί (που μετάνιωσα που δεν είχα πάρει λεφτά) ελαιόλαδο, μέλι , εικονίτσες κομποσκοίνια κλπ. Γενικά είναι μια Φουλ μέρα που αξίζει να κάνετε αν πάτε για αρκετές μέρες στο νησί. Όταν επιστρέψαμε στο Λιμάνι χτυπήσαμε έναν χειροποίητο γύρο από τον Γιώργο, που τον τρέχουν οι Λαρισαίοι Γιώργος και Βασίλης . Ανοίγουν 18.30 και μέχρι τις 21.00 έχει τελειώσει ο γύρος.

Πέμπτη πρωί είπαμε να μην φτιάξουμε πρωινό στο σπίτι και πήραμε Πίτα Αλοννήσου

(ίδια με της Σκοπέλου) και πολύ καλό καπουτσίνο από το Ikion  στη Στενή Βάλα, και ξεκινήσαμε σχετικά νωρίς για Τρίτη φορά (κάτι πρωτόγνωρο για την οικογένειά μας) και περάσαμε όλη τη μέρα στην μαγική μας Παραλία. Εκείνη τη μέρα συνέβη και η διαπίστωση που σας ανέφερα στην αρχή του οδοιπορικού, Μετανιώσαμε που τελικά δεν επιλέξαμε την επιστροφή της Κυριακής αντί για την Παρασκευή. Θα είχαμε τουλάχιστον άλλες δύο μέρες σε αυτή την Παραλία. Εδώ να σημειώσω ότι ο Παράδεισός μας μπορεί να είναι η κόλαση για κάποιους από εσάς, καθώς δεν υπάρχουν ξαπλώστρες , ποτάκια, αμμουδιά, μουσικές (με εξαίρεση την τελευταία μέρα που έσκασε γιοτ, και κάποια στιγμή άρχισε να βαράει μουσική σε υψηλά ντεσιμπέλ).

Το βραδάκι επιλέξαμε για τελευταίο δείπνο, τον Ελαιώνα που μας είχε αρέσει περισσότερο από όλα. Κάναμε βέβαια το λάθος να επιλέξουμε το πιάτο ημέρας χωρίς να ρωτήσουμε τιμή και μας δάγκωσε ελαφρώς. Μικρό το κακό. Κλείσαμε την τελευταία μας βραδιά με κοκτέιλ στο αγαπημένο Drunk Seal. με διαφορετικά αυτή τη φορά κοκτέιλς

                                                                                                                                      Τελευταίο Ξύπνημα στο νησί και ενώ η αρχική παρόρμηση ήταν να πάμε και πάλι στην Παραλία μέχρι να πάρουμε το καράβι, επικράτησε η Λογική. Πήγαμε επιτέλους στο Κέντρο Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης κοινού  , οπού μεταξύ άλλων έχουν και virtual reality το ναυάγιο στο θαλάσσιο Πάρκο της Αλοννήσου, όπου ¨κατεβαίνεις¨ στο βυθό ως δύτης και εξερευνάς το ναυάγιο.  Περιττό να αναφέρω ότι ζαλίστηκα σχεδόν αμέσως και έβγαλα τη μάσκα, οπότε απόλαυσα τους υπόλοιπους να στραβοπατάνε . Αποχαιρετίσαμε τη Χώρα με ένα τελευταίο γλυκάκι στο Χαγιάτι και κατευθυνθήκαμε στο Λιμάνι, όπου φαγάμε προληπτικά (για να μην πεινασουμε στο δρόμο) στο Στέκι . Δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Δυστυχώς υπήρξε μια ώρα καθυστέρηση στην άφιξη του πλοίου. Ευτυχώς είχαμε το aircondition στο αυτοκίνητο.

Συμπερασματικά. Αν και είναι σχετικά μικρό, και θα μας ήταν πανεύκολο να το ξεψαχνίσουμε, πρώτη φορά έχουμε φύγει από νησί χωρίς να το γυρίσουμε όλο . Πρώτη φορά τις μισές μέρες της διαμόνής μας σε ένα νησί επισκεπτόμαστε το ίδιο μέρος, και μάλιστα με σύμφωνη τη γνώμη όλων. 

Αν πας στην Αλόννησο:

Αν βαριέσαι...μείνε στο Mariana Studios, κολύμπα στο κολπάκι του αγίου Πέτρου και τρώγε στη Στενή Βάλα στις 3-4 αξιοπρεπείς ταβέρνες

Αν βαριέσαι και είσαι φραγκάτος μείνε στον Ελαιώνα και μην κουνιέσαι

Να πας οπωσδήποτε και να περπατήσεις στα στενά της Χώρας 

Να φας γλυκό στο Χαγιάτι, όταν πέφτει ο ήλιος

Να πιεις κοκτειλάρες στο Drunk seal

Να πας στο κέντρο Ενημέρωσης 

Να πας στο Μουσείο Μαυρίκη (εμείς δεν καταφέραμε)

Να πας για κεφέ στο Ikion

Να πας στη Φαβέλα (εμεις δεν τα καταφέραμε, το έχουν μάλλον αυτοί που έχουν το drunk seal)

Να πας στη Βόλτα με τον Πάκη για όσο ακόμα αντέχει

Να πάρεις μάσκα και αναπνευστηρα, έχει πολύ όμορφο βυθό 

Το νησί είναι naturist friendly οπότε όπου βρεις λίγο ή καθόλου κόσμο, πέτα τα :) . Έχει τουλάχιστον 4-5 γυμνιστικές παραλίες που δεν πήγαμε καθώς κολλήσαμε στη μαγική μας. 

Και Όχι 3 μέρες δεν είναι αρκετές Φίλε Γιώργο 😏

                                                            

Διήμερο στο Μελένικο (Melnik) Ιανουάριος 2026

 

Είχα ακούσει για αυτό το μικρό παραδοσιακό χωριό, πολύ κοντά στα σύνορα, και για την ιστορία του ώς βουλγαρική πρωτεύουσα του κρασιού από τα Βυζαντινά ακόμα χρόνια. Είχαμε ανάγκη να φύγουμε με την Αθηνά για ένα διημεράκι (λέμε να φεύγουμε μια φορά το δίμηνο, άσχετα αν το καταφέρνουμε τελικά,μόνο 1-2 φορές τον χρόνο)  

Με αρκετό ψάξιμο, καθώς όλα τα ξενοδοχεία έμοιαζαν πανέμορφα από έξω, αλλά τα δωμάτια δεν ήταν πολύ περιποιημένα, καταλήξαμε στα δωμάτια της Margarita Manoleva  ένα πεντακάθαρο ξενοδοχείο με όμορφα δωμάτια και θέα όλο το χωριό πιάτο, σε ένα από τα ψηλότερα σημεία του χωριού. Η επικοινωνία μαζί της ήταν εύκολη, καθώς ήταν διαθέσιμη και με email και στο viber whatsapp

Ξεκινήσαμε χαλαρά το πρωί της Παρασκευής  φτάσαμε στα σύνορα του προμαχώνα και περάσαμε στη Βουλγαρία. Ευτυχώς με την άκρη του ματιού μου είδα το μηχάνημα έκδοσης διοδίων. 5 ευρώ και κάτι ψιλά, για ΠΣΚ χρήση των αυτοκινητοδρόμων (ένα δάκρυ κύλησε όταν σκέφτηκα πόση χρήση της Εγνατίας θα έκανα με 5 ευρώ διόδια στην Ελλάδα). 

Σκεφτήκαμε μια που φτάσαμε αρκετά νωρίτερα από την ώρα του check-inn να κάνουμε και μια βόλτα στο Πετρίτσι. πλησιάζοντας βέβαια διαπιστώσαμε ότι δεν έχουμε σήμα και ίντερνετ (είχαμε απενεργοποιήσει το roaming το καλοκαίρι, για να μην συνδεόμαστε με Τουρκία από τη Σάμο). Ψάχνοντας για Wifi ώστε να επικοινωνήσουμε με Ελλάδα για ενεργοποίηση της περιαγωγής περάσαμε μπροστά από το Jordan Gym . Η κυρία ευγενέστατη μας έδωσε το wifi . Ζητήσαμε από την vodafone να κάνει την ενεργοποίηση και μας ενημέρωσε σε 5 λεπτά να κάνουμε επανεκκίνηση. 40 επανεκκινήσεις αργότερα και χωρίς εξέλιξη επικοινώνησα πάλι και με παίδεμα 20+ λεπτών με την ευγενική κυρία στην εξυπηρέτηση πελατών καταφέραμε να λύσουμε το πρόβλημα χειροκίνητα.

Το στρες μας άνοιξε την πείνα και ψάξαμε στους χάρτες, για κάτι κοντά μας. Μας υπέδειξε στα 200 μέτρα ένα κρεοπωλείο που είχε και διάφορα καλούδια ή κακούδια ψημένα, τα οποία έβαζαν σε ένα
τεράστιο λευκό ψωμάκι, χωρίς τίποτα άλλο (μουστάρδες κέτσαπ κλπ). Προτείνεται για σκληρούς μύστες μόνο Месарница ТЕОВЯРА

Αφού έφαγα εγώ όλο το φαϊ μου, η Αθηνά όλο το ψωμί της και τα σκυλάκια όλη τη γέμιση της Αθηνάς, κινήσαμε για Μελένικο, όπου και φτάσαμε χωρίς έξτρα περιπέτειες. 

Ξαπλώσαμε μια ωρίτσα για ξεκούραση και βγήκαμε έξω για την πρώτη βόλτα. Γραφικό μικρό χωριουδάκι, με αρκετά καινούρια και υπό κατασκευή κτίσματα, στό ίδιο στυλ όμως όλα για να μη χαθεί ο χαρακτήρας του χωριού. Καλντερίμια πέτρινα κυρίως ενώ από ένα σημείο και μετά μόνο χωματόδρομος (αμμόδρομος ορθότερα) που τον έχει κόψει στη μέση ένα ρυάκι βροχής που ενώνεται με το κανάλι το οποίο χωρίζει την πόλη στα δύο. Στο κέντρο Δεξιά και αριστερά από το ποτάμι, μαγαζιά με ντόπιο κρασί, ντόπια προίόντα (μαρμελάδες γλυκά) και ταβέρνες. Πήραμε μαρμελάδα αγριοφράουλα, κρασιά από σμέουρα, ένα κρασί ντόπιο οικονομικό και ένα ακριβό.... Δεν τα έχω δοκιμάσει ακόμα οπότε ΔΕΝ έχω άποψη. 

Το βραδάκι χαλαρό δείπνο σε μια από τις ταβέρνες που μας πρότεινε η Margarita, το Механа Менчева Къща . Όμορφο γραφικό ταβερνάκι που σε ταξιδεύει πίσω. O πατσάς πολύ καλός όπως και το κοντοσούβλι τους, ενώ αξιοπρεπές και το σπιτίκο κρασί τους, χωρίς συγκινήσεις. Ενδιαφέρον είχε και το μπιφτέκι που ήταν γεμιστό με μανιτάρια και αγγουράκια τουρσί. Τιμές Ελλάδος. Ύπνος νωρίς γιατί ουσιαστικά αυτός ήταν και ο λόγος του ταξιδιού,,,,,ΥΠΝΟΣ και ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ

Το πρωί μετά από ένα γερό πρωινό που μας έφτιαξε η Μαργαρίτα και δυο καφέδες (εξαιρετικό blend by the way) ξεκινήσαμε για την πρωινή βόλτα ως τουρίστες. Δίπλα στο ξενοδοχείο υπάρχει το σπίτι του Κορδόπουλου Kordopulov House , ένα τεράστιο σπίτι με ακόμα πιο τεράστιο κελάρι που αξίζει να δεις 

Επίσης δίπλα στο ξενοδοχείο, υπάρχει το κελάρι-οινοποιείο του Μίτκα με Φυσικό Κρασί. Φοβερή θέα, ευγενής ο Μίτκα , μέτριο το κρασί. Αξίζει όμως για την φοβερή θέα να πιεις ένα κρασάκι  Хижа "При Шестака" .

Αν δεν είσαι κουτσός, όπως εγώ αυτή την περίοδο. Σίγουρα αξίζουν οι πεζοπορίες στα μοναστήρια και στις φυσικές πυραμίδες του Mελένικου 

Η βόλτα μας συνεχίστηκε στο διπλανό Rupite όπου επισκεφθήκαμε το Μουσείο της Baba Vanga μιας "προφήτη" "αγίας" της Βουλγαρίας, την οποία οι Βούλγαροι  πίστευαν πολύ. Έχει ενδιαφέρον. Να πάτε

Παραδίπλα βρίσκονται και τα ελεύθερα ιαματικά λουτρά του Rupite τα οποία επισκεφθήκαμε και

είχαμε σκοπό να δοκιμάσουμε την ημέρα της επιστροφής αλλά η βροχή μας άλλαξε τα σχέδια. Τολμήστε το. Οι ντόπιοι έδειχναν να το απολαμβάνουν 

Για μεσημεριανό πήγαμε στο παράστημα της αλυσίδας Happy Bar & Grill πέριξ του Σαντάνσκι, που όπως έμαθα αργότερα ανήκει στις 2-3 κορυφαίες αλυσίδες φαγητού της Βουλγαρίας. Έχει τα πάντα από μπέργκερ, σάντουιτς, ζυμαρικά , μπριζόλες σούσι, γλυκά, κοκτέιλς, ποτά, μπύρες, κρασιά και όλα σε πολύ καλό επίπεδό. Ντρέπομαι να το παραδεχτώ αλλά ίσως ήταν το πιο νόστιμο φαγητό της εκδρομής μας  

Επιστρέψαμε στο δωμάτιο για σιέστα και το βραδάκι βγήκαμε για βόλτα ψάχνοντας κανένα μπαράκι καθώς δεν πεινούσαμε πολύ. Μάταια. Είτε δεν υπάρχει , είτε δεν το βρήκαμε. Έτσι , αλυσοδεμένοι συρθήκαμε σε μια ακόμα ταβέρνα που μας πρότειναν, η οποία ήταν ένα κλικ οικονομικότερη από αυτήν της πρώτης ημέρας, αλλά είχε ζητήματα στην ευγένεια της αρχισερβιτόρου, και το επίπεδο του φαγητού ήταν ένα δυο κλικ κάτω από το προηγούμενο. Πρώτη φορά έφαγα, πατσά φούρνου με λιωμένα τυριά πάνω του. Θα είχε ενδιαφέρον αν δεν ήταν λύσσα από το αλάτι. Shit happens . Προχωράμε που λέει και ο φίλος Γιώργος, και ο φίλος Κυριάκος.

Να αναφέρω ότι υπάρχει ένα κτήμα στο δεκάλεπτο από το Μελένικο, στη Ζόρνιτσα το Zornitza Estate το οποίο μου έκανε κλικ και στο οποίο προσπάθησα ανεπιτυχώς να κλείσω τραπέζι για δείπνο και Παρασκευή και Σάββατο. Έχει δύο εστιατόρια, ένα Γκουρμέ και ένα Μπιστρό, αμφότερα φαίνονται αρκετά Κωλοπιασέ , αλλά τα πιάτα που είδα , είναι εντυπωσιακά τουλάχιστον στο ματι. Το Spa του φαίνεται εξαιρετικό. Δεν το μάθαμε , and on the bright side γλυτώσαμε αρκετά Ευρώ . 

Η επιστροφή μας ήταν αρκετά περιπετειώδης καθώς από το Σιδηρόκαστρο μέχρι και το Δερβένι είχαμε Χιονοθύελα. 

Αν είσαι της Πεζοπορίας η εκδρομή αυτή προτείνεται για δύο διανυκτερεύσεις καθώς έχει όμορφα εντυπωσιακά μονοπάτια που εμείς ΔΕΝ είδαμε λόγω συνθηκών

Αν είσαι για αραλίκί, μια διανυκτέρευση το Σάββατο, με δύο γεμάτες ημέρες από Σάββατο πρωί μέχρι Κυριιακή απόγευμα, αρκεί, καθώς το χωριό είναι μικρό, το γυρνάς εύκολα, και μια μέρα αρκεί για όλα τα μουσεία καθώς και τη βόλτα στο rupite. 

Τα δωμάτια της Μαργαρίτας μας άρεσαν πολύ 

Αν πατε στο κυριλέ εστιατόριο πείτε μας αν το απολαύσατε ή αν ήμασταν τυχεροί και γλυτώσαμε .

Πήγα όλος αυτιά αλλά Αυτιά (τον Γιώργο) δεν είδα. Σάμος Ιούνιος - Ιούλιος 2025

 

    Σε αντίθεση με προηγούμενες χρονιές, ο προορισμός των διακοπών , δεν μπήκε προς ψήφιση. Για κάποιον περίεργο λόγο μου κόλλησε Η Σάμος. Γιατί;; έλα ντε, ιδέα δεν έχω. Η αρχική σκέψη μάλιστα ήταν Σάμος ντουέτο με Πάτμο από 4 μέρες έκαστη. Εκεί έβαλε βέτο το αφεντικό.... Πού να τρέχουμε αγόρι μου από νησί σε νησί. Πάμε Σάμο μόνο να ξεκουραστούμε.  Σα να είχε δίκιο για ακόμα μια φορά. 

Άρχισα λοιπόν την έρευνα προσέγγισης του νησιού, κι εκεί... άρχισα να χάνω τα λιγοστά μαλλιά μου. Πλοίο 4άτομα με καμπίνα και αμάξι με το γρήγορο πλοίο (9ώρες) από Πειραιά, κάτι λιγότερο από 1000 ευρώ... REJECTED

Πλοίο από Θεσσαλονίκη 20 ώρες +, και δρομολόγιο μία φορά την εβδομάδα REJECTED

Ευτυχώς τσέκαρα για πλάκα πτήσεις και βρήκα πήγαινε έλα 4 άτομα με 4 μικρές βαλίτσες και μία 23 κιλά. 500 ευρώ πήγαινε έλα. 

Δεύτερη αποστολή το σπίτι. Τα πράγματα έγιναν πολύ εύκολα, όταν πέσαμε πάνω στο Stone Nest στους Βαλεοντάδες, κοινώς στη μέση του πουθενά, αλλά και κοντά σε όλα :) . Βρήκα το τηλέφωνο της Μαρίνας που διαχειρίζεται το σπίτι , και τα υπόλοιπα είναι ιστορία

Αυτοκίνητο μετά από 2 προτάσεις της Μαρίνας κατέληξα στο On time όπου η εξυπηρέτηση του Βαγγέλη και της Οικογένειας του ήταν εξαιρετική. 

Βλέποντας το ελικοφόρο στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης δαγκώθηκα, αλλά ο ενθουσιασμός του Αλέξανδρου δεν μου επέτρεψε να αγχωθώ. Πτησάρα από τον Κάπτεν και χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε στο Αεροδρόμιο Σάμου, παραλάβαμε την αμαξάρα μας και ξεκινήσαμε για το σπίτι με μια στάση στο Σούπερ Μάρκετ για προμήθειες. Είμαστε και νοικοκύριδες βλέπετε, μαγειρεύουμε στις διακοπές, σίγουρα το πρωινό μας και ένα ακόμα γεύμα. Τακτοποιηθήκαμε, βραδάκι πλέον, στο σπίτι και είπαμε να πάμε για το πρώτο δείπνο στην  Ασημόπετρα στα γραφικά Αυλάκια που μας πρότεινε ο Βαγγέλης. Πολύ όμορφο εστιατόριο με καλό φαγητό, όπου δυστυχώς δεν καταγράφηκε η παραγγελία μας , οπότε υπήρξε και μεγάλη καθυστέρηση στο ευγενικό κατά τα άλλα σέρβις. Αποτέλεσμα... η έφηβη , ο πεντάχρονος και σχεδόν η μαμά να κοιμούνται στο τραπέζι. Μόνο ο μπαμπάς απόλαυσε . Ο Λογαριασμός ήταν η πρώτη ένδειξη του τί μας περιμένει στο νησί, αλλά δεν δώσαμε σημασία γιατί υποθέσαμε ότι απλά είναι ένα κυριλέ ακριβό εστιατόριο... Όχι αγορίνα μου, ΟΛΑ είναι ακριβά εστιατόρια στην Σάμο. Tout sont Kolopiase .

Πρώτο πρωί στο νησί και είδα μια φωτογραφία από μια παραλία Κασονήσι, μοιάζει όμορφη,

σκέφτηκα...Τελικά βρεθήκαμε για κανένα δεκάλεπτο σε χωματόδρομο και μετά 15-20 λεπτά κατάβαση στα βράχια σε μέτριας δυσκολίας μονοπάτι χωρίς σκιά, Για να φτάσουμε σε ένα σημείο που δεν υπήρχε μέρος να αφήσεις πετσέτα (λόγω μορφολογίας του εδάφους ). Το νερό ανάμεσα στο σημείο που φτάσαμε και στο νησάκι απέναντι (3 λεπτά περπάτημα το νησί) είχε όμορφο χρώμα. Ωστόσο άραζαν 2-3 καραβάκια με τουρίστες σε εκείνο τον χώρο. Τέλος, υπήρχαν αρκετά σκουπίδια (σάκοι, παντελόνια, πλαστικά κλπ) από ελεύθερους κατασκηνωτές που παράτησαν την πραμάτεια τους. Γενικά ο προορισμός δεν σε αποζημιώνει, αν και είχε συμπαθητικό βυθό, με όμορφα ψάρια. Στον γυρισμό καθίσαμε για φαγητό στον Τριαντάφυλλο σε μια όμορφη πλατεία στο Παλαιόκαστρο,

Εκεί φάγαμε ίσως το πιο νόστιμο πιάτο της εκδρομής , αθερίνα με γαρίδες και κρεμμύδια, ένα πιάτο που έχουμε φάει και στη Χίο χωρίς γαρίδες. Επίσης εκεί σίγουρα φάγαμε το πιο νόστιμο τηγανιτό καλαμάρι της εκδρομής. Κλείσαμε τη μέρα με νόστιμο παγωτό από την Κυψέλη . 

Δεύτερη μέρα και είπαμε να κάνουμε και λίγο sight seeing οπότε πήγαμε στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας στους Μυτιλινιούς, όπου μεταξύ άλλων υπάρχει και βαλσαμωμένο το Καπλάνι της Βιτρίνας, στο οποίο βασίστηκε και το ομώνυμο βιβλίο της Άλκης Ζέη .

Αν έχετε παιδιά , να πάτε θα τους αρέσει. Πολύ όμορφη προσπάθεια . Για μπάνιο πήγαμε στην Παραλία Τσαμαδού, στην οποία υπάρχει γυμνιστικό beach bar , με ξαπλώστρες, στη Δεξιά πλευρά της Παραλίας. Αν δεν σας ενδιαφέρει να κολυμπήσετε γυμνοί, στην αριστερή πλευρά της Παραλίας υπάρχει το beach bar Navagos. Για μια ακόμα χρονιά επιβεβαιώνονται οι φόβοι μου ότι η νέα γενιά έχει ταμπού με το σώμα της και το γυμνό κολύμπι, καθώς και φέτος ήμασταν από τους νεότερους στην Παραλία (43 και 48) . Στο ελεύθερο κομμάτι της παραλίας σήκωσα το σκίαστρό  μου , και 20 λεπτά αργότερα, ένας 70χρονος Γερμανός,  που είχε από πριν βάλει τις πετσέτες πίσω από εκεί που στήσαμε μου έκανε μανούρα γιατί του έκοβα τη θέα. Αρχικά μπράβο του που 70 χρονών, γούσταρε τσαμπουκά, προφανώς δεν είμαι τόσο τρομακτικός ώστε να τον αποτρέψω. Δεύτερον, δεν είχα καμία όρεξη να ανταλλάσσω μπινελίκια σε άγνωστε; γλώσσες, πήρα μια βαθιά ανάσα, και σε πείσμα της γυναίκας μου, κατέβασα τη σκιά. Είχαμε μάθει ότι το ηλιοβασίλεμα αλλά και το φαγητό στον Ορίζοντα ήταν must στο νησί. Έτσι μετά από κράτηση, φτάσαμε για να απολαύσουμε αμφότερα. Εξαιρετικό σέρβις, φανταστική θέα, και πολύ νόστιμο φαγητό (με εξαίρεση το πολύ αλάτι για τα γούστα μας σε ένα πιάτο) και το πιο ακριβό γεύμα στο νησί, ήταν γεγονός. Για να μην με πείτε μίρλα, να σας πω ότι 4 άτομα, παίρναμε σε κάθε γεύμα, 1 σαλάτα, 1-2 ορεκτικά, και 2 κυρίως. Αυτά με ένα τοπικό κρασί των 19ευρώ, στα 120. Ε τσιμπημένο. Προτείνεται ωστόσο. 

Τρίτη μέρα και είχα καλό προαίσθημα με την επιλογή της παραλίας, και δικαίως εκ του αποτελέσματος. Αφήσαμε το αυτοκίνητο στην είσοδο του μονοπατιού και ξεκινήσαμε για το ημίωρο περπάτημα μέσα στο δάσος, φορτωμένοι, με νερό ,σκίαστρο και φαγητό, με σκοπό να μείνουμε αρκετές ώρες. Η διαδρομή σχετικά εύκολη, το μεγαλύτερο μέρος σε σκιά, με λίγα σημεία να γλιστράνε. Ο Αλέξανδρος υπαρχηγός της πορείας, μετέφερε τις οδηγίες μου στην υπόλοιπη ομάδα, και έτσι φτάσαμε στον προορισμό, χωρίς παράπονα. Ένα φανταστικό μικρό κολπάκι, απομονωμένο από τον κόσμο. 5 παρέες όλες κι όλες , οι 3 γυμνές, οπότε η γυμνή βουτιά μετά από το κουβάλημα και τη ζέστη ήταν επιβεβλημένη. Μείναμε αρκετές ώρες, πιάσαμε κουβέντα και με μια μαμά Τσέχα 60χρονη που είχε έρθει με τον γιο της περίπου 25 ετών και την κόρη γύρω στα 16-17 και έμειναν στη Σάμο για 2 εβδομάδες (είχαν έρθει μόνοι τους οι γονείς μας πριν 2 χρόνια, οπότε φέτος πηγαίνουμε μόνο στα καλά μέρη, μου είπε ο πιτσιρικάς) . Μας πρότειναν και αυτοί 1-2 παραλίες. Φεύγοντας αποφασίσαμε να πάμε για δείπνο  St Antonakak γύρω στα 50 λεπτά οδήγηση από εκεί που παρκάραμε για την παραλία. Μας το είχε προτείνει η σερβιτόρα του Ορίζοντα το προηγούμενο βράδυ, ως μέρος με θεϊκή προβατίνα...Δε θα το μάθουμε ποτέ γιατί μετά από τόση οδήγηση και λίγο ακόμα περπάτημα στους Κοσμαδαίους, τζίφος, παρασκευή απόγευμα και παρά την διαφορετική ενημέρωση στον Γούγλη, το μαγαζί ήταν κλειστό, Εύχομαι μόνο να είναι καλά στην υγεία του ο ιδιοκτήτης, και να μην ήταν κλειστό για λόγους υγείας. Ενα μικρό μπινελίκι από μέσα μου το άκουσε πάντως. Στον γυρισμό από τους Κοσμαδαίους και πριν φτάσουμε στην Ιθάκη όπου τελικά καθίσαμε για φαγητό, τσουπ...αλκοτέστ, πρώτη φορά στη ζωή μου. Σε ευχαριστώ Αντωνακάκη που ήσουν κλειστός, γιατί ένα καραφάκι θα το είχαμε πιει, και ίσως, δεν είχαμε δίπλωμα οδήγησης σήμερα. Η Ιθάκη 2 λεπτά από το σπίτι μας και παρότι είχε έναν τεράστιο δροσερό κήπο, σχεδόν πάντα ήταν άδεια. Οπότε καθίσαμε με επιφύλαξη. Το φαγητό ωστόσο αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη. 

Ημέρα Βοριά και πολλών μποφόρ η επόμενη οπότε οι νοτιοδυτικές παραλίες ήταν μονόδρομος. Κάναμε μια στάση στην παραλία Φουρνάκι, όπου δεν βρήκαμε κάτι που να μας κάνει κλικ, και έτσι πήγαμε παραδίπλα, στην δυτική Ψιλή Άμμο (υπάρχει και ανατολική από τη μεριά του Πυθαγορείου). Εκεί βρήκαμε ένα πεύκο με παχιά σκιά και αράξαμε για κάμποσες ώρες. Η αγαπημένη παραλία του Αλέξανδρου καθώς ήταν ρηχή όσο μέσα και να έμπαινες. Για φαγητό πήγαμε στην Άμπελο στο ομώνυμο χωριό και φάγαμε νόστιμα σε μια δροσερή πλατεία και για πρώτη φορά με ανθρώπινες τιμές. Για το σούρουπο είχαμε κλείσει ξενάγηση για το metaxa liknon το οποίου μου είχε προτείνει


ο φίλος Γιώργος ο Σεφ του Τρυγητή από την τούμπα. Φοβερή εμπειρία, σε ένα πανέμορφο μέρος που έχει φτιαχτεί με πολύ μεράκι, και με τους άλλους 4 συνδαιτυμόνες γίναμε μια πανέμορφη αν και ετερόκλητη παρέα και περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ με πολύ γέλιο.

Η επόμενη, ήταν ημέρα αξιοθέατων, που μια και δεν ήταν πάρα πολλά προσπαθήσαμε να τα χωρέσουμε όλα ή όσα μπορούσαμε. Η μέρα άρχισε με το αρχαιολογικό σπήλαιο στο Βαθύ , που είναι αρκετά εντυπωσιακό , ειδικά το τεράστιο άγαλμα του Κούρου που σώζεται σχεδόν ολόκληρο , και η συλλογή

από μεταλλικούς γρύπες, όπως και τα αγγεία. Συνεχίσαμε με περπάτημα και σκαρφάλωμα στην σπηλιά του Πυθαγόρα και την Παναγιά Σαραντασκαλιώτισσα που πραγματικά άξιζε την κούραση . Συνεχίσαμε στην Μονή της Παναγιάς της Σπηλιάνής που είναι πολύ εντυπωσιακή και δροσερή (να πάτε καταμεσήμερο όταν ο κόσμος καίγεται και εκεί έχει θερμοκρασία κελαριού). Για μεσημεριανό-απογευματινό πήγαμε στο Πυθαγόρειο όπου φάγαμε μπροστά στη θάλασσα στο Εγχώριο που μας πρότειναν οι άνθρωποι από την Άμπελο, και φάγαμε νόστιμα χωρίς να ξετρελαθούμε. Κατόπιν, μαμά και κόρη περπάτησαν στο Πυθαγόρειο και μπαμπάς και γιος τσάκισαν ένα χορταστικό σουφλέ σοκολάτας στο Two Spoons. Η βραδιά θα έκλεινε με θερινό σινεμά στο πανέμορφο Cine Rex στους Μυτιλινιούς, όπου μέχρι πέρσι με την ταινία κερνούσαν ζεστούς λουκουμάδες (εγώ βασικά για τους λουκουμάδες πήγα). Δυστυχώς, πέρσι από λάθος πήρε φωτιά το λάδι, κάηκε μέρος του σινεμά και λουκουμάδες .....last year. Παρόλα αυτά αξίζει να πάτε γιατί είναι μέσα στα λουλούδια και τους βασιλικούς,σου δίνουν κουβερτούλα αν κρυώνεις, και στο τέλος σε αποχαιρετούν με κερασάκι γλυκό. To Lilo & Stich OK, πέρασαν καλά τα γυναικόπαιδα. 

Μετά το ξεπάτωμα της προηγούμενης ημέρας είπαμε να το πάρουμε χαλαρά. Ξυπνήσαμε αργά και είπαμε να επισκεφθούμε το πανέμορφο κολπάκι της Μικρής Τσαμπού , που είναι δίπλα στα Αυλάκια και στο σπίτι μας. Δυστυχώς η φορά του αέρα, έκανε το κολύμπι απαγορευτικό για τον Αλέξανδρο, οπότε την είδαμε από ψηλά και δεν μπήκαμε καν στον κόπο να κατεβούμε. Επειδή δεν θέλαμε να κουραστούμε πήγαμε για 2η φορά στην κοντινή Τσαμαδού για ένα διωράκι, μετά περπατήσαμε για λίγο στο χωριό Μανολάτες φάγαμε μια μερίδα κεφτέδες και ένα καραφάκι κρασί στον Λουκά , μετά πήγαμε σπίτι να τσακίσουμε τα γεμιστά της Αθηνάς. Πήγαμε μια σύντομη βόλτα στον γραφικό οικισμό Ποσειδώνιο, όπου η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική λόγω της φωτιάς απέναντι στα παράλια της Τουρκίας , και κλείσαμε με βραδινή βόλτα στο Πυθαγόρειο και γλυκάκια για όλους αυτή τη φορά στο two spoons. Αααα να μην ξεχάσω ότι πήραμε και την νοστιμότατη ΟΝΕΙΡΑ της Samos Beer που μας παράγγειλε για την Θεσσαλονίκη η Μαρία, με αντάλλαγμα πολλές φωτογραφίες μου στον πάγκο των Seattle SuperΨωνια στο επόμενο πρωτάθλημα.

Προτελευταία μέρα, και παρότι ξυπνήσαμε νωρίς, αργήσαμε να φύγουμε από το σπίτι. Τον προορισμό τον είχαμε αποφασίσει από την προηγούμενη μέρα και δεν ήταν άλλος από την 2η επίσκεψη στο

αγαπημένο πλέον μικρό Σεϊτάνι. Πρώτη μέρα του Ιουλίου πλέον και η αλλαγή του μήνα έγινε ορατή και στην παραλία. Διπλάσιος κόσμος. μία μόνο ακόμα γυμνή παρέα. και 2-3 κυρίες topless. Η αύρα της παραλίας ίδια ωστόσο, και την απολαύσαμε τόσο που είπαμε ότι θα ξαναέρθουμε και την επόμενη μέρα που θα ήταν η τελευταία στο νησί. Βραδινό Φάγαμε στον Αίολο στον άγιο Κωνσταντίνο, που μας τον είχαν προτείνει 3-4 άτομα . Νόστιμα κι εκεί, πάνω στο κύμα, με τις γνωστές πλέον τιμές Σάμου στις οποίες είχαμε πάθει ανοσία. Το βράδυ καθώς σκρόλαρα στο κρεβάτι έσκασε διαφήμιση στο facebook για το Balkoni Restaurant, στα 5 λεπτά από το σπίτι, που κάθε Τετάρτη βράδυ έχει live. Να πως θα έκλεινε αύριο βράδυ το ταξίδι μας. 

Αν και είχαμε συμφωνήσει να πάμε και την τελευταία μέρα στο Σεϊτάνι (και να περνούσαμε και από τον Καταρράκτη του Ποταμιού που δεν είχαμε καταφέρει να πάμε τις προηγούμενες δύο φορές ), το άγχος της Αθηνάς να έχουμε χρόνο το απόγευμα για να ετοιμάσουμε τις βαλίτσες καθώς το επόμενο πρωϊ πετούσαμε, μας άλλαξε τα πλάνα. Θα πηγαίναμε κάπου κοντά και χαλαρά. Ας δοκιμάσουμε την μικρή Τσαμπού , μπας και δεν έχει αέρα... τζίφος, μία από τα ίδια. Ας πάμε τουλάχιστον σε ένα beach bar οργανωμένο με ξαπλώστρες και

ομπρέλες (ναι ναι την κόλασή μου, θυσιάζομαι που και που). Ξεκινήσαμε για Papa's Beach που είχε φανεί ενδιαφέρον στις φωτογραφίες, ωστόσο όταν φτάσαμε δεν μας έκανε το κλικ. Αναστροφή και πίσω  για το Mare Deus Beach Bar που είχα δει την ταμπέλα του λίγα χιλιόμετρα πριν στο Ηραίο . Σοφή επιλογή. Πολύ όμορφο μαγαζί, με πολύ χαλαρή μουσική, ωραίες ομπρέλες , πολλά αρμυρίκια, παγωμένες μπύρες, ευγενικό προσωπικό, και 5 ευρώ Minimum κατανάλωση ανά άτομο , ανά ξαπλώστρα. Σούπερ. Από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου που απολαμβάνω beach bar ( Στη Λήμνο ήταν η προηγούμενη) Χαλαρώσαμε με τις ώρες μέχρι τη στιγμή που έπρεπε να επιστρέψουμε στο σπίτι να ετοιμάσουμε βαλίτσες , να ντυθούμε κουκλάκια και να πάμε στο Balkoni  για pizza και live. Σε ένα πολύ ωραίο σημείο στον Αγιο Κωνσταντίνο, απολαύσαμε πρώτα το ηλιοβασίλεμα και μετά την τραγουδίστρια, συνοδεία πιάνου και την πίτσα μας μαζί με κρασάκι. Ιδανικό Φινάλε σε μια όμορφη εκδρομή 

Πρωινό Ξύπνημα για να έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τον τελευταίο καφέ μας στο υπέροχο

μπαλκόνι. Παράδοση Αυτοκινήτου, Επιστροφή στο σπίτι με αρκετή καθυστέρηση στην πτήση και πολλές αναταράξεις σε απογείωση και προσγείωση. 

Περάσαμε πολύ όμορφα, και φεύγουμε γεμάτοι από το νησί. Νομίζω μια γεμάτη εβδομάδα είναι σούπερ, αν θέλεις βάλε και μια δύο μέρες ακόμα για να είσαι άνετος. Ένα πράσινο νησί, με όμορφες θάλασσες, νόστιμο φαγητό, και όμορφα χωριά. Εντύπωση μου έκανε η διαθεσιμότητα όλων στη Σάμο. Ειδικά όσοι ήταν στην εστίαση ήταν ευγενικοί, αλλά όχι με την ψεύτικη επιτηδευμένη ευγένεια. 

Να πας στη Σάμο, αν σου αρέσει το πράσινο

Να πας στη Σάμο αν σου αρέσουν οι ανοργάνωτες αλλά και οι οργανωμένες παραλίες

Να πας στη Σάμο αν σου αρέσει το καλό φαγητό. Παντού φάγαμε καλά , παντού φάγαμε ακριβά (αδιανόητα για ακριτικό νησί). Οι ντόπιοι μας είπαν ότι επειδή έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια ο τουρισμός από Τουρκία, τους χαϊδεύουν τα κωλαράκια, και μαζί με των Τούρκων, και τα δικά μας (απίστευτες αυξήσεις σε τιμοκαταλόγους διετίας και τριετίας που τσέκαρα) 

Το νησί είναι Naturist friendly, οπότε αν θέλεις μπορείς να βρεις παραλίες που δε χρειάζεται να φοράς μαγιό , σχεδόν όσες επισκεφθήκαμε ήταν clothing optional 

Τα λίγα αξιοθέατα του νησιού αξίζει να τα επισκεφθείς

Ίσως αξίζει να περάσεις και απέναντι και να πας στην Έφεσο ημερήσια  

Μην το συνδυάσεις με Πάτμο εκτός αν έχεις δύο εβδομάδες στη διάθεση σου.

Στο λινκ που ακολουθεί όλα τα μέρη που μου είχαν προτείνει μαζεμένα σε έναν χάρτη 

https://maps.app.goo.gl/U16CVATSZCoqd9PH8?g_st=ac

Τέσσερεις για Τήνο, αλλά από Τήνο;;;

 Για πολλά χρόνια σνομπάραμε την Tήνο κυρίως λόγου του θρησκευτικού τουρισμού. Φέτος λοιπόν ήρθε η ώρα της και από νωρίς τον Aπρίλιο κλείσαμε τα ακτοπλοϊκά με το γρήγορο ferry επειδή πλεύση ήτανε το μεσημέρι της δευτέρας η μία σκέψη ήταν ένα ξεκινήσουμε να ξημερώματα δευτέρας και να πάρουμε κατευθείαν το πλοίο αλλά επικράτησε τελικά η άποψη ότι έπρεπε να ξεκινήσουμε χαλαρά την προηγούμενη μέρα και να πάμε να μείνουμε ένα βράδυ στη Ραφήνα έτσι ώστε να είμαστε άνετη το πρωί και να ξεκινήσουμε την εκδρομή μας με το ferry.

Το βράδυ λοιπόν πριν ξεκινήσουμε πάμε να γεμίσουμε πάγο τον καταψύκτη και διαπιστώνουμε ότι πόρτα είναι μισάνοιχτη και κάποια από τα κρέατα ξεκίνησαν να ξεπαγώνουν. Μεταφέραμε τα παγωμένα κρέατα σε άλλη κατάψυξη, και τα μερικώς αποψυγμένα σε ένα ψυγείο. 

Έτσι το πρωί αντί να ξεκινάμε το χαλαρό ταξίδι μας για τη Ραφήνα ξεκινήσαμε να μαγειρεύουμε κοκκινιστό και κιμά. Ουδέν κακόν αμπιγιεζ καλού που θα έλεγε σε έναν παραμυθένιο κόσμο η Άντζελα. 

Είχαμε έτοιμο κοκκινιστό για τη Ραφήνα και μαγειρεμένο κιμά για ένα παστίτσιο στην Τήνο.

Το ταξίδι για την Αθήνα ήταν ήρεμο το δωμάτιο στην Αρτέμιδα (5 λεπτάκια από τη Ραφήνα) καθαρό, φάγαμε και το κοκκινιστό μας με ρύζι και πέσαμε για ύπνο νωρίς.

Το πρωί της δευτέρας φάγαμε το πρωινό μας αφήσαμε το δωμάτιο ψάξαμε φαρμακείο στη Ραφήνα που λόγω Αγίου Πνεύματος και τα 20 φαρμακεία, ήτανε κλειστά και αναγκαστήκαμε να πάμε στη Νέα Μάκρη. 

Μ' αυτά και με αυτά ήρθε η ώρα για επιβίβαση στο γρήγορο ferry και σε δύο ώρες ήμασταν στο λιμάνι της Τήνου. Ενημερώσαμε τον οικοδεσπότη ότι φτάσαμε και σε 7 λεπτά ήμασταν στον κήπο του πανέμορφου σπιτιού μας  Lagades Relaxing House. 

Αφού ξεφορτώσαμε και τακτοποιήσαμε τα πράγματά μας πήγαμε για μία πρώτη βουτιά στην όχι και τόσο όμορφη κοντινή μας παραλία του Αγίου Φωκά. Αφού δροσιστήκαμε και κάναμε ντουζάκι πήγαμε για το πρώτο μας δείπνο στην ταβέρνα Δροσιά στο χωριό Κτικάδος, μία πανέμορφη ταβέρνα με πολύ ωραία αυλή εξαιρετική θεά συμπαθητικό φαγητό και νόστιμο γλυκό κρασί δικό τους. επιστροφή στο σπίτι και ξεκούραση από την δύσκολη μέρα.

Την Τρίτη και αφού συμφιλιωθήκαμε με την ιδέα ότι θα έχουμε αέρα σε όλες οι διακοπές ξεκινήσαμε για τον Πύργο, γραφικό χωριό βορειοδυτικά όπου είναι γνωστό για τα μουσεία γλυπτικής, το μουσείο του Γιαννούλη χαλεπά (αξίζει να μάθετε την ιστορία του πριν πατε), τα οποία και επισκεφτήκαμε, ενώ καθίσαμε για γλυκό και καφέ στο Αθμάρ στην πλατεία του χωριού. 

Ψάχνοντας για μία παραλία που θα καλύπτεται από τους βοριάδες σχετικά καταλήξαμε στην αγία θάλασσα περνάς έναν χωματόδρομο γύρω στα 20 χιλιόμετρα και κατεβαίνεις ένα μικρό γκρεμούλη πεντάλεπτο κόλπος με τα αλμυρίκια σε αποζημιώνει αξίζει να πας και στο επόμενο κολπάκι μετά την εκκλησία, το Καβαλουρκο που είναι πιο άγριο, και αν το επιτρέπει ο καιρός να περάσεις και στο Διαπορι. 

Την ημέρα που πήγαμε η παραλία είχε πολύ λίγο κόσμο οπότε απολαύσαμε το μπάνιο μας as nature intended. Μετά από αρκετές ώρες φύγαμε, πήγαμε για ντουζάκι στο σπίτι, κάναμε χαλαρή βόλτα στη χώρα και φάγαμε αξιοπρεπώς στην ταβέρνα σαν το αλάτι. 

Την Τετάρτη πήγαμε στον εντυπωσιακό Βώλακα όπου μας ξενάγησε στο λαογραφικό μουσείο ένας από τους τελευταίους καλαθοπλέκτες του χωριού. περιηγηθήκαμε στο χωριό και διαβάσαμε στιχάκια στους τοίχους των σπιτιών, ενώ εντυπωσιαστήκαμε από τους απόκοσμους βράχους. Για μπάνιο επιλέξαμε τον άγιο φυλαχτό όπου κατάβαση ήταν αρκετά δύσκολη λόγω αέρα. Καθίσαμε μόλις 1 ώρα και κάτι λόγω Έλλειψης σκιάς. Στο πήγαινε έλα περάσαμε από την εντυπωσιακή Κολυμπήθρα αλλά ήταν αδύνατο να κάνουμε μπάνιο. Για φαγητό πήγαμε στο χωριό Μυρσίνη στην ταβέρνα-παντοπωλείο Τερέζα ο όπου φάγαμε νόστιμο φαγητό σε

τιμές εστιατορίου. Ακολούθησε γλυκάκι (κιουνεφε) στην πλατεία του χωριού φαλατάδος. Ενώ η βραδιά έκλεισε με τυράκι κρασάκι στο μπαλκόνι μας. 

Πέμπτη πρωί και το πρόγραμμα έλεγε μοναστήρι Ουρσουλινών όπου γίνεται φανταστική ξενάγηση από τις εθελόντριες ή τον εθελοντή. Αξίζει και προτείνεται, όπως προτείνεται και το γλυκάκι (ρυζόγαλο και lemon tart) Στο διπλανό ρομαντικό καφέ Σερβιάμ. Έγινε απόπειρα να κατεβούμε στη θάλασσα του πράσινου λατομείου αλλά αποτύχαμε όταν ο χωματόδρομος στένεψε επικίνδυνα. Φάγαμε στο νόστιμο Sima στον Πύργο, και κλείσαμε τη μέρα με μπάνιο μέχρι το ηλιοβασίλεμα στην υπέροχη Απηγανια. 

Η παρασκευή ήταν από μόνη της ένα οδοιπορικό μέχρι να βρούμε για να κάνουμε μπάνιο. Ξεκινήσαμε από Παχιά Άμμο και τον χαρακτηριστικό αμμόλοφο, όπου δεχτήκαμε τεράστια αμμοβολή μέχρι να λάμψει το προσωπάκι μας από το peeling, συνεχίσαμε σε πλατιά άμμο, στον Αγιο Ρωμανό και τελικά καταφέραμε να κολυμπήσουμε Καλύβια όπου μας πήρε και μας σήκωσε βέβαια. 

Ξεκινήσαμε για να φάμε στο καφενείο του χωριού Αρνάδος που μας είχανε προτείνει, φάγαμε όμως άκυρο γιατί είχαν ένα γάμο και δεν σέρβιραν φαγητό. Ήταν ευκαιρία όμως να περπατήσουμε στο χωριό και τυχαία να βρούμε το οινοποιείο Μπαλής πού βρίσκεται σε ένα σπίτι του 1380, αξίζει μια ξενάγηση γιατί διαφέρει από τα άλλα οινοποιεία που έχω δει. αγοράσαμε και 4 μπουκαλάκια κρασί για το καλό τα οποία δεν δοκίμασα ακόμα για να σας πω άποψη. Φάγαμε συμπαθητικά στο καφενείο της
κυρα Λένης, πάνω σε μία στροφή, η ομελέτα φρουτάλια δεν άρεσε στην αθηνά υποσχέθηκε να μας κάνει μία πιο νόστιμη την επόμενη μέρα- η οποία όντως σαν πιο νόστιμη αν και άρπαξε λίγο. 

Καταλήξαμε στην Παναγία της Τήνου ανάψαμε κεριά για τους πιστούς φίλους μας καθώς και στη μνήμη του Πάρη που χάθηκε ξαφνικά. Εντυπωσιαστήκαμε οικογενειακώς από τους προσκυνητές που έρχονταν με τα γόνατα από το λιμάνι μέχρι την εκκλησία, αξιοθαύμαστοι. Πριν πάμε σπίτι σταματήσαμε στο κρεοπωλείο φάρμα Κουρούπας για τοπικά τυριά και αλλαντικά (προτείνεται για αγορές για το σπίτι).

Το Σάββατο μάλλον ήταν η πιο χαλαρή ημέρα μας. Ξεκινήσαμε αργά πήγαμε, για μπάνιο για μία ακόμη φορά στην αγία θάλασσα όπου τα εφτά μποφόρ δεν μας επέτρεψαν να την απολαύσουμε για πολύ ώρα, φάγαμε στο νόστιμο και δροσερό Veneranda, και το βράδυ τελείωσε με βόλτα για τα κορίτσια στη χώρα και άραγμα των αγοριών στο σπίτι.

Την Kυριακή πάλι ξυπνήσαμε χαλαρά (ασυνήθιστο για μας που συνήθως ξυπνάμε νωρίς για να προλάβουμε τα πάντα) πήρα τα παιδιά να σουρτουκέψουμε ώστε η να συμμαζέψει το σπίτι με την ησυχία της και να μαγειρέψει γεμιστά που ήθελε. πήγαμε πάλι στο καφενείο στο Αρνάδος όπου φάγαμε και πάλι άκυρο γιατί για πρώτη φορά ήταν κλειστό, πήγαμε σε ένα άλλο καφενείο που και αυτό ήταν κλειστό, περπατήσαμε λίγο στο χωριό κάναμε λίγη κούνια και επιστρέψαμε στο σπίτι για να φάμε τα
γεμιστά της Αθήνας. Το απόγευμα βουτιά - αποχαιρετισμός στην Απηγανιά και φαγητό νόστιμο στη φασαίικη φου-φού με την φανταστική θέα στα Υστερνια. 

Δευτέρα ξυπνήσαμε χαλαρά αποχαιρετήσαμε το όμορφο σπίτι μας πήραμε από τον ξυλόφουρνο το γεμιστό ψωμάκι με μπιφτέκι και πάπρικα και φτάσαμε στο λιμάνι μισή ώρα πριν έρθει το πλοίο όταν έφτασε στο πλοίο μπήκαμε στη σειρά για να ανεβούμε στο καράβι, και μόλις πριν την Ράμπα βγήκανε τα παιδιά και η Αθηνά  για να επιβιβαστούν καθώς εγώ θα φορτώνω το αμάξι ( πάντα λίγο με αγχώνει η διαδικασία του φορτώματος αλλά εμπιστεύομαι τα μαστόρια στο αμπάρι που δίνουν οδηγίες ). Όλα κύλησαν ομαλά και ανέβηκα στο σαλόνι του πλοίου για να απολαύσω την επιστροφή με την αγαπημένη μου οικογένεια χαλαρά και όμορφα. Σωστά; 

Όχι βέβαια. Παρότι τους άφησα ένα μέτρο από το πλοίο η Αθηνά άκουσε τις παραινέσεις ενός λιμενικού και αντί να μπουν στο καράβι έφυγαν πίσω από το κάγκελο. Βλέποντας την πόρτα να κλείνει έτρεξε σε έναν άλλον λιμενικό του είπε ότι φεύγει με τη seajets ο οποίος τη διαβεβαίωσε ότι από κει φεύγει η seajets. Έτσι όταν την πήρα τηλέφωνο εν πλω και εν κινήσει να την ρωτήσω που βρίσκονται, χαλαρά μου είπε ότι είναι στο λιμάνι και περιμένει το πλοίο να επιστρέψει για να τους παραλάβει 😁😁😁. Νεύρα κρόσσια ο Λευτέρης, νοερά μπινελίκια (μεγάλη η Χαρη της Παναγιάς που με συγκράτησε και δεν έγιναν λέξεις οι σκέψεις 😛. Ευτυχώς για καλή μας τύχη μετά από 2 ώρες ερχόταν ένα ferry άλλης εταιρείας και αγόρασαν εισιτήρια με αυτό. Οι 4 ώρες αναμονής των UFOs στη Ραφήνα πέρασαν με μπύρα ;άνευ, χωριάτικη και μαριδούλα σε ένα ταβερνάκι με σούπερ θέα, και με λίγο περπάτημα στην προβλήτα. Στις 6 και κάτι το απόγευμα η επανένωση ήταν γεγονός και πανηγυρίστηκε όπως της έπρεπε. 

Στάση για δείπνο με παϊδάκια μετά από ημίωρη παράκαμψη στον Θεολογο και άφιξη στην οικεία Μουράτη 2.30πμ χωρίς άλλα παρατράγουδα. 

Γενικά το vibe από την Τήνο ήτανε πολύ θετικό, περάσαμε πάρα πολύ όμορφα και ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα.

Να πας στην Τήνο ανεξάρτητα από το αν είσαι πιστός χριστιανός ή όχι

Nα γυρίσεις τα όμορφα χωριά να κάτσεις σε καφενεία που όσο πάνε και λιγοστεύουν 

Να φας μάλλον ακριβούτσικα Να επισκεφτείς τις οργανωμένες και τις ανοργάνωτες παραλίες. 

Nα δοκιμάσεις τα τυριά και τα αλλαντικά τους. Προσωπικά με κέρδισε το καρίκι που ωριμάζει σε κολοκύθα και έχει διαφορετική γεύση από τυροκομείο σε τυροκομείο, δοκίμασα του συνεταιρισμού και ένα ακόμα που μου άρεσε περισσότερο 

Ακόμα και στην Τήνο μπορείς να κολυμπήσεις γυμνός, τουλάχιστον τον Ιούνιο σίγουρα, στην Απηγανια τον Άγιο Φυλακτο και την Πλατιά Άμμο, ενώ χωρίς πρόβλημα κολυμπήσαμε και στην Αγιά Θάλασσα και στο Καβαλουρκο μάλλον μόνο λόγω εποχής. 

Καστοριά 17-19 Φεβρουαρίου 2023

 

Τα έχουμε πει, με εντολή γιατρού ένα διημεράκι τα δυο μας, κάθε δίμηνο για γέμισμα μπαταριών (που κρατάει περίπου μισή μέρα , αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα)

Καστοριά είχα να πάω από παιδί, και δε θυμόμουν τίποτα. Είχα δε ακούσει από φίλους που την επισκέφθηκαν τα τελευταία χρόνια , αλλά και από ντόπιους, ότι υπάρχει μια εγκατάλειψη στην πόλη , οπότε περίμενα τα χειρότερα

Κλείσαμε στο Ξενοδοχείο Doltso που μου έκανε κλικ, ήταν δίπλα στην πλατεία Doltso (παλιά πόλη) και ήταν και σε τιμή που μπορούσαμε να υποστηρίξουμε .

Επειδή φτάσαμε απογευματάκι Παρασκευής δεν ήμασταν για πολλά πολλά, αφήσαμε τα πράγματα και κάναμε μια παραλίμνια περπατάδα, και προλάβαμε και το ηλιοβασίλεμα. Χήνες πάπιες πελαργοί πελεκάνοι ,κορμοράνοι ένας ζωντανός υδροβιότοπος η λίμνη. Πέριξ, Αρχοντικά, άλλα με ζωή , άλλα εγκαταλελειμμένα , σε κάθε περίπτωση εντυπωσιακά.

Μετά από μια ωρίτσα περπάτημα και καθώς το αεράκι άρχιζε να τσούζει, κινηθήκαμε προς την πλατεία Doltso και καθίσαμε στο ιδιαίτερο καφέ Ιδαίες όπου απολαύσαμε τη ζεστή μας σοκολάτα, με lounge μουσική στη σωστή ένταση (τουλάχιστον για εμάς τα μπαρμπάδια) . Για δείπνο πήγαμε στο Στέκι της Παρέας που μας προτάθηκε, αλλά δεν τρελαθήκαμε. Βέβαια τους είχαν τελειώσει και κάποιες από τις σπεσιαλιτέ.

Σάββατο πρωί φάγαμε το πρωινό μας και βγάλαμε πρόγραμμα , πάντα περπατητό. Πρώτη επίσκεψη στο Σπήλαιο του δράκου που ήταν ευχάριστη έκπληξη αν σας αρέσουν τα σπήλαια. 6 ευρώ είσοδος, ξενάγηση κάθε μισή ώρα νομίζω, πολύ καλός ο ξεναγός και εντυπωσιακοί οι σταλακτίτες σταλαγμίτες

καθώς και οι υπόγειες λίμνες. Τελειώνοντας συνεχίσαμε το περπάτημα προς την μονή Μαυριώτισσας όπου υπάρχουν 2 εκκλησίες , η μία είναι σε φάση επιδιορθώσεων και κλειστή στο κοινό. Αξίζει μια βόλτα για τις τοιχογραφίες . Γενικά η Καστοριά είναι τίγκα στις Βυζαντινές και Μεταβυζαντινές εκκλησίες  (πάνω από 70 νομίζω) , οπότε ακόμα και να μην είσαι φανατικός Χριστιανός, αξίζει να περάσεις για την ιστορικότητα των κτισμάτων. Προσωπικά πάντα βρίσκω ενδιαφέρον σε παλαιούς ναούς. Κατάκοποι από το πολύ περπάτημα, πήραμε το αυτοκίνητο και επισκεφθήκαμε το καφέ στον προφήτη Ηλία, όπου έχεις όλη την πόλη πιάτο. Να πάτε οπωσδήποτε. έχει και 100 μέτρα πιο πίσω Ελάφια σε ένα μεγάλο χώρο, οπότε αν έχετε παιδάκια , θα τρελαθούν. Εσείς θα τρελαθείτε από τη θέα . 

Είχαμε και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον νεαρό , η οικογένεια του οποίου τρέχει το καφέ, που μας επιβεβαίωση, ότι υπάρχει τεράστια φυγή νεαρού πληθυσμού λόγω έλλειψης θέσεων Εργασίας. "Σκεφτείτε ότι από τα 4-5 Σκυλάδικα έχει μείνει μόνο ένα " μας είπε, Πού είσαι ΠΑΣΟΚάρααααα. 

Για μεσημεριανό κινήσαμε στο κοντινό Σιδηροχώρι όπου ο μερακλής φίλος Γιώργος, μας είχε προτείνει το κρυφό διαμαντάκι Σιστέβο . Παντοπωλείο, καφενείο ταβέρνα του χωριού με πολύ καλά κρέατα, τηγανιές άγριων μανιταριών και ντόπιο κρασί. Να πάτε, είναι ταξίδι στο παρελθόν, με πολύ ευγενικούς ιδιοκτήτες, 

Το πλάνο έλεγε ξεκούραση και σιέστα για κανένα διωράκι και μετά κατά τις 8μμ ποτάκι στο καφέ μπαρ του Ναυτικού Ομίλου  που μας πρότεινε η Λίτσα, για σούπερ θέα. Τελικά 10μμ η Αθηνά αποφάσισε να με ξυπνήσει και να με ρωτήσει αν θα πάμε.... Διακριτικά γύρισα πλευρό και κοιμήθηκα μέχρι το πρωί .

Πρωί Κυριακής , στο πρωινό ακούσαμε την ιδιοκτησία του ξενοδοχείου, να λέει ....και φάγαμε πολύ όμορφα.. Εννοείται τέτοια κουβέντα δε θα μπορούσαμε να την αφήσουμε να περάσει έτσι

- Και πού φάγατε όμορφα;

- Στον Γρηγοράκη

- Και ποιος είναι ο Γρηγοράκης;

- Το καφενείο στην Οξυά . 

Challenge accepted!

Check out γύρω στις 10πμ , και επίσκεψη στο Δισπηλιό, όπου υπάρχει αρχαιολογική έρευνα παλαιολιθικού παραλίμνιου οικισμού καθώς και full size αντίγραφο των πλίθινων σπιτιών που είναι επισκέψιμο. 

Αξίζει μια βόλτα , έχει γίνει όμορφη δουλειά. 

Η εκδρομή έκλεισε στον Γρηγοράκη στην Οξυά  όπου η Κούλα και ο Γρηγόρης μαγειρεύουν "Χωριάτικα" . Φάγαμε πολύ ωραία τηγανιά άγριων μανιταριών και χοιρινή τηγανιά, ενώ υποσχεθήκαμε να επανέλθουμε με την πρώτη ευκαιρία.

Να πας στην Καστοριά γιατί

- είναι πανέμορφη και θα ξεκουραστεί το μάτι σου

- Έχει πανέμορφη Λίμνη

- Έχει πανέμορφη παλιά πόλη

΄- Έχει φανταστικά χωριά τριγύρω (Ιστορικά και μη)

- Έχει φοβερό Βυζαντινό Μουσείο (στα υπόψη για την επόμενη φορά)

- Έχει ένα από τα μεγαλύτερα Ενυδρεία ψαριών του γλυκού νερού (επίσης για την επόμενη χρονιά)

- Έχει χιονοδρομικό κέντρο σε απόσταση αναπνοής (και αυτό για μελλοντική επίσκεψη)

- Έχει ξενοδοχεία για όλες τις τσέπες και όλα τα γούστα ( από Spa , μέχρι παλιά αρχοντικά , ή και vfm δωμάτια)

- Έχει αξιοπρεπές φαγητό

- Έχει ευγενικό κόσμο

- Είναι καθαρή

 

Τριήμερο στην Οχρίδα

Η Αθηνά έχει να κοιμηθεί καλά περίπου τρία χρόνια. Έχει να φροντιστεί περίπου τόσα. Η κλασική μαλακία που βάζουμε τον εαυτό μας πίσω από τους άλλους, ενώ όπως λέω στους θεραπευόμενους, το πιο ανιδιοτελές πράγμα που μπορείς να κάνεις (και συνάμα το μεγαλύτερο δώρο για τα παιδιά σου), είναι να φροντίζεις τον εαυτό σου.

Αποφασίσαμε λοιπόν και μετά από εντολή ιατρού, να κάνουμε το πρώτο ταξίδι άνευ τέκνων μετά από τρία χρόνια. Η αρχική μου σκέψη ήταν να κλείσουμε 2 βράδια, στο Μακεδονία Παλλάς ή στο Νικόπολις, χωρίς φυσικά να πούμε τον προορισμό στους παππούδες και τα παιδιά, ώστε να χαλαρώσουμε , χωρίς να μας ενοχλήσει κανείς. Η σκέψη απορρίφθηκε καθώς θεώρησα ότι αν δυσκολευόταν στον ύπνο ο μικρός, θα έπιανε την Αθηνά το αυτοθυσιαστικό της και θα εμφανιζόταν να σώσει την κατάσταση, ή στην χειρότερη περίπτωση, θα μαλώναμε μέχρι να την πείσω να μην εμφανιστεί. 

Έτσι σκέφτηκα να πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει, σε ένα ξενοδοχείο με καλές παροχές, αλλά και σε τόπο που θα έχουμε να δούμε κάτι και δεν θα κωλοβαράμε 3 μέρες. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε η Οχρίδα αλλά έκλεισα 2 βράδια στο Unique Resort and Spa με πρωινό και χρήση του Spa. 

Ενημερώσαμε από Πέμπτη βράδυ τον Αλέξανδρο ότι θα λείψουμε για 2 βράδια, και ότι το πρωί που θα ξυπνήσει θα έχουμε φύγει, και κατά τις 6 το πρωί της Παρασκευής ξεκινούσαμε για την πρώτη μας εκδρομή , μετά διανυκτερεύσεως,  ως ζευγάρι μετά από το τριήμερο που είχαμε κάνει τον Αύγουστο του 2019 στην Κεφαλονιά . Περάσαμε τα σύνορα από τη Νίκη, δίπλα στη Φλώρινα και κάναμε μια πρώτη στάση στη Bitola, όπου περπατήσαμε για λίγο στο Shirok Sokak (φαρδύς δρόμος) , είδαμε κάποια Τζαμιά και κάποιες Εκκλησίες, και ψωνίσαμε μπούκοβο από την Παλιά αγορά τους. Τεράστια εντύπωση στη Bitola μας έκαναν τα Πάρκα με το πολύ πράσινο και τα ψηλά δέντρα, οι οργανωμένες παιδικές χαρές , και τα Casino που ήταν σχεδόν όσα και τα δέντρα. Χωρίς υπερβολή όπως είναι τα take away cafe στη Θεσσαλονίκη , είναι τα casino στη Bitola. 

Πριν φύγουμε για την Οχρίδα, γεμίσαμε το ντεπόζιτο με Βενζίνη που έχει γύρω στο 1.35 Εu/l ενώ δε βάλαμε Φυσικό Αέριο καθώς μέσα σε λίγους μήνες , η τιμή του εκτοξεύθηκε από 0.5Eu/kg σε 2.8Εu/kg. 

Φτάσαμε στο Ξενοδοχείο, αφήσαμε τα πράγματα στο τεράστιο πραγματικά δωμάτιο, και η πρώτη μου σκέψη ήταν "τί κρίμα, θα χωρούσαμε όλοι μαζί σε αυτό το δωμάτιο". Αμέσως με μάλωσα για την ηλίθια σκέψη μου και το νεαρό ζευγάρι ξεκίνησε για μια πρώτη βόλτα/γνωριμία με την πόλη. 

Για όσους δε γνωρίζουν η Λίμνη Οχρίδα είναι μάλλον η μεγαλύτερη Λίμνη των Βαλκανίων, και ίσως η παλαιότερη της Ευρώπης. Επίσης είναι η πιο Βαθιά Λίμνη στην Ευρώπη με βάθος που φτάνει κοντά στα 290 μέτρα. Από το 1979 αποτελεί μνημείο κληρονομιάς της Unesco ενώ ζουν πάνω από 200 ενδημικά ζώα. 

Η πόλη της Οχρίδας αποτελεί τουριστικό προορισμό και η παραλίμνια περιοχή χρησιμοποιείται ώς παραλία , με τον κόσμο, να ψαρεύει, να κολυμπάει και να κάνει ηλιοθεραπεία. Ένας μεγάλος λοιπόν παράκτιος δρόμος με θέα τη Λίμνη, και απέναντι την παλιά πόλη και το κάστρο. Περπατήσαμε περισσότερο από μια ώρα, τσιμπήσαμε και ένα αξιοπρεπέστατο κομμάτι πίτσα από την Prova και πήγαμε στο δωμάτιο για ξεκούραση/ύπνο. 

Κατά τις 7.30 βγήκαμε για τη βραδινή μας βόλτα και αποφασίσαμε να πάμε για γευστική δοκιμή στο Vila winery Mal Sv. Kliment . Είναι ένα wine bar στο κελάρι ένος τοπικού οινοποιείου, το οποίο μέχρι πριν λίγους μήνες λειτουργούσε μόνο με κρασιά του οινοποιείου, ενώ εδώ και 2-3 μήνες το έχει πάρει ένα ζευγάρι με μεράκι, με σκοπό να κάνει γνωστά στους τουρίστες κρασιά και από την Οχρίδα αλλά και από όλη τη χώρα. Δοκιμάσαμε αρκετές ετικέτες και τις συνοδεύσαμε με μια ποικιλία τυριών και κάποιες μπρουσκέτες.

Τα κρασιά αποτέλεσαν ευχάριστη έκπληξη, καθώς δεν είχα πρότερη εμπειρία και την οινοποιεία της γείτονος  χώρας (Kyriakos mode on) , ενώ οι μπρουσκέτες θέλουν δουλίτσα (σίγουρα αλλαγή στο ψωμί), καθώς μόνο οι 2/4 ήταν επιτυχημένες γευστικά. Γενικά πάντως ήταν θετική η εμπειρία μας και προτείνουμε το συγκεκριμένο μαγαζί, γιατί εκτός των άλλων, τα παιδιά ήταν ευγενέστατα και φάνηκε να έχουν μεράκι . Η ημίωρη περπατάδα για το ξενοδοχείο συνοδεύτηκε από ένα ψητό καλαμπόκι στο χέρι, και πριν τις 23.00 ήμασταν ταβλιασμένοι, με ξυπνητήρι στις 9.30 Just in case, για να προλάβουμε το πρωινό. 

Ξυπνήσαμε τελικά χωρίς το ξυπνητήρι, γύρω στις 9 , ξεκούραστοι , μετά από καιρό, και μετά από ένα δυνατό πρωινό και έναν άθλιο καφέ στον μπουφέ του ξενοδοχείου ξεκινήσαμε για το Μοναστήρι του Αγίου Ναούμ, το οποίο διαβάσαμε ότι θα έπρεπε να επισκεφθούμε . Πραγματικά μιλάμε για ένα σημείο πανέμορφο, με περιποιημένους κήπους , σούπερ θέα της λίμνη, ένα ποτάμι που εκβάλει μέσα στη Λίμνη και μπορείς να κάνεις βόλτα με βάρκα, και δυστυχώς εκατοντάδες κιόσκια στο στύλ της έκθεσης βιβλίου Θεσσαλονίκης,  που πουλάνε τουριστικά τζίντζιρι μίντζιρι (περλες οχρίδας, μαγνητάκια, γλυκά του κουταλιού- καταλαβαίνεις τη φάση) .

Υπάρχουν 2 ξενοδοχεία και αρκετά εστιατόρια στον χώρο, τα οποία δε δοκιμάσαμε. Ήπιαμε ωστόσο έναν ακόμα άθλιο καφέ. Παραλίμνια στο μοναστήρι υπάρχουν beach bar και ο κόσμος κολυμπάει στη Λίμνη. Κάναμε βόλτες στους περιποιημένους κήπους όπου κυκλοφορούσαν ανενόχλητα παγόνια , και κάναμε και μια ρομαντική βαρκάδα 20λεπτη στο ποταμάκι, που μας άρεσε. 

Στην επιστροφή είπαμε να κάνουμε μια βόλτα τουλάχιστον με το αμάξι, (καθώς δεν είχαμε ούτε μπατόν , ούτε παπούτσια πεζοπορίας , και κυρίως είχαμε πει ότι είναι εκδρομή χαλάρωσης και όχι ξεπάτωμα) στον εθνικό δρυμό Galicica . Όμορφη διαδρομή μέσα στο δάσος, με αρκετά μονοπάτια για πεζοπορία και φανταστική θέα της Λίμνης από ψηλά. Αξίζει σίγουρα. Ενδιαφέρον είχε το αντίτιμο των 3.5 ευρώ σχεδόν για την είσοδο με αμάξι μέσα στον Δρυμό, ενώ η τιμή ήταν 3.5 ευρώ κατά άτομο αν ήθελες να το πάρεις περπατητά . Αξίζει με τα μπούνια. 

Το μέλλον είναι  προς τα εκεί 

Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και κάναμε την επίσκεψη στο Spa, όπου υπήρχε steam bath, Φινλανδική Σάουνα, Υπέρυθρη Σάουνα, Τζακούζι κλπ κλπ. Εκτός από το Τζακούζι που ελαφρώς σιχάθηκα, έκανα τα πάντα όλα. Η δε Αθηνά επέλεξε να κάνει ωριαίο μασάζ, το οποίο είχε ανάγκη, και φυσικά το μετάνιωσε γιατί ήταν κακό. :). Ανέκαμψε όμως μετά ,με χρήση του Spa. 

Χαλαροί και ανανεωμένοι βγήκαμε το σούρουπο για βόλτα, και αφού γουστάραμε ηλιοβασίλεμα, καταλήξαμε σε ένα από τα ωραιότερα σημεία της πόλης, τον Ναό του Αγ. Ιωάννη του Kaneo . Ωραίος ο ναός, φανταστική και η θέα από όλες τις μεριές του. 

Για τελευταίο δείπνο, επιλέξαμε θεωρητικά το κορυφαίο εστιατόριο της πόλης, στο κορυφαίο σημείο της πόλης το Kaneo . Πανέμορφο σημείο, ευγενέστατος Σεφ, ευγενικό προσωπικό, πολύ καλή wine list. Μέτριο φαγητό. Από την άλλη, όλη η χώρα φαίνεται να έχει μέτριο φαγητό και όπως άκουσες πολλάκις ήδη, κάκιστο καφέ. επιστρέψαμε παραλιακά στο δωμάτιο, με στάση για αποχαιρετιστήριο καλαμπόκι στο χέρι και , ποτάκι στο roof garden του ξενοδοχείου SU 

Τελευταίο πρωινό, κάναμε check out και στις 10.30 είχαμε ραντεβού με το Paragliding Tandem Flights

γιατί η τολμηρή της οικογένειας ήθελε να κάνει Paragliding. Ο Φλώρος θα την περίμενε στο σημείο απογείωσης για να την παραλάβει, σώα ελπίζαμε αμφότεροι. Ήταν τελικά το piece de resistance καθώς η Αθηνά το απόλαυσε, θεωρώντας το μοναδική εμπειρία. Θα μας έστελναν και τις φωτογραφίες χθες βέβαια, αλλά μας ενημέρωσαν ότι έχασαν την go pro, οπότε ό,τι έμεινε είναι ένα βιντεάκι μου και 2-3 φώτο. 

 

Κλείσαμε την εκδρομή μας στη γειτονική Φλώρινα όπου φάγαμε γαμάτα στο Διεθνές καφενείο που μας πρότεινε η Φλωρινιώτισα κυρία Λίτσα, αφού μας γέμισε πεσκέσια για το σπίτι. 

Αντί επιλόγου

Να πας στην Οχρίδα , και να τριγυρίσεις . Νομίζω τρία βράδια είναι αρκετά

Αν θέλεις street food νομίζω είσαι καλά. Αν θέλεις εστιατόρια, να μην έχεις υψηλές απαιτήσεις

Να δοκιμάσεις μπόλικα κρασιά

Να πας στο μοναστήρι του Ναούμ

Να πας στον Εθνικό Δρυμό

Να περπατήσεις την παραλία και μη βαρεθείς να πας στο Kaneo και στο κάστρο (τις ώρες που πήγαμε το κάστρο ήταν κλειστό)

Να κάνεις Paragliding

Να παρατηρείς τα σύννεφα, τα καλύτερα σύννεφα του κόσμου λέει η Αθηνά

Να φέρεις ταπεράκι φαγητό από το σπίτι . Πλάκα κάνω, να ανοίξεις ένα εστιατόριο της προκοπής

Να φέρεις την καφετιέρα σου μαζί, ή όπως και πιο πάνω να επενδύσεις σε ένα καφέ της προκοπής

Ίσως ήταν τέτοια η διάθεσή μας , ίσως η ανάγκη να ξεφύγουμε, περάσαμε καταπληκτικά, 

Δεν είναι πάμφθηνο όπως λένε. Σε ένα άρθρο που είχαμε διαβάσει , έλεγαν ότι το 2019 την περασαν με 180 εύρω...Από το άρθρο πήραμε πολλές ωραίες ιδέες για βόλτα, αλλά τα έξοδα μας μαζί με καύσιμα ξενοδοχεία κλπ κλπ ήταν υπερτριπλάσια ...το λινκ του άρθρου που πήραμε ιδέες